Με λόγια συγκίνησης και σκέψεις που ραγίζουν καρδιές, η Βούλα Πατουλίδου, μοιράστηκε όλα όσα ένοιωθε, για την απώλεια του συζύγου της Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιουνίου 2025.
Η Ολυμπιονίκης περιέγραψε το μεγάλο κενό που άφησε πίσω του, εξηγώντας πως δεν της λείπουν μόνο οι μεγάλες στιγμές, αλλά κυρίως οι μικρές, καθημερινές συνήθειες που μοιράζονταν. Η συγκινητική εξομολόγησή της συγκέντρωσε χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης και αγάπης από φίλους, συναδέλφους και διαδικτυακούς ακολούθους.
Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις…Ένας χρόνος..… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα. Γιατί ο χρόνος δεν νικά την αγάπη. Απλώς μαθαίνει στον άνθρωπο να κρύβει τον πόνο του».
Η οργισμένη ανάρτηση της Βούλας Πατουλίδου: «Για κοίτα ρε κάτι φίδια που σέρνονται στο σκοτάδι»
«Μου λένε να είμαι δυνατή. Δεν ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις. Είναι να ξυπνάς κάθε πρωί, να φοράς ένα χαμόγελο που δεν νιώθεις και να συνεχίζεις, ενώ μέσα σου έχει γκρεμιστεί ολόκληρος ο κόσμος».
«Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή».
«Δεν μου λείπουν τα μεγάλα. Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι… κι εσύ».
«Ξέρεις ποιο είναι το παράλογο; Ότι ο κόσμος συνεχίζει. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Οι εποχές αλλάζουν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω πώς γίνεται να αναπνέεις όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα σου».
«Σήμερα μόνο η Άλκηστις με καταλαβαίνει από το ραδιόφωνο.”Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;” Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή. Με εκείνη τη σιωπή που άφησε πίσω του. Γιατί υπάρχουν φωνές που δεν πρέπει να σωπαίνουν ποτέ».
«Κι αν υπάρχει κάπου ένα παράθυρο που ενώνει τον ουρανό με τη γη, θέλω να ξέρεις μόνο αυτό: δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου. Ούτε μία διαδρομή που να μην περίμενα, έστω για ένα δευτερόλεπτο, να σε δω να στέκεσαι στην πόρτα. Γιατί η αγάπη η αληθινή δεν μπαίνει σε μνήματα. Δεν πεθαίνει. Αλλάζει μόνο διεύθυνση».
«Και ίσως αυτό να είναι το πιο βαρύ φορτίο. Να συνεχίζεις να ζεις, ενώ ένα κομμάτι σου έφυγε μαζί με εκείνον που αγαπούσες περισσότερο από τον ίδιο σου τον εαυτό. Κάθε φορά που βάζω το κλειδί στο αμάξι, σ’ ακούω να μου φωνάζεις από την εξώπορτα: «Πατουλίδου, σ’ αγαπώ». Και τότε, για μια στιγμή, ο κόσμος ξαναγίνεται ολόκληρος… μέχρι να κλείσει η πόρτα και να θυμηθώ πως αυτή τη φορά δεν θα ανοίξει ξανά».
Διαβάστε επίσης: Βούλα Πατουλίδου: Η προσωπική της εξομολόγηση 8 μήνες μετά την απώλεια του συζύγου της – «Θα γίνω καλύτερα»
