Ο Στράτος Τζώρτζογλου είναι αυτό που λέμε σταρ! Υπήρξε ένας από τους πιο περιζήτητους ζεν πρεμιέ και συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Ο «τελευταίος μαθητής του Κάρολου Κουν», είχε την τύχη να συνεργαστεί με τα ιερά τέρατα της τέχνης όπως ο Μίνος Βολανάκης,ο Ζυλ Ντασέν, ο Μιχάλη Κακογιάννης, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, η Ειρήνη Παππά, η Κατρίν Ντενέβ, ο Παντελής Βούλγαρης.
Αυτή την περίοδο ο Στράτος Τζώρτζογλου ετοιμάζεται για δυο θεατρικές παραστάσεις. «Τα Χριστούγεννα του Σκρουτζ» και τον «Όλιβερ Τουίστ» με τη θεατρική σκηνή της Γιούλης Ηλιοπούλου ενώ σε λίγο καιρό θα τον απολαύσουμε και στη σειρά του Ant1, Σπιλιάδες όπου εκεί συνεργάζεται με την Μαρία Γεωργιάδου που υπογράφει το σενάριο αλλά και τον γιο του Αλκιβιάδη, στην επιμέλεια του σεναρίου.
Σήμερα ο αγαπημένος ηθοποιός σε μια προσωπική εξομολόγηση στην κάμερα του okmag και τη Μαρία Ρουμελιώτου μιλά για όλα και μοιράζεται μαζί μας τις φωτεινές αλλά και σκοτεινές περιόδους της ζωής του. Ο Στράτος μιλά με θαυμασμό για τον γιο του και εκμυστηρεύεται πόσο τον βοήθησαν τα λόγια του όταν ένιωσε να λυγίζει, και να μην έχει όρεξη για ζωή. Πώς κατάφερε να νικήσει την κατάθλιψη; Είναι έτοιμος για έναν νέο έρωτα στη ζωή του μετά το χωρισμό του από τη Σοφία Μαριόλα; Γιατί ένιωσε την ανάγκη να υπερασπιστεί τον Γιώργο Μαζωνάκη όταν εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο; Γιατί δεν μπορεί να ξεπεράσει τον θάνατο της αγαπημένης του μητέρας;
Δείτε τη συγκλονιστική εξομολόγηση καρδιάς του Στράτου Τζώρτζογλου στο βίντεο που ακολουθεί:
Διακρίνω έναν θαυμασμό για το γιο σου, για αυτό που κάνει, που είναι πολύ ωραίο.
Προσπαθώ να μην είμαι χαζομπαμπάς, αλλά τον εκτιμώ βαθιά σαν άνθρωπο τον Αλκιβιάδη. Τον θαυμάζω γιατί η ψυχή του είναι αγγελική, είναι άγγελος, άγγελος Κυρίου πραγματικά.
Ένα πράγμα με κράτησε τότε στη ζωή, στη σκοτεινή μου νύχτα που σου λέγα, όταν πέθανε η μητέρα μου γιατί είχα αρχίσει να σκέφτομαι να αποχωρήσω κι εγώ. Ήθελα να φύγω από τη ζωή. Και μου λέει ο γιος μου την εξής φράση «Ε, μπαμπά, αυτό θέλεις να αφήσεις πίσω ως κληρονομιά;»
Και σκέφτηκα: «Πω πω, αυτό θα αφήσω;». Δηλαδή, ότι δείλιασα; Είχε μία καλοσύνη η φωνή του, σαν να μου μιλούσε ένας άγγελος και να έπαιρνα ένα μήνυμα.
Ο γάμος με την Μαρία Γεωργιάδου και ο λόγος που χώρισαν
Εγώ είχα την τύχη, είχα την ευλογία να είμαι με έναν εκπληκτικό άνθρωπο στη ζωή μου, τη Μαρία τη Γεωργιάδου Όλοι τότε μου είπαν: «Είναι λάθος να την παντρευτείς, θα χάσεις τις θαυμάστριες». Λέω εγώ: «Ερωτεύτηκα αυτήν, αγαπάω, θα την πάρω». Εγώ δεν καταλάβαινα από αυτά. Την παντρεύτηκα. Στις 22 μου χρόνια ήμουν παντρεμένος. Και αν το σκεφτείς ακόμα μαζί είμαστε, γιατί συνεργαζόμαστε. Ποτέ δεν χωρίσαμε στην ουσία πραγματικά με τη Μαρία. Χωρίσαμε γιατί ήμασταν 15 χρόνια μαζί και κάποια στιγμή, στη σκέψη και μόνο ότι άρχισα να βλέπω άλλες γυναίκες πιο σεξουαλικά, λέω: «Δεν θέλω να πληγώσω τον άνθρωπο που λατρεύω».
Οπότε, επειδή ήμουν ακόμα νέος και η Μαρία νέα, είπαμε θα χωρίσουμε και θα μεγαλώσουμε το παιδί μας κανονικά, μαζί. Το να την απατήσω, ήταν κάτι που το σιχαινόμουν. Γενικά είμαι πάρα πολύ πιστός στις σχέσεις μου».
Είσαι μονογαμικός;
Πολύ. Απόλυτα μονογαμικός είμαι.
Tα παιδικά χρόνια, η υποκριτική και η εξομολόγηση στο Χριστό
Ως παιδί, δεν είχα παιχνίδια εκείνη την εποχή. Πραγματικά, ήμασταν πολύ φτωχοί και θυμάμαι ότι είχαμε ένα καντηλάκι με μια Παναγίτσα που κρατούσε τον Χριστούλη. Η γιαγιά μου, λοιπόν, μου είχε μάθει ότι ό,τι πρόβλημα και να έχω, να τα λέω στον Χριστούλη. Το τι εξομολογήσεις έχω κάνει άθελά μου ως μικρός δεν περιγράφονται.
Ξεκίνησα εγώ να γίνω ηθοποιός, πολύ νέος. Και όλοι μου λέγαν να μη γίνεις. Ακόμα και η μάνα μου που με λάτρευε, φοβόταν ότι το θέατρο είναι ένα μεγάλο κρεβάτι και θα πρέπει να περάσω εγώ από όλα τα κρεβάτια για να πετύχω.
Και τους λέω: «Μαμά, μη φοβάσαι, αλλά είναι το πάθος μου. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο».
Η προσευχή στο Θεό όταν η μητέρα του ήπιε χλωρίνη νομίζοντας πως ο πατέρας του την απατά
Η μάνα μου όταν ημουν παιδιάκι, είχε ζηλέψει μία γυναίκα, που φλέρταρε τον πατέρα μου. Τσακώθηκε με τον πατέρα μου. Νόμιζε ότι τα έχουνε. Ο πατέρας μου δεν τα είχε, βέβαια, με αυτή τη γυναίκα.Ήταν πιτσιρίκα. Με γέννησε στα δεκαπέντε. Και εκείνη την ημέρα είχε πιει ένα μπουκάλι χλωρίνη, νομίζοντας ότι ο πατέρας μου την απατά. Και θυμάμαι, μπήκαμε μέσα στο σπίτι, στο Κερατσίνι μέναμε τότε. Και βλέπω τη μάνα μου κάτω και τη χλωρίνη δίπλα. Εκείνη την εποχή η χλωρίνη είχε και μία νεκροκεφαλή που έλεγε «Προσοχή».
Την πήγαμε στο νοσοκομείο. Και εγώ πήγα πάλι στην εικονίτσα εκείνη της Παναγίας και του Χριστού. Και πραγματικά προσευχήθηκα μέσα από την ψυχή μου να αφιερώσω τη ζωή μου στην αγάπη, φτάνει να σωθεί η μάνα μου.Ήτανε πραγματικά σαν να μίλαγα με το Θεό…
Όντως, μετά από λίγες μέρες, παρόλο που κινδύνευσε, σώθηκε. Και πήγαμε σε ένα σινεμά. Θυμάμαι τη μάνα μου ευτυχισμένη να βλέπει την ασημένια οθόνη. Και σκέφτηκα ότι αν μπω στην οθόνη θα είναι πάντα ευτυχισμένη.Και αυτό έκανα αργότερα. Ουσιαστικά, μπήκε στην οθόνη, στην τηλεόραση, στο θέατρο. Και της είπα: «Μαμά, έγινα για τη μάνα μου ηθοποιός, για να με βλέπει να είναι ευτυχισμένη».
«Όταν πέθανε η μητέρα μου δεν στεναχωρήθηκα ήταν σαν να πέθανα»
Ήμασταν φιλαράκια με τη μάνα μου. Σε κάθε ρόλο μου, πάντα ερχόταν η μάνα μου και υπήρχε μέσα στην πνευματική μου και ψυχική ζωή του ρόλου.
Γι’ αυτό και στεναχωρήθηκες τόσο πολύ όταν έφυγε.
Δεν στεναχωρήθηκα. Ήταν σαν να πέθανα. Δεν ήταν μία απλή στεναχώρια. Ήταν σαν να έχασα το νόημα της ζωής μου και μόνο ο γιος μου, Αλκιβιάδης, μου έδινε ίσως στη συνέχεια κουραγιο σε αυτό το μεγάλο, τεράστιο, μακρύ ταξίδι της ψυχής μου μέσα στη νύχτα. Μπήκα βαθιά στο έρεβος όταν έφυγε η μάνα μου. Δεν ήταν κάτι απλό. Πραγματικά, δεν ήθελα ούτε να παίξω, ούτε να με λένε Τζώρτζογλου, ούτε να με γνωρίζουν, ούτε να πηγαίνω στη δουλειά. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Και πώς το ξεπέρασες;
Δεν το ξεπέρασα ποτέ, ούτε θα το ξεπεράσω. Απλώς διαχειρίζομαι καλύτερα το πένθος μου.
Για την κατάθλιψη απευθύνθηκες σε κάποιο ειδικό;
Είχα πάει σε μια εκκλησία, σε ένα νησί. Συναντήθηκα με κάποιον πατέρα. Εγώ δεν είχα πιστέψει ότι θα γίνω ποτέ καλά. Μάλλον, λέω, θα τελειώσω έτσι. Δεν δεχόμουν βοήθεια από κανέναν.
Είχες άρνηση.
Απόλυτη.
Και τι σου είπε;
Μου λέει: «Στράτο…» Έκλαιγε. Ο πατέρας αυτός, ο γέροντας, έκλαιγε. «Να ξέρεις, ο Χριστός αγαπάει. Θα γίνεις καλά».
Λέω: «Τι μου λέει τώρα ο γέροντας;» Εγώ δεν μπορώ ούτε να πάω στις εικόνες που έχω στο σπίτι να προσευχηθώ. Μία εβδομάδα μετά, ένας φίλος μου λέει: «Πάμε σε έναν ψυχίατρο».
Λέω: «Ρε, Γιωργάκη, Έχω πάει σε τόσους. Έχω πάρει τα φάρμακα, δεν έχει γίνει τίποτα». Πήγα όμως και ο ψυχίατρος με κατάλαβε και μου λέει: «Θα σου δώσω ένα φαρμακάκι.Σε δέκα μέρες θα έχεις συνέλθει. Να, στο σταυρό που σου κάνω. Σε δέκα μέρες σηκώθηκα απ’ το κρεβάτι. Πήγα για γυμναστική, έκανα μπάνιο που… Απέφευγα και το μπάνιο.
Συνήλθες…
Ναι συνήλθα και κατάλαβα ότι μόνο η αγάπη μετράει.
Έχεις πάρει αγάπη, Στράτο;
Ναι, βέβαια. Έχω πάρει πάρα πολλή αγάπη. Από παντού έχω πάρει αγάπη. Όχι μόνο από τη μάνα μου, τον πατέρα μου, τα αδέρφια μου, το γιο μου, τις γυναίκες της ζωής μου. Από τον κόσμο.
Ένιωσες φθόνο και ζήλεια από τους άλλους;
Ναι, και ζήλεια και φθόνο. Αλλά δικαιολογημένο είναι, γιατί ξαφνικά βγαίνει ένας πιτσιρικάς, είναι και εμφανίσιμος, και συνεργάζεται με όλους αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους.Λογικό να με ζηλέψουν.
Η σέξι φωτογραφία ως μοντέλο,στη Μανίνα το 1984
Είχα πάρει τη μικρή μου ξαδερφούλα το ’84, είχαμε πάει σε ένα πάρτι της Μανίνας, που ήταν διευθυντής ύλης ο Νίκος Μουρατίδης. Και μου λέει ο Νίκος: «Να σε βάλω στο περιοδικό μου», ο Νίκος. «Τι θέλεις να γίνεις;» Λέω: «Ηθοποιός». «Ωραία, θα σου βρω και ένα ψευδώνυμο». Και με έγραψε Στράτο Τζόρτζη! (γέλια) Και του στείλα μια φωτογραφία που ήμουνα με ένα μαγιό, θυμάμαι, και το έβαλε και πήρα πάνω από δυο χιλιάδες γράμματα, μετά από θαυμάστριες! Είχα τρελαθεί. Λέω: «Τι γίνεται εσύ;» Κάτι καλό μπορεί να γίνει, αλλά όχι μόνο με την εμφάνιση, γιατί εγώ ήθελα να παίζω. Και ήμουνα μανιακός με το θέατρο, παιδί μου.
Οι θεατρικές παραστάσεις «Τα Χριστούγεννα του Σκρουτζ» και Όλιβερ Τουίστ» και η συνεργασία με τη Γιούλη Ηλιοπούλου
Στα Χριστούγεννα του Σκρουτζ παίζω τον Εμπενίζερ Σκρούτζ που δεν ευχαριστιέται τη ζωή και τα αγαθά της και βγάζω συνεχώς λαγούς απ’ το καπέλο μου. Παίζω πολύ με τα χέρια μου σε αυτό τον ρόλο
Και o Όλιβερ Τουίστ είναι σε διασκευή και σκηνοθεσία της Γιούλης Ηλιοπούλου, που είναι μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους.
Ο ένας ρόλος, ο Φέιγκιν, ο απατεώνας, είναι τζόκερ σε μια βικτωριανή εποχή, που τα παιδιά τότε δεν λογιόντουσαν για παιδιά. Πεθαίνουν στους δρόμους απ’ τον τύφο και ευτυχώς ο Φέιγκιν τους μάζευε και, αν μη τι άλλο, τους σαν στρατηγός τους έβαζε να κλέβουν για να μπορούν να τρώνε και να επιβιώνουν.
Και ο άλλος ρόλος που κάνω πάλι στο «Oliver Twist» είναι ο καλός αριστοκρατικός Μπράνλου, που υιοθετεί τον και τον σώζει από τα νύχια των απατεώνων.
Πώς είναι η συνεργασία σου με τη Γιούλη, Ηλιοπούλου;
Εκπληκτική.Είναι από τους ωραιότερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Πραγματικά. Και είχαμε εξαιρετική συνεργασία.
Μετά ήρθε αυτή η συνεργασία που κάνει πρώτη φορά τα Villages, που παίρνει θεατρικό έργο σε αίθουσά του. Πρώτη φορά γίνεται. «Oliver Twist», κάθε Κυριακή από 8 Νοεμβρίου και τα Χριστούγεννα.
Τα Χριστούγεννα του Σκρουτζ θα ξεκινήσουν 12 Δεκεμβρίου, για την περίοδο των γιορτών, και θα κάνουμε περιοδεία Κρήτη, Θεσσαλονίκη και στο θέατρο Πειραιώς 131. Και περιμένουμε σύντομα να βγουν στον αέρα του Ant1 οι «Σπιλιάδες» που συνεργάζομαι με τη Μαρία Γεωργιάδου και τον γιο μας τον Αλκιβιάδη.
Και έχουμε και τις Σπιλιάδες στον Ant1 σε λίγο καιρό.
Θέλω να μου πεις λίγο για τον Γιώργο Μαζωνάκη, τότε που σε είχε βοηθήσει σε ένα φιλανθρωπικό event και δεν το έμαθε κανείς…
Έκανα ένα φιλανθρωπικό, γιατί μου το είχε ζητήσει ο γέροντας Σπυρίδων να βρω κάποιον τραγουδιστή, και πήρα πολλά όχι στην αρχή από αρκετούς τραγουδιστές. Λέω, θα το πω στο Μαζωνάκη, τον Γιώργο. Δεν τον ήξερα προσωπικά.
Και τι κάνει ο Μαζωνάκης; Ακυρώνει παράσταση που θα έβγαζε πολλά λεφτά. Ήτανε σούπερ σταρ εκείνη την εποχή. Πληρώνει όλη την μπάντα με τα δικά του λεφτά, όργανα κτλ. Και κάναμε μία Δευτέρα, μια μεγάλη συναυλία, που μπήκαν τα έσοδα όντως για αυτά τα παιδάκια.
Και γυρνάει και μου λέει στο τέλος: «Στράτο, σε παρακαλώ, μην το βγάλεις προς τα έξω».
Θέλω να μου πεις, αν νιώθεις έτοιμος μετά την ολοκλήρωση του γάμου σου με τη Σοφία, να ερωτευτείς ξανά, να προχωρήσεις. Είσαι έτοιμος;
Μου επιτρέπεις να απαντήσω τραγουδώντας σου ένα τραγούδι; Και είναι και του Γιώργου… (ξεκινά να τραγουδά στην κάμερα)
«Ζω για τον έρωτα, βράδια αξημέρωτα, πάθη ατέλειωτα, μου έχει χαρίσει, ζω και ονειρεύομαι, πεθαίνω, ανασταίνομαι, για πάντα τίποτα δεν θα κρατήσει».
