Κάποιες φωνές συνδέονται με μια ολόκληρη εποχή. Τις ακούς και θυμάσαι πρόσωπα, νύχτες, έρωτες, δρόμους που κάποτε περπάτησες. Ο Δημήτρης Κόκοτας ήταν ο καλλιτέχνης με αυτήν ακριβώς τη φωνή.
Γιος του Σταμάτη Κόκοτα, γεννημένος μέσα στη μουσική και πάντα ανήσυχος. Δεν έμεινε ποτέ στη σκιά του πατέρα του. Έφτιαξε τη δική του διαδρομή, τραγούδησε τις δικές του ιστορίες και στα χρόνια της μεγάλης του επιτυχίας κατάφερε να γίνει ο Δημήτρης που αγαπήθηκε για τα δικά του τραγούδια.
Ο Δημήτρης δημιούργησε την εποχή του «Γιατί με τυραννάς», του «Κι άσε να λένε», της «Ανεμώνας», του «Αυτά τα χείλια». Τραγούδια που πέρασαν από τα ραδιόφωνα στα νυχτερινά μαγαζιά και από εκεί στις ζωές των ανθρώπων. Ο Δημήτρης δεν χρειάστηκε να φωνάξει για να μείνει. Άφησε τη φωνή του να κάνει αυτή τη δουλειά.
Και όταν τα χρόνια της μεγάλης δημοσιότητας πέρασαν, εκείνος διάλεξε κάτι διαφορετικό. Την οικογένειά του, την ησυχία του, τους ανθρώπους του. Με τη σύζυγό του, Κατερίνα, δημιούργησε τη δική του οικογένεια και απέκτησε την κόρη του, Ριάνα. Μακριά από την υπερβολή της showbiz, βρήκε έναν κόσμο που του ανήκε πραγματικά.
Ο Δημήτρης δεν σταμάτησε να τραγουδάει για όσους επιθυμούσαν να τον ακούσουν. Αν τον έψαχνες τον έβρισκες. Σε κάτι μαγαζιά από αυτά που μπορεί να βρισκόσουν ένα βράδυ και να εξυμνούσες για χρόνια πόσο καλά πέρασες ακούγοντας τον Κόκοτα.
Η τηλεοπτική του επιστροφή στο J2US, το 2024, είχε κάτι από την αίσθηση μιας δεύτερης αρχής. Ο ίδιος τότε μιλούσε για την επιστροφή του στο τραγούδι με τον ενθουσιασμό ανθρώπου που ξαναπιάνει κάτι αγαπημένο στα χέρια του.
Δεν πρόλαβε να δει πού θα τον οδηγούσε εκείνη η νέα αρχή. Στις 28 Μαρτίου 2024, κατά τη διάρκεια των προβών του J2US, αισθάνθηκε αδιαθεσία και υπέστη έμφραγμα και καρδιακή ανακοπή. Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε ένας αγώνας που κράτησε περισσότερο από δύο χρόνια. Ένας αγώνας μακριά από τις σκηνές, τα φώτα και τα χειροκροτήματα. Δίπλα του βρέθηκαν οι άνθρωποί του, με πρώτη τη σύζυγό του, Κατερίνα.
Στις 25 Αυγούστου 2026, η μάχη αυτή τελείωσε. Ο Δημήτρης Κόκοτας έφυγε από τη ζωή στα 57 του χρόνια. Πίσω μένει η οικογένειά του. Μένουν εκείνες οι στιγμές που κάποτε έμοιαζαν απλές και τώρα αποκτούν άλλη αξία. Μένει η μουσική. Μένει ο κόσμος που θα τον θυμάται κάθε φορά που κάπως κάπου θα ακούει κάποιο τραγούδι του.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το παράξενο δώρο της μουσικής… Μπορεί ο άνθρωπος να φεύγει, αλλά ο καλλιτέχνης βρίσκει πάντα ένα τρόπο να επιστρέφει μέσα από τα έργα του.
Κι ο Δημήτρης Κόκοτας θα επιστρέφει έτσι…
Διαβάστε επίσης: Νίκος Κοκλώνης για τον Δημήτρη Κόκοτα: «Θέλω να θυμάμαι τον Δημήτρη που γελούσε, που τραγουδούσε, που μας συγκινούσε»
