Στα χρόνια που το ελληνικό σινεμά δημιουργούσε τους δικούς του μύθους, η Ελένη Προκοπίου δεν χρειάστηκε πολλά χρόνια για να ξεχωρίσει. Ομορφιά, χορευτικό ταλέντο, σκηνική παρουσία και εκείνη τη σπάνια φωτογένεια που έκανε την κάμερα να την αγαπά. Κι όμως, σε μια εποχή που οι πρωταγωνίστριες του ελληνικού σινεμά μετρούσαν τη μία επιτυχία μετά την άλλη, εκείνη πήρε την απόφαση να σταματήσει…
Φόρεσε τις πρώτες της μπαλαρίνες σε ηλικία έξι ετών και κάπως έτσι έκανε τα πρώτα της βήματα σε μια σχολή χορού. Μαζί της στις παιδικές παραστάσεις ένα ακόμη κορίτσι που έμελλε να γίνει μεγάλο όνομα του ελληνικού κινηματογράφου, η Μάρθα Καραγιάννη. Οι δυο τους θα βρεθούν αργότερα και στη σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, πριν ακόμη γνωρίσουν τι τους επιφυλάσσει η ζωή.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι ως χορεύτρια και λίγο αργότερα δημιουργεί ένα από τα χαρακτηριστικά χορευτικά δίδυμα της εποχής με τον Βαγγέλη Σειληνό. Μαζί θα αφήσουν το αποτύπωμά τους σε θέατρο, επιθεώρηση και κινηματογράφο, σε μια Αθήνα που διασκέδαζε, τραγουδούσε και χόρευε.
Η μεγάλη οθόνη δεν άργησε να έρθει. Αρχικά ως χορεύτρια και στη συνέχεια ως ηθοποιός, η Ελένη Προκοπίου άρχισε να γράφει τη δική της ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο. Το 1963 συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που ταξίδεψε και εκτός Ελλάδας, και ακολούθησαν ρόλοι σε κωμωδίες, μιούζικαλ και ταινίες που έμειναν στη συλλογική μνήμη.
Ώσπου έφτασε το 1966. Η χρονιά που μοιάζει σήμερα σαν μια ολόκληρη κινηματογραφική σελίδα αφιερωμένη σε εκείνη. Η Ελένη Προκοπίου περνά την πόρτα της Φίνος Φιλμ και συναντά τον Γιάννη Δαλιανίδη στο «Ραντεβού στον Αέρα». Το χορευτικό της ταλέντο συναντά την υποκριτική της παρουσία και η οθόνη γεμίζει από την ενέργειά της.
Η εικόνα της ανήκει πια σε εκείνη τη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά. Δίπλα της περνούν ονόματα όπως ο Κώστας Βουτσάς, ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Ρίζος και ο Γιώργος Πάντζας. Η Ελε΄νη Προκοπίου δεν είναι απλώς η όμορφη παρουσία της ταινίας. Είναι η γυναίκα που μπορεί να χορέψει, να παίξει, να τραγουδήσει και να γεμίσει το κάδρο με την ίδια φυσικότητα.
Κι όμως, το δικό της παραμύθι είχε μια ανατροπή. Ενώ η καριέρα της βρισκόταν ακόμη σε δημιουργική τροχιά, η Ελένη Προκοπίου αποφάσισε να αφήσει πίσω της τα φώτα. Η τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση ήρθε το 1972, στο «Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας». Ήταν το τέλος μιας σύντομης, αλλά έντονης διαδρομής στον κινηματογράφο. Δεν έφυγε επειδή την έδιωξαν τα φώτα. Έφυγε επειδή διάλεξε ένα διαφορετικό φως.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο, τον οποίο είχε γνωρίσει στα στούντιο της Φίνος Φιλμ, και μαζί απέκτησαν την κόρη τους, Ειρήνη. Η ίδια αποφάσισε να αφιερωθεί στην οικογένειά της, μακριά από τη δημοσιότητα και τη ζωή που κάποτε την είχε κάνει ένα από τα αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού κινηματογράφου.
«Καμιά φορά βλέπω τις ταινίες μου και συγκινούμαι για τα νιάτα που πέρασαν από πάνω μου», είχε δηλώσει η ίδια και ίσως αυτή η φράση να χωρά ολόκληρη τη ζωή της.
Γιατί τα νιάτα πέρασαν. Τα φώτα έσβησαν. Οι αίθουσες άδειασαν. Η αυλαία κάποτε έπεσε. Όμως η Ελένη Προκοπίου έμεινε εκεί, μέσα σε εκείνον τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο που μυρίζει καλοκαίρι, μουσική και νοσταλγία.
Τώρα, η διαδρομή εκείνη περνά οριστικά στην ιστορία. Η Ελένη Προκοπίου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω της τις ταινίες της και μια εποχή που μπορεί να τελείωσε, αλλά εξακολουθεί να επιστρέφει κάθε φορά που εκείνη εμφανίζεται ξανά στην οθόνη.
Διαβάστε επίσης: Ελένη Προκοπίου: Πώς είναι σήμερα η καλλονή των ταινιών της Φίνος Φιλμ
