«Είμαι ένα άτομο-ηφαίστειο που δεν μπορείς να βαρεθείς μαζί μου». Ο δημιουργικά ανατρεπτικός concept maker Γεώργιος Θησέας Καράμπελλας υποδέχεται το ΟΚ! στο νέο του καταφύγιο στα Κύθηρα και ξετυλίγει το νήμα της προσωπικής του πορείας, την οποία πάντα επιδίωκε να ανακατευθύνει σε διαφορετικές διαδρομές.
Φτάνοντας στο Μανιτοχώρι Κυθήρων, περίπου 800 μέτρα από τη Χώρα, μια συστάδα πεύκων και κυπαρισσιών μας υποδέχεται σε ένα τοπίο που συγκρίνεται με την ήσυχη πολυτέλεια της Τοσκάνης. Καθώς το αυτοκίνητο αφήνει τον κεντρικό δρό μο και μπαίνει σε μια κατάφυτη κατηφοριά, φαίνεται ο περίφημος πύργος Βενιέρη, της οικογένειας που πρώτη ξεκίνησε την εποίκηση επί Eνετοκρατίας, και ακριβώς δίπλα υπάρχει –ακόμα κατεστραμμένη– η «ζεματίστρα», ο ιδιότυπος τρόπος των κατοίκων να αμύνονται στις πάμπολλες επιθέσεις πειρατών, ρίχνοντας καυτό λάδι από την κεντρική πόρτα στους επιδρομείς που επιβουλεύονταν τις εκτάσεις του νησιού.
Σε αυτό το σημείο, «θαμμένο» σε πανύψηλες πέργκολες στις οποίες περιπλέκονται γιγάντια γιασεμιά, αγιοκλήματα και φούξια βουκαμβίλιες, βρίσκεται σε ένα επίπεδο το 160 τ.μ. νέο απόκτημα του Γεώργιου Θησέα Καράμπελλα.
Στους ισόγειους χώρους του αγροκτήματος, σε άλλα 140 τ.μ. στεγάζονται τεράστιες αποθήκες, δωμάτια υπηρεσίας, πλυσταριά αλλά και ένα παλιό φουρνόσπιτο. «Ήθελα το σπίτι να είναι μια ωδή στο χρώμα, το iconic design και τη χαρά της ζωής» περιγράφει ο οικοδεσπότης, καθώς μας ξεναγεί στον χώρο. «Το όραμα ήταν συγκεκριμένο από την πρώτη στιγμή: η υπογραφή μου. Δηλαδή λευκός καμβάς και έντονες πινελιές “βιταμινούχου” χρώματος: το ζωντανό πράσινο, το έντονο κόκκινο, το φωτεινό κίτρινο.
Ποια ήταν η πρώτη εικόνα που συνάντησες φτάνοντας στο οικόπεδο;
Είδα ένα σπίτι ανάμεσα σε έναν κάμπο με δε κάδες αιωνόβια κυπαρίσσια να ορθώνονται σε γεωμετρικές γραμμές που ορίζουν το τοπίο, αποφασιστικά και αντρίκια. Αμπέλια, λοφίσκοι και στο βάθος το πέλαγος.
Πώς σε υποδέχθηκαν οι γείτονες;
Επικρατούσε ησυχία, καθώς τριγύρω υπάρχουν μόνο δυο-τρία σπίτια. Μία Ιταλίδα δίπλα, που ήρθε στο νησί πριν από 40 χρόνια, μου είπε «Τσάο. Καλώς ήρθες», με μια μικρή αδιόρατη επιφύλαξη, μιλώντας στα ιταλικά. «Δύσκολη επιλογή σπιτιού» μου εκμυστηρεύτηκε, αποκαλύπτοντας: «Για χρόνια έμενε εγκαταλειμμένο και αναρωτιόμουν ποιος θα είναι ο θαρραλέος, ο τρελός που θα το αναλάβει. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνω ότι θα ριζώσεις σε αυτόν τον τόπο που δεν συγχωρεί την επιπολαιότητα, γι’ αυτό και έχει επιζήσει από τόσες καταστάσεις, Μινωίτες, Φοίνικες, Σπαρτιάτες και Βυζαντινοί, Ενετοί, Γάλλοι, Ρωσοτούρκοι, Άγγλοι, Ιταλοί…». Δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερο καλωσόρισμα. Αργότερα μου πρόσφερε λιμοντσέλο φτιαγμένο από τα χέρια της!
Διαβάστε περισσότερα στο περιοδικό ΟΚ! που κυκλοφορεί στα περίπτερα μόνο με 2.5 ευρώ
