Η Αθανασία Τσουμελέκα μας έκανε περήφανους το 2004 όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 20 χλμ. βάδην στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας με ατομικό ρεκόρ 1:29:12, γράφοντας τη δική της χρυσή ιστορία στον αθλητισμό. Πλέον συνεχίζει να γράφει την χρυσή της ιστορία, αυτή τη φορά στην υποκριτική! Φέτος, την απολαμβάνουμε κάθε Δευτέρα και Τρίτη να πρωταγωνιστεί στην παράσταση του Κώστα Σπυρόπουλου ΤΟC TOC Αγάπη saved me στο θέατρο Βρετάνια και να μας εντυπωσιάζει! Εδώ και αρκετό καιρό η Αθανασία συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις ενώ είχε μικρές συμμετοχές σε σειρές, όπως το «Κρίνο και αγκάθι», τα «Μαύρα Πουκάμισα» και ο «Γιατρός».
Η Αθανασία Τσουμελέκα σε μια κατάθεση ψυχής στην κάμερα του okmag και τη Μαρία Ρουμελιώτου μιλάει για τα συναισθήματα που της απελευθέρωσε η ενασχόλησή της με την υποκριτική: «Έκλαψα ακόμα και για τον θάνατο του μπαμπά μου πρώτη φορά πάνω στη σκηνή, στη σχολή της Έλντας» λέει και συγκλονίζει. Γιατί θεωρεί αποτυχία το διαζύγιό της με τον πρώην σύζυγό της και πατέρα των παιδιών της; Η ολυμπιονίκης μας και πλέον ηθοποιός αποκάλυψε πως στην τετ α τετ πρόβα με τον Κώστα Σπυρόπουλο, βγήκε στην επιφάνεια μια δικιά της τραυματική μνήμη: «Ανακάλυψα μέσα από τις συζητήσεις με τον Κώστα, το έκανα γιατί πίστευα ότι με αυτόν τον τρόπο θα πάνε όλα καλά και δεν θα τσακωθούν οι γονείς μου!
Δείτε την εξομολόγηση καρδιάς της Αθανασίας Τσουμελέκα στο βίντεο που ακολουθεί:
Πότε και πώς αποφάσισες ότι θες να γίνεις ηθοποιός και πήγες στην σχολή της Έλντας Πανοπούλου;
Εγώ ήθελα πάντα να γίνω ηθοποιός. Αλλά αφενός δεν ήξερα πώς μπορεί να γίνει αυτό και αφετέρου, τότε στην επαρχία, ήταν και κακό να γίνει κάποιος ηθοποιός, τραγουδιστής. Έλεγαν τότε, θα γίνεις «τέτοια»; Ήταν ταμπού.
Όταν έκανες τα παιδιά σου, αποφάσισες να πας στη δραματική σχολή της Έλντας Πανοπούλου;
Όχι, δεν πήγα αμέσως, γιατί δεν ήθελε και ο σύζυγός μου. Πώς να του έλεγα τώρα εγώ ότι θέλω να γίνω…ηθοποιός; Από εκεί που ήταν προπονητής μου, να του έλεγα «Εγώ θέλω να γίνω ηθοποιός». Ήταν ένα θέμα.
Πίστευες ότι θα αντιδρούσε αρνητικά;
Ναι. Και όταν χώρισα πήρα τηλέφωνο, τη σχολή της Έλντας. Οπότε έτσι ξεκίνησα στη σχολή.
Παίζεις εσύ στην παράσταση «TΟC TOC», ένα κορίτσι το οποίο έχει παλιλαλία. Πώς κατάφερες να «μπεις» στο ρόλο;
Είμαι ένα κορίτσι που έχει παλιλαλία. Επαναλαμβάνει αυτά που λέει ή τις συλλαβές των άλλων. Και το κάνει γιατί, αν δεν το κάνει, φοβάται ότι αυτό θα τη σκοτώσει… Δυσκολεύτηκα να το βρω, γιατί είναι η πρώτη φορά που παίζω κωμωδία και θεωρούσα ότι ο ρόλος είναι κωμικός. Δεν είναι καθόλου κωμικός. Και εκεί είχα τη βοήθεια του Κώστα.
Πώς σε ξεκλείδωσε ο Σπυρόπουλος; Τι είναι αυτό που σου είπε και μπόρεσες να βγάλεις τον ρόλο σου;
Πηγαίναμε συνέχεια για καφέ και μου έλεγε «Και αυτό είναι πρόβα». Εγώ είμαι ο άνθρωπος ο πρακτικός. Από τον αθλητισμό το έχω αυτό. «Πάμε πάνω στη σκηνή να κάνουμε πρόβα, να πούμε τα λόγια, να μου πεις πώς θα κινηθώ». Και μου έλεγε «Είμαστε σε πρόβα τώρα. Θέλω να γνωριστούμε, θέλω να γνωριστούμε». Και εκεί που ήμασταν, ξέρω εγώ, μου λέει «Πες μου τον μονόλογο που έχεις, που ουσιαστικά είναι και η ουσία του έργου». «Πρέπει να μπεις στο πρόβλημα της Λίλης».
Και το πρόβλημα της Λίλης ήρθε μετά από αρκετούς καφέδες. Προσπαθούσε να μου πει το πώς να το παίξω, που μου λέει «Δεν είναι σωστό να το λέω, το πώς να το παίξεις πρέπει να το βρεις». Και μέσα από εκεί βρήκα κάτι πολύ δικό μου, κάτι το οποίο άλλαξε όλο μου το πρόσωπο όταν το σκέφτηκα. Και ήταν το χαλάκι της πόρτας του σπιτιού μου, της εξώπορτας, το οποίο το κουνούσα πάντα πριν μπω στο σπίτι και όταν έβγαινα. Το έκανα έτσι με το πόδι και ξανά στην ευθεία του. Και δεν είχα καταλάβει από τι είναι. Και το ανακάλυψα μέσα από τις συζητήσεις με τον Κώστα, το έκανα γιατί πίστευα ότι με αυτόν τον τρόπο θα πάνε όλα καλά και δεν θα τσακωθούν οι γονείς μου! Και έφυγα μέσα στα κλάματα. Έκλαιγα στο Μετρό.

Η πρόβα ήταν σαν ψυχανάλυση…
Να είναι το θέατρο ψυχανάλυση, απλά πρέπει να είσαι και με τους κατάλληλους ανθρώπους απέναντί σου. Και ο Κώστας αυτό μου το έβγαλε. Κι όντως γύρισα και μετά ήμουνα πολύ διαφορετική.
Επειδή το έργο πραγματεύεται φοβίες ή, ας πούμε, κάποιους ψυχαναγκασμούς. Εσύ έχεις κάποια φοβία η κάποια εμμονή;
Όταν ήμουν αθλήτρια κουβαλούσα μια φόρμα συγκεκριμένη μαζί μου πάντα. Αν δεν την κουβαλούσα, δεν θα πήγαινα καλά στον αγώνα. Ή το άλλο. Στην εκκίνηση υπάρχει το κράσπεδο που είναι γύρω γύρω από το γήπεδο, που είναι το άσπρο αυτό. Αν δεν το κλωτσούσα πριν την εκκίνηση, υπήρχε πρόβλημα. (γέλια)
Πώς είσαι ως μαμά; Έχεις έναν γιο 17,5 χρονών, μία κόρη 20 χρονών.
Περάσαμε στάδια. Έφτασα σε ένα σημείο που τους είπα, ειδικά στον χωρισμό, υπήρχαν κάποια προβλήματα συμπεριφορικά και από μέρους μου και των παιδιών, και τους είπα ότι θέλω να γίνω καλύτερη μαμά και πήγαμε… σε ειδικό.Τους λέω «Θέλω να με βοηθήσετε να πάμε σε έναν ειδικό για να γίνω καλύτερη μαμά».
Οπότε πήγαμε και ήταν ένα υπέροχο δώρο, νομίζω, που τους έκανα. Γιατί μου το έχουν πει και είναι υπέροχο δώρο. Γιατί καταλάβαμε όλοι μας ποια είναι τα προβλήματα της κόρης μου, του γιου μου, γιατί συμπεριφέρεται έτσι. Καταλάβαμε γιατί η μαμά δεν είναι άτρωτη, η μαμά έχει συναισθήματα, για κάποιο λόγο φωνάζει.

« Εγώ έχω πει πολλές φορές ότι ο χωρισμός είναι η πιο μεγάλη μου αποτυχία».
θεωρείς αποτυχία το διαζύγιο;
Ναι, το θεωρώ αποτυχία. Ήταν το όνειρό μου να είμαστε μαζί, να μεγαλώνουμε τα παιδιά μαζί. Δεν λέω αν ήταν κακό. Θεωρώ ότι είναι πολύ καλό που χωρίσαμε, όμως είναι αποτυχία.
Από τότε που άφησες τον αθλητισμό μέχρι που πας στη σχολή της Έλντας, με τι ασχολείσαι;
Επειδή ήμουνα πολύ απομονωμένη στον εαυτό μου, είχα ξεχάσει να μιλάω με τον πρωταθλητισμό. Είχα ξεχάσει να παραγγέλνω, να πηγαίνω στην εστία και να μην θυμάμαι πώς παραγγέλνουν, γιατί δεν μιλούσα με κόσμο. Είχα παρωπίδες και ήθελα να σταματήσω να ντρέπομαι. Και λέω «Τι ντρέπομαι να κάνω; Ντρέπομαι να χορεύω μπροστά σε κόσμο, ντρέπομαι να μιλάω μπροστά σε κόσμο και τι ξέρω να κάνω καλά; Να γυμνάζομαι». Οπότε πήγα σε μια σχολή και, πέρα από το ότι πήγα στα ΤΕΦΑΑ, εκεί όπως ήταν πιο πολλά θεωρητικά μαθήματα, πήγα σε μια σχολή να κάνω aerobic μπροστά σε κόσμο, spinning, όλα τα ομαδικά αθλήματα.
Είσαι καλά στην προσωπική σου ζωή;
Είμαι καλά στην προσωπική μου ζωή. (γέλια) Όπου Γιώργος και καημός. (γέλια)

Θέλω να μου πεις τι στερήθηκες για αυτό το Ολυμπιακό μετάλλιο ή γενικά για τον πρωταθλητισμό.
Ίσως έχασα την παιδικότητα και τους φίλους. Δεν είχα ποτέ φίλους και είναι κάτι που μου έχει κοστίσει και δεν ήξερα τι σημαίνει φιλία. Μετά έκανα και κατευθείαν τα παιδιά, οπότε πάλι δεν έζησα τη φιλία και δεν ήξερα τι σημαίνει να έχω φίλες.Τώρα, όμως, έμαθα τι σημαίνει η φιλία, τι σημαίνει να κατανοήσεις τα συναισθήματα του άλλου, γιατί ήμασταν εγωιστές οι αθλητές, τώρα νομίζω ότι έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος, μάλλον. Και συγκινούμαι εύκολα…

«Έκλαψα ακόμα και για τον θάνατο του μπαμπά μου πρώτη φορά πάνω στη σκηνή, στη σχολή της Έλντας»
Γι’ αυτό διάλεξες και την υποκριτική; Γιατί σου βγάζει να αισθάνεσαι όλο αυτό; Νιώθεις ότι είσαι πιο κοντά σε ανθρώπους;
Γενικώς δεν έκλαιγα εύκολα μετά τον πρωταθλητισμό, γιατί είχα παγώσει τα συναισθήματά μου για να μπορώ να τα επεξεργάζομαι, μάλλον, από ό,τι καταλαβαίνω, στις δύσκολες συνθήκες. Οπότε, γενικά, είχα μια flat περίοδο μεγάλη. Και υπερηφανευόμουν ότι δεν έκλαιγα εύκολα.
Πρώτη φορά που έκλαψα ήταν όταν πήγα στη σχολή της Έλντας Πανοπούλου. Με ανέβασε πάνω στη σκηνή και μου λέει «Μίλα μας για σας». Κατ’ αρχάς, η έκθεση και μόνο ήταν ένα θέμα στους συμμαθητές μου, τους άλλους. Κι άρχισα να μιλάω για τον εαυτό μου και είπα πράγματα που δεν έχω πει ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα ακόμα και για τον θάνατο του μπαμπά μου πρώτη φορά πάνω στη σκηνή. Έκλαψα για πάρα πολλά πράγματα.
Δηλαδή, για τον μπαμπά σου, όταν έφυγε, δεν είχες κλάψει; Είχες πενθήσει, αλλά δεν είχες κλάψει;
Ακριβώς, ναι. Δεν είχα κλάψει… Όπως και για το μετάλλιο, έβαζα στοίχημα ότι εγώ δεν θα κλάψω πάνω στο βάθρο, άλλο που έκλαψα όταν άκουσα τον Εθνικό Ύμνο.
Και το σ΄αγαπώ που δεν το έλεγα πριν, είναι κάτι που το λέω πολύ συχνά τώρα. Λέω συχνά, πλέον το σ αγαπώ.
Διαβάστε επίσης: Κώστας Σπυρόπουλος: Παρουσίασε στο θεατρικό κοινό την Ολυμπιονίκη Αθανασία Τσουμελέκα ως ηθοποιό – Δείτε το βίντεο