Η Μάρθα Λαμπίρη Φεντόρουφ η πρωταγωνίστρια της σειράς του ΑΝΤ1 «Παγιδευμένοι» έζησε και δούλεψε στο Ιράν επτά ολόκληρους μήνες σε μια σειρά εποχής της Ιρανικής κρατικής τηλεόρασης.

«Ο κόσμος είναι τρομερά ανοιχτός ζεστός φιλόξενος. Είναι ίσως ο πιο φιλόξενος λαός που έχω συναντήσει στη ζωή μου και έχω ταξιδέψει πολύ στη ζωή μου. Είναι πολύ δοτικοί, ευγενείς από τη φύση τους.

Με πολύ ενδιαφέρον να μάθουν για μας, για την Ελλάδα τα έθιμα μας, έχουμε πάρα πολλά κοινά, λέξεις ένιωσα σαν δεύτερο σπίτι μου. Έζησα πολύ καιρό εκεί δεν έκλειναν οι κάμερες και γύριζα σπίτι μου. Έγινε σπίτι μου. Με υποδέχθηκαν με αγάπη και ζεστασιά. Ο λαός ως λαός δεν είναι αυτή η καταπίεση που βλέπουμε και που συμβαίνει. Είναι το καθεστώς. Ναι και πως ο καθένας το χρησιμοποιεί», περιγράφει την κοινωνία του Ιράν.

Η ηθοποιός διατηρεί σχέσεις με Ιρανούς και Ιρανές συναδέλφους της με τους οποίους επικοινωνεί τηλεφωνικά αφού το καθεστώς απαγορεύει τα Social Media.

«Οι βασικότερες ελευθερίες τους περιορίζονται στο θέμα της εμφάνισης και κάποιων συμπεριφορών… οι γυναίκες είναι πολύ δυνατοί χαρακτήρες τρομερά σπουδαγμένες και μορφωμένες μετράει ο λόγος τους στις οικογένειες τους, παίρνουν και θέση όσο μπορούν.

Αλλά και πάλι υπάρχουν πάρα πολλοί περιορισμοί. Πάρα πολλοί. Θα ερχόμουν αντιμέτωπη με πάρα πολλές δυσκολίες αν έμενα εκεί μόνιμα. Την πρώτη μέρα που πήγα στις γυναικείες τουαλέτες να πλυθώ έβγαλα τη μαντήλα και μπήκε μέσα ένα μικρό κοριτσάκι και έπαθε σοκ. Γούρλωσε τα μάτια και άρχισε να μου τραβάει τα μαλλιά και να λέει να βάλω τη μαντήλα. Ο κόσμος όμως με αντιμετώπιζε με απόλυτο σεβασμό και ως προς τη διαφορετικότητα μου».

«Η Τεχεράνη θα πει, είναι μία μεγαλούπολη, μένουν άνθρωποι που έχουν μια οικονομική άνεση. Εκεί οι μαντήλες, κάθε χρόνο μετακινούνταν και μερικά χιλιοστά πιο πίσω. Στα πιο φτωχά προάστια της πόλης βλέπεις ότι υπάρχει εντονότερος θρησκευτικός φανατισμός και προσκόλληση σε αυτά που λέει η κυβέρνηση.

Ζητούν την ισότητα και την ελευθερία της σκέψης και της επιλογής και το δικαίωμα στη ζωή και στην αυτοδιαχείριση της ύπαρξης μας. Οι φίλοι μου που μίλησα από το τηλέφωνο μου είπαν ότι είναι καλά και να προσευχηθώ για αυτούς. Ήρθε επιτέλους η ώρα να είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε το τι θέλουμε να φοράμε και πώς να ντυνόμαστε και να μην σκοτώνονται οι άνθρωποι.

Νομίζω αυτό είναι το κυριότερο μήνυμα του Ιρανικού λαού αυτή την στιγμή δεν φοβούνται είναι έξω παλεύουν, μάχονται πολύ γενναία και δεν φοβούνται. Τους θαυμάζω και είμαι μαζί τους».

Πανταχού παρούσα η «σκιά» του ελέγχου και της λεγόμενης αστυνομίας ηθών του Ιράν, όπως περιγράφει η ηθοποιός. «Πήγα προετοιμασμένη να ακολουθώ τους κανόνες έπρεπε και εγώ να φοράω την μαντήλα μου, το μαντό μου το οποίο είναι σαν μια μακριά ζακέτα που καλύπτει το σώμα. Όταν πήγαινα σε σπίτι θρησκευόμενης γυναίκας εξ επιλογής μόνη μου δεν έβγαζα τη μαντήλα ως ένδειξη σεβασμού προς αυτή. Και αυτό είναι το θέμα. Να σεβαστούμε τις επιλογές του καθενός. Οι γυναίκες που θέλουν να φοράνε τις μαντήλες τους να τις φοράνε και εκείνες που δεν θέλουν να μη σκοτώνονται.

Μια μέρα πήγα να βγω από το ξενοδοχείο μου φορώντας μόνο το τουρμπάνι μου χωρίς να καλύπτω τον λαιμό και ο ρεσεψιονιστ μου έδωσε μια κάρτα. Του λέω δεν χρειάζεται και μου είπε πως αν αντιμετωπίσω πρόβλημα να καλέσουν στο ξενοδοχείο να τους πουν πως είμαι τουρίστρια».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ