Η Μαρία Χατζηιωάννου περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας στο σπίτι και κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο εδώ και 6 χρόνια. Πάσχει από σκλήρυνση κατα πλάκας. Ταυτόχρονα όμως εχει μια απίστευτη θέληση για ζωή, δημιουργία καθώς και μοναδικό και ιδιαίτερο χιούμορ. Όλα αυτά κατάφεραν να την κάνουν γνωστή στο Instagram και το το tik tok ως Μαρία Rolls.
Η Μαρία που δεν διστάζει να σατιρίσει με χιούμορ και χωρίς αναστολές την αναπηρία και με τη βοήθεια του φυσιοθεραπευτή της Δημήτρη και άλλων φίλων της κατάφερε να κάνει viral τα αυτοσαρκαστικά βίντεο της, μιλά σήμερα στο okmag και τη Μαρία Ρουμελιώτου, με αφορμή το νέο βίντεο με τη συμμετοχή του ηθοποιού Αναστάση Κολοβού, του Στέφανου Βούρου και της συμπεριληπτικής θεατρικής ομάδας «Όνειρο είναι». Όπως θα δείτε παρακάτω στο βίντεο ο Χρήστος Καρνάβας με ολική απώλεια όρασης, οι τετραπληγικοί Μαρίζα και Γκέραλντ, ο Στέφανος Βούρος, ο ηθοποιός Αναστάσης Κολοβός και φυσικά η Μαρία ξεκινούν να παίξουν παράνομα χαρτιά σε μια χαρτοπαικτική λέσχη και όσα διαδραματίζονται προκαλούν άφθονο γέλιο γιατί πολύ απλά οι ίδιοι οι άνθρωποι με αναπηρία, σχολιάζουν με αστείρευτο χιούμορ την αναπηρία τους!
Δείτε το βίντεο με τίτλο AMEA Cazino Royale
Η Μαρία εξηγεί για τα βίντεο που δημιουργεί: «Για να είμαι ειλικρινής, έψαχνα ως ανάπηρη στα social ένα τέτοιο content, αλλά δεν έβρισκα κάτι στον βαθμό που με εκφράζει, οπότε είπα να το κάνω εγώ.»
Διαβάστε τη συνέντευξη της Μαρίας στο okmag
Όταν ξεκινούσες αυτά τα χιουμοριστικά βίντεο για το ινσταγκραμ και αργότερα για το tik tok περίμενες αυτή την επιτυχία;
Και ναι και όχι. Ήξερα σίγουρα ότι δεν θα είναι κάτι συνηθισμένο. Περίμενα ότι θα έχει το ρίσκο του, επειδή δεν πρόκειται για mainstream χιούμορ, οπότε ήμουν προετοιμασμένη ότι υπάρχει πιθανότητα να μην έχει αποδοχή. Παρολαυτά, ήμουν συγκρατημένα αισιόδοξη και έλεγα μεταξύ σοβαρού και αστείου στα παιδιά: ραφτείτε και ετοιμαστείτε να πάρουμε σβάρνα τις εκπομπές!
Νομίζω πως ένας από τους λόγους που έχει αυτήν την απήχηση, είναι ότι δεν προσπαθούμε να είμαστε αρεστοί. Δεν επαναπαυόμαστε σε μία εύκολη συνταγή με πιο εύπεπτο χιούμορ, γιατί δεν είναι αυτό που μας εκφράζει. Εμείς απλώς κάνουμε την πλάκα μας με τον δικό μας τρόπο κι αν κάποιος ταυτιστεί, έχει καλώς.
Δεν είναι πολύ εύκολο να βρεις τα πατήματά σου στον κόσμο των social, επειδή υπάρχει πολλή πληροφορία και όλοι βομβαρδίζονται καθημερινά με άπειρο υλικό. To attention span βρίσκεται στον πάτο και είναι άθλος να κρατήσεις τον θεατή. Δεδομένων αυτών των συνθηκών, νομίζω έχουμε κάνει καλή δουλειά, δεν έχω παράπονο. Ίσως ο κόσμος είχε την ανάγκη να γελάσει με κάτι που συνήθως τον κάνει να νιώθει άβολα και αμήχανα. Αλλά και να μην την είχε, εγώ πάλι θα παρήγαγα το ίδιο περιεχόμενο, γιατί αυτό είναι που με εκφράζει.
Ετοιμάσατε με τον ηθοποιό Αναστάση Κολοβό, την ομάδα Όνειρο Είναι και τον Στέφανο Βούρο ένα βίντεο που έγινε viral. Πώς προέκυψε η ιδέα;
Αναμένεται να γίνει viral αλγορίθμου θέλοντος και καιρού επιτρέποντος! Γενικά, αποφεύγω να θεωρώ δεδομένη την επιτυχία ή την αποτυχία ενός βίντεο, επειδή έχω πέσει αρκετές φορές έξω στο παρελθόν. Έχω αποδεχτεί ότι δεν πρόκειται να καταλάβω ποτέ πώς λειτουργεί ο αλγόριθμος, συνεπώς όλα είναι σχετικά. Εννοείται, βέβαια, πως ευελπιστούμε να πάει καλά, γιατί θεωρώ ότι είναι κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα.
Με προσέγγισε ο Αναστάσης Κολοβός μέσω των social, λέγοντάς μου ότι με παρακολουθεί και γελάει πολύ με τα βίντεο. Μου μίλησε για την συμπεριληπτική ομάδα “Όνειρο Είναι”, την οποία απαρτίζουν άτομα με αναπηρία και μου είπε ότι θα ψηνόταν πολύ να συνεργαστούμε κάποια στιγμή. Μου εξήγησε ότι τόσο εκείνος, αλλά όσο και τα παιδιά είναι στο ίδιο μήκος κύματος σχετικά με τον αυτοσαρκασμό και την σάτιρα γύρω από την αναπηρία, πράγμα που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Το συζήτησα με τον Δημήτρη, ο οποίος επίσης το είδε πολύ θετικά, ώσπου κάποια στιγμή φτιάξαμε το συγκεκριμένο κόνσεπτ. Στη συνέχεια προσεγγίσαμε και τον Στέφανο Βούρο, που είναι ενεργός και αυτός στον χώρο των social με αντίστοιχα σαρκαστικό περιεχόμενο γύρω από την δική του αναπηρία. Δέχτηκε με μεγάλη χαρά να συμμετάσχει και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό!
Μην περιμένετε να δείτε αψεγάδιαστη τεχνική αρτιότητα. Άλλωστε, μην ξεχνάτε, όλα τα κάνουμε στην κυριολεξία με ένα κινητό. Όπως πολύ σωστά είπε ο Δημήτρης: “είναι ένα οργανωμένο χάος!” με τις παραλείψεις του και τα λάθη του. Εμείς εστιάσαμε στην ουσία: στο να περάσουμε καλά και να γελάσουμε. Χαίρομαι πολύ που τελικά το καταφέραμε, γιατί δεν ήταν εύκολο να συντονιστούμε τόσοι πολλοί άνθρωποι. Είναι πολύ λυτρωτικό να συνυπάρχεις με άτομα που δέχονται την καλοπροαίρετη σάτιρα και δεν φοβάσαι να μιλήσεις, μήπως και παρερμηνευθεί η πρόθεσή σου.
Σε έναν κόσμο που οι περισσότεροι θίγονται και παρεξηγούνται με το παραμικρό, θεωρώ ότι δίνουμε την δική μας απάντηση μέσα από αυτό το βίντεο.
Ποιος κάνει τα σενάρια για τα βίντεο;
Η ίδια η πραγματικότητα φροντίζει να μας τροφοδοτεί διαρκώς με υλικό. Αντλούμε ιδέες από την καθημερινότητά μου, η οποία συνεπάγεται αρκετές δυσκολίες και προκλήσεις, που εμείς με την σειρά μας τις μετατρέπουμε σε δημιουργικότητα. Τα ευτράπελα, οι κακουχίες και τα εμπόδια που έρχομαι αντιμέτωπη, αποτελούν θεμέλια πολλές φορές για να παράξουμε τα βίντεο.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο σενάριο, ούτε συγκεκριμένες ατάκες που τις μαθαίνουμε από πριν απ’έξω. Ίσως να έχει συμβεί 2 – 3 φορές αυτό. Έχουμε την κεντρική ιδέα, συζητάμε πάνω κάτω την δομή και μετά απλώς αυτοσχεδιάζουμε. Πάνω στην ροή θα πει κάτι ο ένας, θα πει κάτι ο άλλος και κρατάμε αυτό που μας αρέσει περισσότερο. Υπάρχει πολύ καλή χημεία μεταξύ μας και ταύτιση στο χιούμορ, οπότε οι ατάκες που ανταλλάζουμε προκύπτουν αβίαστα.
Δεν τρολλάρω γενικά την αναπηρία, απλώς σατιρίζω τον ίδιο μου τον εαυτό, που τυγχάνει να έχω αναπηρία.
Πώς προέκυψε η ιδέα για τη δημιουργία των βίντεο;
Η ιδέα για τα βίντεο γεννήθηκε όταν βρισκόμουν σε μία αρκετά ζόρικη συναισθηματικά κατάσταση και ήθελα να ασχοληθώ με κάτι που να μου αποσπάσει την προσοχή. Ένιωσα την ανάγκη να αξιοποιήσω δημιουργικά τον χρόνο μου και αυτός ήταν ένας τρόπος να απεμπλακώ από έναν φαύλο κύκλο δυσάρεστων σκέψεων. Δεν έχουν εξαφανιστεί φυσικά αυτές οι σκέψεις, αλλά σίγουρα η ενασχόληση με τα social και η απήχηση που έχουν τα βίντεο, μου έχουν δώσει ένα άλλο ψυχολογικό boost.
Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι η καθαυτή διαδικασία που γυρίζουμε τα βίντεο. Στην ουσία απλώς καταγράφουμε τα πειράγματα κι αυτά που λέμε έτσι κι αλλιώς μεταξύ μας. Ίσως γι’ αυτό φαίνεται τόσο ρεαλιστικό, επειδή όντως είναι! Βιώνω πολύ συχνά κωμικοτραγικές καταστάσεις και για να μην τρελαθώ, επιλέγω να εστιάζω στην κωμική τους πλευρά, την οποία και επικοινωνώ προς τα έξω. Κάθε φορά που είναι να γυρίσουμε κάτι, πεθαίνουμε στα γέλια.
Για να είμαι ειλικρινής, έψαχνα ως ανάπηρη στα social ένα τέτοιο content, αλλά δεν έβρισκα κάτι στον βαθμό που με εκφράζει, οπότε είπα να το κάνω εγώ.
Εκτός από τον αγαπημένο σου φυσιοθεραπευτή και φίλο σου πλέον Δημήτρη ποιοι άλλοι είναι οι «partners in crime;»
Ο Δημήτρης εκτός των άλλων, είναι επίσης ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από το edit. Όταν μπαίνει στον κόσμο του μοντάζ, βυθίζεται σε μία άλλη, δική του πραγματικότητα, όπου κυριαρχεί αστείρευτη φαντασία και οίστρος. Είναι εξαιρετικά δαιμόνιος και χειρίζεται την όλη διαδικασία με φοβερή μαεστρία. Οι υπόλοιποι της παρέας είναι ο Στρατής Steele, ο Χριστόφορος Ραζής και ο Ορέστης Σιάκης.
Τον Στρατή τον γνώρισα πριν 14 χρόνια περίπου στον χώρο της μουσικής, όπου τραγουδούσαμε στην ίδια μπάντα. Θα μπορούσα να πω ότι είναι πολυεργαλείο μιας και έχει απίστευτο ταλέντο στο τραγούδι, την σύνθεση, αλλά και την υποκριτική. Έχει αναλάβει το edit κάποιων βίντεο, όπως επίσης έχει συνθέσει και εκτελέσει το jingle μου. Είναι λυρικός τραγουδιστής/μουσικός και πλέον ζει μόνιμα στο Βέλγιο (πράγμα που μου στοιχίζει αρκετά).
Με τον Χριστόφορο γνωριζόμαστε επίσης πολλά χρόνια, όπου πάλι κοινός παρανομαστής ήταν η μουσική, αλλά και ο Στρατής, μιας και ήταν εκείνος που μας έφερε σε επαφή. Είναι εξαιρετικός κιθαρίστας και πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, είναι πάντα σε πρόβα, επειδή έχει πολλά projects που τρέχουν. Πρόσφατα μάλιστα κυκλοφόρησαν και τον δίσκο τους με την μπάντα του.
Ο Ορέστης είναι η νεότερη προσθήκη στην ζωή μου και γνωριστήκαμε στο πλαίσιο της φυσιοθεραπείας. Αγαπάει πολύ αυτό που κάνει και είναι αφοσιωμένος στο επάγγελμά του.
Έχουμε καταφέρει να βρεθούμε μόνο μία φορά όλοι μαζί και παρόλο που δεν γνωρίζονταν όλοι μεταξύ τους, υπήρχε φοβερή χημεία και περάσαμε φανταστικά. Αυτό που μας ενώνει είναι το κοινό χιούμορ και γενικότερα μπορώ να πω ότι έχουμε το ίδιο mindset. Με τσούζει, βέβαια, πολύ που δεν βρισκόμαστε συχνά.Αφανείς ήρωες είναι επίσης η νονά μου, Σιμέλα Κομίνη και η ξαδέρφη μου, Κάρμεν Παϊτέρη, οι οποίες αναλαμβάνουν εναλλάξ το μακιγιάζ μου.Αν και, ό,τι και να κάνουμε, πιστεύω θα μας κλέβει πάντα την δόξα η μητέρα μου με μία ατάκα της, χωρίς καν να εμφανίζεται στα βίντεο!
Πώς κατάφερες να «τρολάρεις» τόσο πετυχημένα στα βίντεό σου ένα ευαίσθητο θέμα όπως η αναπηρία;
Δεν τρολλάρω γενικά την αναπηρία, απλώς σατιρίζω τον ίδιο μου τον εαυτό, που τυγχάνει να έχω αναπηρία. Από πότε το να έχεις κάποιου είδους αναπηρία καθιστά απαγορευτικό το να αυτοσαρκάζεσαι; Ποιός το ορίζει αυτό; Το μαύρο χιούμορ ήταν ανέκαθεν στη ζωή μου και όχι μόνο δεν το απέβαλα, αλλά μπορώ να πω ότι ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, μιας και η συνθήκη που ζω τα τελευταία χρόνια αποτελεί την κύρια πηγή έμπνευσής μου. Όσο περισσότερο σατιρίζεις τις δύσκολες καταστάσεις, τόσο πιο πολύ τις αποδυναμώνεις. Αν δεν κάνεις πλάκα στα ζόρια, τότε πότε θα κάνεις; Το χιούμορ λειτουργεί θεραπευτικά και για μένα προσωπικά είναι το δικό μου cope mechanism.
Μέσα από τα βίντεο, επίσης, έχω καυτηριάσει και κοινωνικά στερεότυπα, αλλά και την απουσία συμπερίληψης. Όπως για παράδειγμα τον αποκλεισμό των ΑμεΑ από διάφορους τομείς της ζωής, είτε πρόκειται για κρατικές υπηρεσίες, είτε για χώρους ψυχαγωγίας. Έχω θίξει ακόμα και το ζήτημα αναπηρία – σεξουαλικότητα, που εξακολουθεί να είναι θέμα ταμπού.
Γενικότερα καταπιάνομαι με οτιδήποτε θεωρώ ενδιαφέρον, αμήχανο ή απλώς αστείο. Δεν έχω κανόνες. Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει ο θεατής να έρχεται σε αμηχανία και να νιώθει άβολα. Άλλωστε, αυτός δεν είναι και ο σκοπός της μαύρης κωμωδίας και της σάτιρας; Να προβοκάρει, να ενοχλήσει, να προβληματίσει, να αφυπνίσει, ακόμα και να σοκάρει. Η πλειοψηφία του κόσμου το αντιλαμβάνεται αυτό και γι’ αυτό απολαμβάνει τα βίντεο χωρίς να τα παρερμηνεύει.
Το χιούμορ είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό και δεν είναι απαραίτητο να γελάμε όλοι με τα ίδια πράγματα. Αν δεν αρέσει σε κάποιον το content μου, είτε εχει αναπηρία, είτε όχι, είναι απολύτως σεβαστό. Απλώς εγώ δεν πρόκειται να αυτολογοκριθώ για αυτόν τον λόγο.
Πιστεύεις ότι έχουν βελτιωθεί οι συνθήκες τόσο στην περίθαλψη όσο και στη μετακίνηση και την καθημερινότητα ενός ανθρώπου με αναπηρίες σε σχέση με το παρελθόν; Τι είναι αυτό που λείπει και τι θα ήθελες να γίνει;
Νομίζω πως έχουν γίνει κάποια βήματα, όχι, όμως, από την πλευρά της πολιτείας, αλλά επειδή έχουν αυξηθεί οι φωνές των ΑμεΑ. Δυστυχώς, αν δεν διαμαρτυρηθείς και δεν μιλήσεις δημόσια, δεν κουνιέται φύλλο. Η απουσία κατάλληλων υποδομών και προσβασιμότητας είναι κάτι υπαρκτό και παλεύουμε καθημερινά με αυτό. Ακόμα και στον δρόμο όταν κυκλοφορούμε, κινδυνεύουμε, αφού δεν μπορούμε να είμαστε στα πεζοδρόμια. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ρισκάρει την σωματική μου ακεραιότητα, επειδή με παίρνουν σηκωτή με το αμαξίδιο για να με ανεβάσουν κάπου που έχει σκάλες. Στο πρόσφατο παρελθόν, ήρθα αντιμέτωπη με αυτό το σκηνικό σε θέατρο, σε συναυλιακό χώρο και σε κρατική υπηρεσία. Και παλιότερα φυσικά, σε ιατρεία, πλοία και χώρους εστίασης. Είναι περιττό να επισημάνω την επικινδυνότητα του να σε κρατάνε στον αέρα σε σκάλες. Η φάση είναι ότι στην αρχή ντρεπόμουν και ένιωθα ενοχικά, που έπρεπε αναγκαστικά να τους υποβάλω σε αυτήν την διαδικασία. Αργότερα, κατάλαβα ότι δεν είμαι εγώ αυτή που θα έπρεπε να ντρέπεται. Ο αποκλεισμός οποιουδήποτε ανθρώπου που έχει αναπηρία, είναι απαράδεκτος και ανεπίτρεπτος.
Είμαι τυχερή μέχρι τώρα που δεν έχει συμβεί κάτι που θα μπορούσε να έχει τραγική κατάληξη. Έχεις δύο επιλογές: να κλειστείς σπίτι σου ή να βγεις γνωρίζοντας ότι ταυτόχρονα ρισκάρεις την σωματική σου ακεραιότητα. Τίποτα από τα δύο δεν είναι θεμιτό.
Είμαι σε κάποιες ομάδες για ΑμεΑ στα social και το μόνο που διακρίνω είναι ανασφάλεια και μια κραυγή αγωνίας. Γονείς παιδιών με αναπηρία έχουν γονατίσει οικονομικά και ψυχολογικά, ενώ ανησυχούν για το τι θα απογίνουν τα παιδιά τους όταν δεν θα είναι εκείνοι σε θέση να τα φροντίσουν.
Από την στιγμή που όλα τα παραπάνω εξακολουθούν να ισχύουν, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ουσιαστική αλλαγή προς το καλύτερο, παρά μόνο για επιδερμικές προσπάθειες για το θεαθήναι.
Τι είναι αυτό που λείπει και τι θα ήθελες να γίνει;
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι όλοι ανεξαιρέτως είναι εν δυνάμει ανάπηροι. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να αλλάξει εντελώς η ζωή σου εκεί που δεν το περιμένεις και όλα όσα θεωρείς δεδομένα να ανατραπούν εν μία νυκτί. Και αυτό δεν το λέω για να τρομοκρατήσω, αλλά με την ελπίδα πως ίσως αφυπνιστούν κάποιοι. Τις υποδομές και την καθολική προσβασιμότητα που διεκδικούμε και απαιτούμε τα ΑμεΑ, μπορεί αύριο – μεθαύριο να τις χρειαστούν και άτομα που αυτήν την στιγμή δεν έχουν αναπηρία ή κάποιος δικός τους άνθρωπος. Το θέμα δεν είναι μόνο η καθαυτή ράμπα, αλλά και το τι αντιπροσωπεύει. Το να υπάρχουν όλοι ισότιμα, χωρίς να αποκλείεται κανένας και να μπορούν όλοι να είναι κομμάτι κάθε πτυχής της ζωής. Να μην νιώθει κανείς απομονωμένος και να μπορεί να συμμετέχει ενεργά σε όλα τα κοινωνικά δρώμενα. Να υφίσταται παντού σεβασμός και κατανόηση και να αποβάλουμε επιτέλους την νοοτροπία του ωχαδελφισμού. Να έχεις το δικαίωμα να υπάρχεις όπως ακριβώς είσαι, με τον δικό σου τρόπο, χωρίς να σου κόβουν τα φτερά τα εμπόδια που καλείσαι διαρκώς να υπερπηδήσεις. Να μιλάμε όλοι μας όταν βλέπουμε ότι ο διπλανός μας αδικείται, ακόμα κι αν δεν αφορά άμεσα εμάς. Θα ήθελα μία καθημερινότητα, που δεν χρειάζεται να την “διαπραγματεύεσαι” κάθε φορά και απλώς να την ζεις.
Αυτό που λείπει, λοιπόν, είναι η ουσία και η ενσυναίσθηση. Όταν κάποιος βλέπει ένα ΑμεΑ, μπορεί επιφανειακά να σκάσει ένα χαμόγελο, αλλά παράλληλα να ανακουφίζεται από μέσα του που δεν βρίσκεται εκείνος σε αυτήν την θέση. Πόσοι από τους “κανονικούς” θα φλέρταραν, θα έκαναν σεξ/σχέση, θα ταξίδευαν με ένα ΑμεΑ; Πόσοι θα τους είχαν στη ζωή τους με ουσιαστικό τρόπο; Δεν είναι η αναπηρία που καθορίζει τον άνθρωπο. Είναι η προσωπικότητα, η ψυχή και οι πράξεις του.
Συνεπώς, δεν είναι μόνο θέμα υποδομών – είναι θέμα αντίληψης. Αν δεν αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε ο ένας τον άλλον, ό,τι και να φτιάξεις θα είναι μισό. Ως φύσει απαισιόδοξο άτομο, πιστεύω πως μια ζωή θα κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Μακάρι, όμως, να διαψευστώ και κάποια στιγμή όντως να αλλάξουν τα πράγματα.
Ποιο είναι το πιο όμορφο το πιο περίεργο αλλά και το πιο άσχημο μήνυμα που έχεις λάβει στα social media;
Λαμβάνω πολύ συχνά μηνύματα από ανθρώπους που μου λένε πόσο πολύ τους αρέσουν τα βίντεο, ότι γελάνε πολύ και με ενθαρρύνουν να μην σταματήσω. Άλλοι μού εκμυστηρεύονται τις δικές τους προσωπικές ιστορίες και άλλοι μού λένε πόσο κουράγιο και δύναμη παίρνουν για να συνεχίσουν τον δικό τους αγώνα. Όλα αυτά φυσικά με κάνουν να χαμογελάω και προσπαθώ να απαντάω όπου μπορώ.
Ίσως όχι απαραίτητα το πιο όμορφο, αλλά το πιο συγκλονιστικό μήνυμα το έχω πάρει από μία κοπέλα που έλεγε το εξής: “Έχω εδώ και μέρες το βρεφάκι μου στην μονάδα και κάθε μέρα κλαίω. Σε ευχαριστώ τόσο πολύ που σήμερα με έκανες και γέλασα”. Βούρκωσα με το που το διάβασα. Ούτε που φανταζόμαστε πόσος πόνος κρύβεται πίσω από τα άγνωστα σε εμάς προφίλ. Είναι απερίγραπτο το συναίσθημα να φωτίζεις τις στιγμές των ανθρώπων στις πιο σκοτεινές περιόδους τους.
Δεν μπορώ να πω ότι μου στέλνουν άσχημα μηνύματα.
Υπάρχουν, βέβαια, κάποια μεμονωμένα που δηλώνουν την απογοήτευσή τους, επειδή θεωρούν ότι πέφτω σε ατοπήματα και παρεκκλίνω από το ποιοτικό χιούμορ που τους έχω συνηθίσει και προσπαθούν να με επαναφέρουν στον “ίσιο δρόμο”. Δεν έχουν καταλάβει όλοι αυτοί, ότι για να ανεβάσω κάτι, σημαίνει ότι εγώ έχω γελάσει με αυτό, όσο κάφρικο και χυδαίο μπορεί να είναι για τα δικά τους δεδομένα. Από την στιγμή που αρέσει σε μένα και το βρίσκω αστείο, όλα τα υπόλοιπα περισσεύουν. Ένας είχε ευχηθεί να παρέμβει εισαγγελέας, επειδή είναι κρίμα να με εκμεταλλεύονται… Τι να σχολιάσεις εκεί; Δεν έχω κανένα πρόβλημα να μην είμαι αρεστή σε ανόητους.
Τα πιο περίεργα μηνύματα είναι συνήθως σεξουαλικής φύσεως. Ένα από τα πιο κορυφαία το έχουμε καυτηριάσει σε βίντεο. Αν δεν το έχετε ήδη δει, σας προκαλώ να το κάνετε άμεσα!
θα έκανες μια εκπομπή στην τηλεόραση;
Η τηλεόραση είναι μία εντελώς διαφορετική συνθήκη από το διαδίκτυο. Εκεί ισχύουν διάφοροι περιορισμοί και κανόνες. Δεν έχει την ίδια ελευθερία με τα social. Αν είναι να κάνω κάτι που δεν με εκφράζει ή πρέπει να αυτολογοκριθώ για να “χωρέσω”, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα για μένα. Νομίζω πως θα με άγχωνε το να πρέπει να λειτουργήσω υπό πίεση και με συγκεκριμένο deadline. Άσε που δε νιώθω και πολύ άνετα με την έκθεση, τις κάμερες, φώτα, συνεργείο κτλ. Επιπλέον, δυσκολεύομαι πολύ να προσποιηθώ αν δε μου αρέσει ή με ενοχλεί κάτι, δεν μπορώ δηλαδή να το “κλέψω” και αυτό υποθέτω είναι ένα μειονέκτημα για την τηλεόραση.
Αν παρολαυτά – σε ένα υποθετικό σενάριο – υπήρχε χώρος για χιούμορ, αλήθεια και λίγο ξεβόλεμα με τους δικούς μου όρους, ίσως και να το σκεφτόμουν. Αλλά επειδή – ρεαλιστικά μιλώντας – όλοι ξέρουμε πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, θα μείνω στα βίντεό μου, όπου εκεί τουλάχιστον ξέρω ότι θα πω και θα κάνω αυτά που θέλω εγώ
