Ντυνόταν σαν έργο τέχνης. Πολύ πριν οι δημιουργοί αρχίσουν να χτίζουν προσωπικά brands και πολύ πριν το προσωπικό στυλ γίνει στρατηγική επικοινωνίας, ο David Hockney είχε ήδη καταλάβει κάτι που οι περισσότεροι ανακάλυψαν δεκαετίες αργότερα. Η εικόνα ενός ανθρώπου μπορεί να αποτελεί συνέχεια της δουλειάς του. Στις περισσότερες φωτογραφίες του κοιτάζεις πρώτα τα χαρακτηριστικά κίτρινα γυαλιά. Μετά το καρό σακάκι. Ύστερα το παπιγιόν ή το ριγέ rugby shirt. Και μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι απέναντί σου βρίσκεται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες των τελευταίων εκατό χρόνων.
Ο David Hockney δεν χρησιμοποίησε ποτέ τα ρούχα σαν διακόσμηση. Τα χρησιμοποίησε σαν γλώσσα. Όπως επέλεγε ένα χρώμα στον καμβά, έτσι επέλεγε και ένα σακάκι. Όπως έστηνε μια σύνθεση με φως και προοπτική, έτσι συνέθετε και τα looks της καθημερινότητάς του. Η εικόνα του έγινε τόσο αναγνωρίσιμη όσο και οι πίνακές του. Και ίσως αυτό να μην ήταν καθόλου τυχαίο. Για τον Hockney η δημιουργία δεν σταματούσε ποτέ. Δεν άρχιζε όταν έμπαινε στο studio ούτε τελείωνε όταν άφηνε το πινέλο. Ήταν ένας τρόπος ζωής.
Όταν το χρώμα βγαίνει από τον καμβά
Γεννημένος στο Bradford της Αγγλίας, ο David Hockney μεγάλωσε σε μια μεταπολεμική κοινωνία πολύ πιο συντηρητική από τον κόσμο που γνωρίζουμε σήμερα. Ήδη όμως από τα φοιτητικά του χρόνια στο Royal College of Art του Λονδίνου έδειξε ότι δεν είχε σκοπό να ακολουθήσει τους κανόνες. Έβαψε τα μαλλιά του ξανθά, εμπνευσμένος, όπως έλεγε αργότερα, από μια διαφήμιση βαφής μαλλιών. Ήταν μια μικρή πράξη ανεξαρτησίας που προμήνυε όλα όσα θα ακολουθούσαν.
Όταν μετακόμισε στην Καλιφόρνια, βρήκε το φυσικό του περιβάλλον. Οι πισίνες, οι φοίνικες, οι καθαροί ουρανοί και το εκτυφλωτικό φως του Λος Άντζελες έγιναν πρωταγωνιστές της ζωγραφικής του. Τα ίδια στοιχεία πέρασαν και στην προσωπική του εικόνα. Ο Hockney δεν φοβήθηκε ποτέ το χρώμα. Την εποχή που πολλοί άνδρες ντύνονταν σχεδόν αποκλειστικά με γκρι, μπλε και μαύρο, εκείνος επέλεγε ζωηρές αποχρώσεις, έντονα patterns και αναπάντεχους συνδυασμούς. Το ενδιαφέρον είναι ότι το στυλ του δεν ήταν πραγματικά εκκεντρικό. Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά τις φωτογραφίες του, θα δει Oxford shirts, tailoring, cardigans, loafers, tweed σακάκια και κλασικά παντελόνια. Η βάση ήταν απολύτως βρετανική.
Η διαφορά βρισκόταν στον τρόπο που τα συνδύαζε. Στο χρώμα. Στο χιούμορ. Στην αίσθηση ελευθερίας που εξέπεμπε κάθε εμφάνιση. Αυτό που έκανε τον David Hockney τόσο ξεχωριστό ήταν ότι ντυνόταν σαν έργο τέχνης χωρίς να προσπαθεί να γίνει fashion icon. Δεν κυνηγούσε trends. Δεν ακολουθούσε το fashion system. Ενδιαφερόταν να παραμείνει ο εαυτός του.
Γιατί ο David Hockney ντυνόταν σαν έργο τέχνης
Οι περισσότεροι άνθρωποι αλλάζουν στυλ καθώς μεγαλώνουν. Υιοθετούν νέες συνήθειες, ακολουθούν την εποχή τους ή προσπαθούν να προσαρμοστούν σε αυτό που θεωρείται σύγχρονο. Ο David Hockney έκανε ακριβώς το αντίθετο. Παρέμεινε πιστός στον δικό του κόσμο για περισσότερες από έξι δεκαετίες. Είτε βρισκόταν στο Yorkshire, είτε στο Λος Άντζελες, είτε στο Παρίσι, είτε στη Νορμανδία, η εικόνα του παρέμενε αναγνωρίσιμη. Τα χαρακτηριστικά γυαλιά, τα καρό κοστούμια, τα παπιγιόν, τα έντονα χρώματα και η χαλαρή βρετανική φινέτσα δημιουργούσαν μια προσωπικότητα που δεν μπορούσε να συγχέεται με καμία άλλη.
Σε μια εποχή όπου η μόδα αλλάζει με την ταχύτητα ενός scroll, ο Hockney απέδειξε ότι το πραγματικό προσωπικό στυλ δεν χρειάζεται διαρκή ανανέωση. Χρειάζεται συνέπεια. Και αυτή η συνέπεια ήταν που έκανε τις φωτογραφίες του να μοιάζουν τόσο σύγχρονες ακόμη και σήμερα.
Ο ζωγράφος που αγάπησε το μέλλον
Παρότι ο David Hockney συνδέθηκε με την παράδοση της ζωγραφικής, υπήρξε ταυτόχρονα ένας άνθρωπος που αγαπούσε τις νέες τεχνολογίες όσο λίγοι καλλιτέχνες της γενιάς του. Ήταν ένας ανήσυχος πειραματιστής. Δεν τον ενδιέφερε μόνο τι μπορούσε να κάνει ένα πινέλο. Τον ενδιέφερε τι μπορούσε να κάνει κάθε νέο εργαλείο που εμφανιζόταν μπροστά του. Πειραματίστηκε με τη φωτογραφία, με φωτογραφικά κολάζ, με Polaroids, με computer graphics και ακόμη με το φαξ, το οποίο χρησιμοποιούσε για να στέλνει σχέδια και εικόνες μετατρέποντας ένα εργαλείο επικοινωνίας σε μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης. Και έπειτα ήρθε η μεγάλη του αγάπη. Το iPad.
Από τη στιγμή που κυκλοφόρησε, ο Hockney άρχισε να ζωγραφίζει σχεδόν καθημερινά στην οθόνη του. Δημιουργούσε λουλούδια, τοπία, ανατολές, δέντρα και σκηνές της καθημερινότητας με τον ίδιο ενθουσιασμό που άλλοτε ζωγράφιζε σε χαρτί ή καμβά. Για εκείνον το iPad δεν ήταν ένα gadget. Ήταν ένα νέο πινέλο. Μάλιστα, πολλά από τα ψηφιακά έργα του παρουσιάστηκαν σε σημαντικές εκθέσεις και μουσεία σε ολόκληρο τον κόσμο. Την ώρα που αρκετοί καλλιτέχνες της γενιάς του αντιμετώπιζαν την τεχνολογία με επιφύλαξη, εκείνος την αγκάλιαζε με την περιέργεια ενός νεαρού φοιτητή. Η τέχνη δεν εξαρτάται από το μέσο αλλά από το βλέμμα του δημιουργού. Αυτή ήταν μια ιδέα που υπηρέτησε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ο άνθρωπος που δεν σταμάτησε ποτέ να δουλεύει
Ακόμη και όταν ο κόσμος τον έβλεπε σαν έναν ζωντανό θρύλο της τέχνης, ο David Hockney έβλεπε τον εαυτό του διαφορετικά. Τον έβλεπε σαν έναν εργαζόμενο καλλιτέχνη. Σε μια συνέντευξή του είχε πει απλά: «Πάντα δουλεύω». Και πράγματι δούλευε ασταμάτητα. Ζωγράφιζε, σχεδίαζε, πειραματιζόταν με νέες τεχνικές και συνέχιζε να αναζητά νέους τρόπους να κοιτάζει τον κόσμο. Αυτή η ακατάπαυστη περιέργεια είναι ίσως το στοιχείο που εξηγεί καλύτερα γιατί παρέμεινε δημιουργικά νέος μέχρι τα βαθιά του γεράματα.
Η κληρονομιά ενός ανθρώπου που έκανε τη ζωή τέχνη
Σήμερα, που η προσωπικότητα συχνά χάνεται πίσω από αλγόριθμους, trends και προσωρινές εμμονές, ο David Hockney μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ. Δεν μας άφησε μόνο σπουδαίους πίνακες. Μας άφησε και ένα μάθημα ελευθερίας. Την ιδέα ότι η δημιουργία δεν περιορίζεται σε ένα studio ή σε ένα μουσείο. Μπορεί να βρίσκεται στον τρόπο που κοιτάζουμε ένα δέντρο, στον τρόπο που χρησιμοποιούμε μια νέα τεχνολογία ή ακόμη και στον τρόπο που επιλέγουμε να ντυθούμε το πρωί.
Ίσως γι’ αυτό ο David Hockney θα παραμείνει στη μνήμη όχι μόνο σαν ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της εποχής μας αλλά και σαν ένας άνθρωπος που ντυνόταν σαν έργο τέχνης. Και όπως έγραψε ο Alex Farquharson της Tate Britain, ο Hockney μάς δίδαξε κάτι σπάνιο. Τη χαρά του να κοιτάζουμε. Γιατί τελικά ο David Hockney ντυνόταν σαν έργο τέχνης με τον ίδιο λόγο που ζωγράφιζε. Για να μας θυμίζει ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στους τοίχους των μουσείων αλλά και στην καθημερινή ζωή, αρκεί να έχουμε την περιέργεια να τη δούμε.
Διαβάστε επίσης : Hautes Grecians στη Villa Ilissia: Ένα catwalk στην πιο όμορφη αυλή της Αθήνας
