Ο Χάρης Χιώτης, δεν είναι απλά ταλαντούχος, είναι πολυτάλαντος. Ηθοποιός, σεναριογράφος και δημιουργός… ιδεών! Tον ξεχώρισα από την συμμετοχή του και το ιδιαίτερο παίξιμό του στην πετυχημένη σειρά της ΕΡΤ «Τα νούμερα», να υποδύεται τον Χάρη Γαμμάτο! Ο Χάρης, που τα τελευταία χρόνια έχει παίξει σε δεκάδες σειρές αλλά και θεατρικές παραστάσεις είναι ένας καλλιτέχνης με ευγένεια και ευαισθησία που θα την καταλάβεις αμέσως μόλις τον δεις από κοντά.
Με αφορμή την κωμωδία «Ένα μωρό για 3» στο θέατρο Αθηνά, ο Χάρης που καταφέρνει με ένα μαγικό τρόπο να μετατρέπει την ευαισθησία του σε τέχνη, εξομολογήθηκε πόσο του στοίχισε ο πρόσφατος θάνατος του πατέρα του και της μητέρας του, ποιος είναι ο μεγάλος φόβος του αλλά και πώς βιώνει τον έρωτα! Ps Το καλοκαίρι τον βρίσκετε να πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Μωρό για 3» ενώ τον χειμώνα θα τον δούμε τηλεοπτικά στο «Κάμπινγκ» του Mega και θεατρικά στην διάσημη παράσταση «Σεσουάρ για δολοφόνους».
Δείτε την απολαυστική συνέντευξη του Χάρη Χιώτη στο βίντεο που ακολουθεί:
Τι σε εκνευρίζει πάντα;
Με εκνευρίζει πάντα η απολυτότητα.
Όταν θα πάεις πρώτο ραντεβού, θα κεράσεις;
Θα κεράσω. Και όχι μόνο στο πρώτο ραντεβού…
Τι αγόρασες με τα πρώτα σου λεφτά από την υποκριτική;
Λοιπόν, με τα πρώτα μου λεφτά που τα μάζευα αρκετό καιρό, αγόρασα τη μηχανή μου.
Υπήρξε περίοδος στη ζωή σου που…π έρασες δύσκολα οικονομικά;
Φυσικά. Φυσικά, εννοείται.
Πες μας κάτι για σένα που δεν έχεις πει ποτέ σε συνέντευξη…
Δεν τρώω σαλιγκάρια. (γέλια)
«Ένα μωρό για τρεις». Πες μου τρεις λόγους, έτσι στα γρήγορα, που πρέπει να έρθω να δω την παράσταση
Τρεις λόγους. Ωραία, είναι κωμωδία. Έχει σπιρτόζικη σκηνοθεσία και ένα φανταστικό κάστ ηθοποιών! Θέατρο Αθηνά, Θα παίζουμε μέχρι τις 9 Αυγούστου και μετά πάλι κάποιες παραστάσεις τον Σεπτέμβρη, για όσους γυρίσουν από τις διακοπές και θέλουν να δουν θέατρο.
Θα σου πω δυο ονόματα να δω τις αντιδράσεις σου:
Διονύσης Ατζαράκης
Ο Διονύσης Ατζαράκης είναι μια καινούργια προσθήκη στη ζωή μου. Φέτος ανταμόσαμε πρώτη φορά και συνδημιουργήσαμε μαζί… και θα πω ότι είναι μεγάλος καραγκιόζης. (γέλια) Ένας ωραίος τυπάς…που κι αυτός δίνεται στην παράσταση με όλο το το είναι… και με σεβασμό προς όλους.
Ζήσης Ρούμπος.
Ζησάρας. Οικογένεια. Γελάμε πάρα πολύ μαζί.Το χιούμορ του είναι αστείρευτο.Και ο κώδικας που έχει για να κάνει την πλάκα του…και να συναναστραφεί με τον κόσμο είναι φανταστικός. Μεγάλη αγάπη.
Ο θάνατος των γονιών του, ο φόβος και ο έρωτας
Υπάρχει κάτι που σε φοβίζει; Έχεις κάποιο φόβο ή φοβίες;
Δεν με φοβίζει ακριβώς, αλλά σκεφτομαι τον θάνατο. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια… οι γονείς μου ξεκουράστηκαν, οπότε κάπως, ας πούμε, σκέφτομαι… τον θάνατο… Από την άλλη με παρακινεί να χαίρομαι τις μέρες μου. Και εδώ θα δανειστώ μια πολύ ωραία φράση… που μου έχει πει η αδερφή μου και… που την έχω κάνει, ας πούμε, μότο μου: ότι εδώ έχουμε έρθει για να κλέψουμε όσο χαρά μπορούμε.
Σε πλήγωσε ο θάνατος των γονιών σου… Και πρέπει να έφυγαν και κοντά.
Ο μπαμπάκας το 2021, η μανούλα το 2025. Στα 67 τους χρόνια και οι δύο. Ο θάνατος είναι ένα βίωμα, το οποίο όταν συμβαίνεις σε πολύ συγγενικό σου πρόσωπο… δεν είσαι ποτέ προετοιμασμένος.Τη στιγμή που έφυγε ο μπαμπάς…στην αρχή είχα άρνηση, δεν το πίστευα. Ξέρεις, ήταν λίγο…σοκ. Μετά, όμως, επειδή τα πράγματα τα οποία έπρεπε να τακτοποιηθούν…και να μπουν σε μία σειρά και σε μία τάξη, μέσα μου… κάπως, έπερνα μία δύναμη και έλεγα…Χάρη μου, πρέπει, φίλε, να συνεχίσουμε.
Όταν έφυγε η μαμά… εκεί, ρε παιδί μου, ξέρεις, είναι επειδή τα παιδιά με τις μανάδες…έχουν μία άλλη σύνδεση και μία άλλη επικοινωνία… Λες τι έγινε τώρα, αλήθεια, δηλαδή… δεν θα με ξαναπάρει κάποιος να μου πει… «Αγόρι μου, έφαγες»; Εκεί λίγο τσίτωσα. Είναι, ρε παιδί μου, σαν… να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου και να λες, τώρα…πρέπει…να ξαναπερπατήσω, να μάθω να περπατάω σ’ αυτό… το αχανές περιβάλλον που υπάρχει γύρω-γύρω.
Το σημαντικό είναι…πριν φύγουν οι γονείς μας, να έχουνε κλείσει όλοι οι λογαριασμοί…
Εμείς ευτυχώς και με τη μανούλα και με τον μπαμπάκα τους είχαμε κλείσει τους λογαριασμούς, είχαμε αγκαλιαστεί…οπότε… δεν είχαμε χρωστούμενα και υπήρξε μετά μια ψυχική ηρεμία. Γιατί αν δεν κλείσει ο λογαριασμός, φτάνεις στην ψυχοθεραπεία για να τα βάλεις όλα σε μια τάξη… κι αν μπουν ποτέ σε τάξη…
Διάβασα μία φράση σου για τον έρωτα… σε μία συνέντευξή σου. Λες τα εξής: «Μια σχέση δεν παίζεται μόνο…στο πόσο ωραία χημεία υπάρχει…σεξουαλικά και συναισθηματικά…αλλά και στο πώς κολλάνε και ταιριάζουν στο puzzle…τα κολλήματα και τα κόμπλεξ…του ενός με αυτά του άλλου».
Για μένα, εκεί δημιουργείται το πυρήνας των σχέσεων. Γιατί στα ωραία, στα όμορφα… περνάμε πάντα καλά με τον άλλον.Το θέμα είναι, επειδή οι άνθρωποι είμαστε συναισθήματα…και τα συναισθήματα γεμίζουν και φράζουν…πολλές φορές από ανασφάλειες, το θέμα είναι πώς αυτές οι ανασφάλειες του ενός…με τις ανασφάλειες του άλλου έρχονται και κουμπώνουν…και γίνονται γόνιμο έδαφος για να ξεπεραστούν.Η δύναμη του ανθρώπου φαίνεται στην ανασφάλειά του και στο πώς…μπορεί να χειριστεί την ανασφάλειά του σε σχέση με τον συντροφό του, και με την οικογένειά του και με τους φίλους του.
Εσύ τον έρωτα πώς τον βιώνεις;
Έχω καλή σχέση με τον έρωτα. Η αλήθεια είναι ότι ο έρωτας είναι…ένα παιχνίδι. Κάποιες φορές η αλήθεια είναι ότι με τα παιχνίδια περνάμε πάρα πολύ ωραία. Κάποιες φορές βαριόμαστε να παίξουμε λίγο. Κάποιες φορές θέλουμε να πάμε για ύπνο και να συνεχίσουμε το παιχνίδι την επόμενη μέρα… Επομένως, είναι ένα ζωντανό παιχνίδι, που ο καθένας… με το πόσο θέλει, τι θέλει και πώς το θέλει, το διαχειρίζεται.
Είσαι από τους ανθρώπους που δέχονται ήπια, μια απόρριψη, μια χυλόπιτα; Ή δεν έχεις φάει χυλόπιτα;
Όχι, εννοείται ότι έχω φάει. Εννοείται. Είμαι από τους ανθρώπους που… δεν φοβάμαι τη χυλόπιτα. Από μικρός το σκεφτόμουν και έλεγα…και τι έγινε; Οκέι. Χτυπάς μια πόρτα. Κάποια θα σου πει, «Περάστε», κάποια θα σου πει, «Να σου πει κάτι, ευχαριστώ, πήραμε». Οκέι. Και στο «ευχαριστώ, πήραμε»…είναι γενναίο που έχεις χτυπήσει την πόρτα και έχεις πει ότι εγώ είμαι εδώ.
Διαβάστε επίσης: Χάρης Χιώτης: «Mεγάλωσα μέσα σε ένα γραφείο τελετών. Ερχόντουσαν οι φίλοι μου, παίζαμε»
