Σε ηλικία 98 ετών πέθανε ο Στέφανος Ληναίος, ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου, με μακρά πορεία στην υποκριτική, τη σκηνοθεσία και τη δημόσια ζωή.
Ο Στέφανος Ληναίος γεννήθηκε το 1928 στη Μεσσήνη. Σπούδασε στη «Σχολή Θεάτρου» του Σωκράτη Καραντινού, ενώ φοίτησε και στο Πάντειο, καθώς και στη Δραματική Σχολή RADA στο Λονδίνο. Υπήρξε από τους πρώτους εκφωνητές ειδήσεων του ΕΙΡ, στα στούντιο του Ζαππείου.
Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε το 1954, στο Θέατρο «Κοτοπούλη», ενώ μέχρι το 1967 συμμετείχε σε πλήθος παραστάσεων στα αθηναϊκά θέατρα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Δωδέκατης Αυλαίας» και του πρώτου Εταιρικού Θιάσου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών «Άρμα Θεάτρου», ενώ διετέλεσε και Γενικός Γραμματέας του ΣΕΗ την περίοδο 1965-1967.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας έζησε αυτοεξόριστος στο Λονδίνο, όπου συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, εργαζόμενος παράλληλα σε διεθνή ραδιοφωνικά μέσα, όπως το BBC και η Deutsche Welle. Μαζί με άλλους καλλιτέχνες παρουσίασαν πολιτικά και λογοτεχνικά έργα σε πανεπιστήμια της Αγγλίας, με σαφή αντιδικτατορικό χαρακτήρα.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1970, ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του, Έλλη Φωτίου, το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο», ανεβάζοντας στο Θέατρο ΑΛΦΑ περισσότερες από 40 παραγωγές, τις οποίες σκηνοθέτησε ο ίδιος. Μεταξύ των πιο γνωστών θεατρικών του επιτυχιών ήταν τα έργα «Καληνύχτα Μαργαρίτα», «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω», «Τυχαίο Ατύχημα», «Έμποροι της Δόξας», «Κλειδοκράτορες», «Διάσημος 702» και «Παράσιτα».
Στον κινηματογράφο συμμετείχε επιλεκτικά, αφήνοντας το αποτύπωμά του σε ταινίες όπως «Μιας Πεντάρας Νιάτα», «Η Κόμησα της Φάμπρικας» και «Αγάπη και Θύελλα».
Παράλληλα, ασχολήθηκε και με την πολιτική, καθώς το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων δίπλα στον Δημήτρη Μπέη, ενώ το 1989 εκλέχθηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος, ωστόσο, είχε δηλώσει αργότερα: «Κατάλαβα ότι η Βουλή είναι επάγγελμα και εγώ δεν είχα καμία διάθεση να το ακολουθήσω. Η πολιτική υπηρετεί την σκοπιμότητα και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, ενώ η τέχνη υπηρετεί την αλήθεια».
Η συνδικαλιστική του δράση στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών υπήρξε έντονη, με τον ίδιο να αναφέρει: «Πετύχαμε την αργία της Δευτέρας. Πέρασα τόσα βάσανα εκείνη την περίοδο. Τι πράκτορα της Μόσχας με λέγανε, τι ότι ήθελα να καταστρέψω τους επιχειρηματίες, με τρέχανε στα δικαστήρια. Καταφέραμε όμως πολλά γιατί τότε ο συνδικαλισμός ήταν πολυπαραταξιακός».
Μέχρι και τους τελευταίους μήνες της ζωής του παρέμενε ενεργός, αρθρογραφώντας στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Επιθυμία του ίδιου και της οικογένειάς του ήταν η αποτέφρωση, η οποία πραγματοποιήθηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας.
Πηγή: kathimerini.gr
