Από τον τηλεοπτικό θρίαμβο του «Ριφιφί» στον sold out γυναικείο μονόλογο «Μια κανονική μέρα». «Είμαι σίγουρη ότι αν δεν έκανα θέατρο, δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι τώρα». Η λυτρωτική ψυχανάλυση, οι οδυνηρές απώλειες της ζωής της και η αληθινή αγάπη χωρίς όρους. Η πολυτάλαντη ηθοποιός, Ευαγγελία Μουμούρη ποζάρει για το ΟΚ! και μοιράζεται όλα εκείνα που σφράγισαν τη διαδρομή της μέχρι σήμερα.
Ο χαρακτήρας της Όλγας, που υποδύθηκες στο Ριφιφί, είναι εμπνευσμένος από μια τραγική μητέρα, τη Γεωργία Πιτσιλάδη, η οποία ζει σήμερα στη Λέσβο και πριν από 20 χρόνια είχε χάσει τον μικρό γιο της από καρκίνο. Τότε η υπόθεση είχε συνταράξει την ελληνική κοινωνία, καθώς είχαν συγκεντρωθεί χρήματα από προσφορές για να ταξιδέψει το παιδί στο εξωτερικό και να υποβληθεί στην κατάλληλη θεραπεία, αλλά λόγω γραφειοκρατίας δεν εκταμιεύτηκαν ποτέ. Ήταν δύσκολο να προσεγγίσεις αυτόν τον ρόλο;
Όταν διάβασα το σενάριο, δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Πέρα από το κομμάτι της αλήθειας της ιστορίας –γιατί αυτή η γυναίκα υπάρχει, το παιδάκι έχει πεθάνει, τα χρήματα βρίσκονται ακόμη στην τράπεζα- η αδικία έχει γίνει. Δεν μπορώ βέβαια να νιώσω πώς είναι να πεθαίνει το παιδί σου, δεν το έχω ζήσει, αλλά έβαλα δικά μου κομμάτια που ενώθηκαν με το σενάριο. Για μένα το πιο σημαντικό είναι σε ποια στιγμή της πορείας σου σε βρίσκει ένας ρόλος. Η Όλγα με βρήκε σε μια φάση της ζωής μου όπου ήθελα να διώξω τα φαντάσματά μου και να κλείσω δικές μου πόρτες.
Τι εννοείς;
Στην πορεία της ζωής μου έχουν υπάρξει πολλές στιγμές μεγάλης ευδαιμονίας, αλλά και ορισμένες πάρα πολύ δύσκολες. Δεν θα αναφέρω συγκεκριμένα. Αφήνω τον κόσμο να φανταστεί. Οι ηθοποιοί κάνουμε μυθοπλασία. Αν ο θεατής ξέρει τα πάντα για μένα, θα του έχω γκρεμίσει τη φαντασία. Πρέπει να ακουμπά πάνω μου τις δικές του χαρές και απογοητεύσεις.
Για τις ανάγκες του σεναρίου στο Ριφιφί, είχες πολλές σκηνές στο ζαχαροπλαστείο, με μία πάστα αμυγδάλου κάθε φορά μπροστά σου. Πόσες πάστες χρειάστηκε να φας στα γυρίσματα;
Έτρωγα μία κουταλιά για τις σκηνές που προηγήθηκαν από το φινάλε και στην τελευταία σκηνή της προσωπικής μου ιστορίας, έφαγα μία ολόκληρη πάστα και τέλος. Δεν υπήρχε επανάληψη της σκηνής. Θυμάμαι ο Σωτήρης Τσαφούλιας μπήκε στο ζαχαροπλαστείο, αγκαλιαστήκαμε και χρειάστηκα ένα πεντάλεπτο μετά για να συνέλθω. Ήξερα ότι μέσα από τις δουλειές μου έχω δώσει γέλιο στον κόσμο, αλλά τόσο μεγάλη συγκίνηση δεν ήξερα ότι θα μπορούσα να προσφέρω. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση πόσο επηρεάστηκε ο κόσμος.
Τι διαφορετικό θεωρείς ότι έχει ο Σωτήρης Τσαφούλιας ως σκηνοθέτης;
Είναι πολύ γρήγορος, αποτελεσματικός και ευφυής. Έχει μια κοινωνική τοποθέτηση στα πράγματα και δεν φοβάται να την πει. Είναι ωραίος τύπος. Ως σκηνοθέτης έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που επιλέγει, δίνοντάς του άπλετο χώρο. Επίσης έχει μια ευαισθησία που δεν την κάνει «παντιέρα». Θα σου έλεγα ότι ο Σωτήρης είναι πάντα δύο βήματα μπροστά απ’ όλους μας. Στηρίζει τη δουλειά του και το όραμά του, με όποιο κόστος, και με μεγάλη ανοιχτωσιά κάνει τον ηθοποιό συνδημιουργό.
Η επιτυχία του Ριφιφί σού δημιουργεί άγχος για τις επόμενες επιλογές σου;
Το Ριφιφί είναι μια φωτεινή δουλειά και είμαι ευγνώμων που την έζησα. Αλλά θα πρέπει να την αφήσω πίσω μου και να προχωρήσω. Όταν πρωτοξεκίνησα ως ηθοποιός, δεν σκεφτόμουν την επιτυχία. Ήθελα να με αγαπάει το σινάφι μου. Από μικρή ήθελα να ανήκω στην οικογένεια του θεάτρου. Εκεί ένιωθα ασφάλεια. Στην παράσταση ξέρεις ποιο θα είναι το τέλος. Δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Υπάρχει μία αρχή, μία μέση και ένα τέλος. Στη ζωή δεν υπάρχει καμία σταθερά.
Διαβάστε περισσότερα στο περιοδικό ΟΚ! που κυκλοφορεί στα περίπτερα μόνο με 2.5 ευρώ
Διαβάστε επίσης: Ευαγγελία Μουμούρη: Πώς ο ρόλος της στο «Ριφιφί» την ανάγκασε να ξεριζώσει τις πληγές της – «Για πολλά χρόνια κρυβόμουν η αλήθεια είναι»
