Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιωάννης Μεταξάς απάντησε στο ιταλικό τελεσίγραφο με τη φράση «Alors, c’est la guerre» (αυτό σημαίνει πόλεμος). Το «ΟΧΙ», όμως, το έκανε σύμβολο ο ίδιος ο λαός. Ήταν απλοί άνθρωποι, που βγήκαν στους δρόμους κι έπειτα ανέβηκαν στα βουνά, γιατί ήξεραν τι δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν.
Ογδόντα έξι χρόνια μετά, οι «εισβολείς» στη ζωή μας είναι πιο αθόρυβοι. Μια σχέση σάς ζητά να μικραίνετε τα θέλω σας για να χωρέσουν τα δικά της. Ένα εργασιακό περιβάλλον μετρά την αφοσίωσή σας σε ώρες σκληρής δουλειάς χωρίς περιορισμό. Μια οθόνη σάς υπαγορεύει πώς να είστε, τι να σκέφτεστε, ακόμη και τι να νιώθετε. Τίποτα από αυτά δε φέρνει τελεσίγραφο όλα όμως ζητούν μια υποχώρηση.
Τόσο συνδεδεμένοι, αλλά τόσο μόνοι: Τι συμβαίνει με τις ανθρώπινες σχέσεις σήμερα;
Το να πείτε «όχι» έχει κόστος, και είναι τίμιο να το παραδεχτούμε. Μπορεί να φέρει μια σύγκρουση, μια παρεξήγηση, ακόμη και μια ρήξη. Όμως και το «ναι» που λέγεται από φόβο έχει το τίμημά του. Το πληρώνετε σιγά σιγά, με κομμάτια του εαυτού σας. Ένα υγιές όριο δεν είναι τοίχος που σας απομονώνει. Είναι πόρτα που εσείς αποφασίζετε πότε ανοίγει. Κάθε φορά που την κρατάτε κλειστή σε κάτι που σας πληγώνει, φροντίζετε τον εαυτό σας και προστατεύετε την εσωτερική σας κυριαρχία.
Χωρίς να συγκρίνουμε το ασύγκριτο, μπορούμε να κρατήσουμε κάτι από εκείνους τους ανθρώπους στα χιονισμένα βουνά: άντεξαν επειδή ήξεραν τι υπερασπίζονταν. Η ψυχική ανθεκτικότητα δεν είναι η απουσία φόβου. Είναι η σαφήνεια του «γιατί». Όταν ξέρετε ποιες αξίες προστατεύετε, την ηρεμία σας, την υγεία σας, την αλήθεια σας, οι δυσκολίες μιας αλλαγής γίνονται πιο υποφερτές.
Η 28η Οκτωβρίου είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η ελευθερία, είτε ενός έθνους είτε μιας ανθρώπινης ψυχής, ξεκινά πάντα με την ίδια λέξη. Κάθε φορά που αρνείστε να υποδουλωθείτε στους φόβους σας, στις εξαρτήσεις σας ή στις πιέσεις των άλλων, γράφετε το δικό σας έπος!
Διαβάστε επίσης: Κορτιζόλη: Τι είναι τελικά η «ορμόνη του στρες»;
