Η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου μοιράστηκε μια βαθιά προσωπική και συναισθηματική ανάρτηση το απόγευμα της Κυριακής, αποτυπώνοντας με λόγια μια καθημερινότητα γεμάτη ένταση, πίεση αλλά και μια απρόσμενη μορφή παρηγοριάς μέσα από τη σχέση της με έναν σκύλο που δεν είναι δικός της, αλλά έχει γίνει κομμάτι της ζωής της!
Σε μια εποχή όπου οι ρυθμοί της καθημερινότητας μοιάζουν ασταμάτητοι, η Αλεξάνδρα περιγράφει τη μέρα της ως ένα συνεχές τρέξιμο ανάμεσα σε υποχρεώσεις, meetings, deadlines και θόρυβο. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εμφανίζεται η Cleo, ο σκύλος μιας φίλης της – που, όπως λέει η ίδια, έχει γίνει μια ήρεμη δύναμη, μια παρουσία που λειτουργεί σαν “θεραπεία”.
Η ανάρτηση της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου στα ελληνικά:
«Κάποιες μέρες κουβαλάω όλο τον κόσμο.
Προθεσμίες. Συναντήσεις. Προσδοκίες. Θόρυβο.
Και μετά είναι εκείνη. Η Cleo.
Όχι καν δική μου.
(Ο σκύλος της φίλης μου. Σε λίγο παντρεύεται ευτυχώς… οπότε ναι, ελπίζω σιωπηλά ότι ο έρωτας θα τον κάνει γενναιόδωρο μια μέρα)
Σήμερα τρέξαμε μέσα στην πόλη σαν δύο υπερφορτωμένες ψυχές.
Από συνάντηση σε συνάντηση. Από βιασύνη σε βιασύνη.
Μέχρι που γυρίσαμε σπίτι… και απλά κατέρρευσε.
Και εγώ στεκόμουν εκεί σκεπτόμενη:
τι είδους ζωή εξαντλεί ένα πλάσμα φτιαγμένο μόνο από αγάπη;
Έρχεται σε εμένα όταν είμαι πεσμένη.
Ο “δανεικός” σκύλος-θεραπευτής μου.
Η συναισθηματική μου υποστήριξη με τρίχωμα.
Περπατά δίπλα μου χωρίς λουρί.
Αυτός ο μικρός ήλιος είναι σαν σκιά μου. Με ακολουθεί παντού.
Παίζουμε. Με προστατεύει.
Όταν γράφω για ώρες, μου θυμίζει να σταματήσω. Να αναπνεύσω. Να νιώσω. Να είμαι άνθρωπος.
Και απαλύνει μια μοναξιά που δεν λέω πάντα δυνατά.
Σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο σκοτεινός,
εκείνη είναι κάτι ριζοσπαστικό. Αγνή αγάπη.
Χωρίς απαιτήσεις. Χωρίς μάσκες. Χωρίς θόρυβο.
Μόνο παρουσία.
Έχεις κι εσύ κάποιον που “δανείζεσαι” όταν η καρδιά σου χρειάζεται κράτημα;»
Η ανάρτηση της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου αγγίζει κάτι πολύ βαθύ και οικείο για όσους έχουν ζήσει την εμπειρία ενός κατοικιδίου. Ή, ακόμα πιο έντονα, για όσους έχουν νιώσει εκείνο το μοναδικό δέσιμο που δεν χρειάζεται λόγια, μόνο παρουσία.
Όταν η αγάπη δεν έχει ιδιοκτήτη…
Γιατί τα ζώα δεν “γελούν” απλά στη ζωή μας. Τη μαλακώνουν. Τη γειώνουν. Τη γεμίζουν με μια αγάπη καθαρή, χωρίς όρους. Και κάποιες φορές, όπως και η ίδια περιγράφει, γίνονται το πιο ήσυχο καταφύγιο στις πιο θορυβώδεις μέρες μας.
Διαβάστε επίσης: Αλεξάνδρα Πασχαλίδου: «Η κόρη μου προσπαθεί να αποστασιοποιείται από εμένα και αυτό είναι ένας μικρός θάνατος»
