Το ατελιέ του βρίσκεται στην Αχαιού, έναν μικρό δρόμο στις ανηφόρες του Κολωνακίου, λίγο πιο κάτω από τις παρυφές του Λυκαβηττού. Σε μια εποχή όπου η μόδα του 2026 κινείται πιο γρήγορα από ποτέ, ο χώρος του Στέλιου Κουδουνάρη μοιάζει σχεδόν αποκομμένος από τον θόρυβο και την ταχύτητα της πόλης. Έναν από εκείνους τους αθηναϊκούς δρόμους που δύσκολα προσέχεις αν δεν μένεις εκεί. Ήσυχος, σχεδόν κρυμμένος, με ωραίες πολυκατοικίες άλλης εποχής και νερατζιές που αυτή την περίοδο ανθίζουν και γεμίζουν τον αέρα με εκείνη τη γνώριμη μυρωδιά της ανοιξιάτικης Αθήνας.
Το κτίριο είναι σχετικά μοντέρνο, υπογεγραμμένο από γνωστό αρχιτέκτονα της εποχής, με αυτή τη λιτή αστική πολυτέλεια των αθηναϊκών πολυκατοικιών του ’60 και του ’70. Μάρμαρο, ξύλο, γυαλί, καθαρές γραμμές. Τίποτα επιδεικτικό και ακριβώς γι’ αυτό τόσο ωραίο. Ανεβαίνοντας τα μαρμάρινα σκαλιά της εισόδου, βλέπεις την μεγάλη τζαμαρία της πολυκατοικίας και στη μέση τη ξύλινη πόρτα που οδηγεί στο εσωτερικό. Μπαίνοντας, ανοίγεται μια μεγάλη, ήσυχη αίθουσα με λευκό μαρμάρινο πάτωμα, σκούρους μαρμάρινους τοίχους και φυσικό φως που μπαίνει διακριτικά. Ένας χώρος σχεδόν κινηματογραφικός. Και στη γωνία, πίσω από μια ξύλινη πόρτα, εμφανίζεται ο Στέλιος για να μας υποδεχτεί.
Μπαίνοντας στο ατελιέ, το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι τα χρώματα. Rails γεμάτα ρούχα από την καλοκαιρινή συλλογή, δίπλα σε κομμάτια της επόμενης χειμωνιάτικης που βρίσκεται ήδη στο στάδιο του δειγματισμού. Υφάσματα σε pastel αποχρώσεις, έντονα prints, δαντέλες, μεταξωτά, οργαντζες, χρώματα που μοιάζουν σχεδόν να φωτίζουν τον χώρο.
Στο βάθος το εργαστήριο. Τα μεγάλα τραπέζια με τα πατρόν, οι ραπτομηχανές, οι κλωστές ταξινομημένες ανά χρώμα, τα κομμένα υφάσματα που περιμένουν να γίνουν φορέματα, τα σιδερωτήρια που δουλεύουν σχεδόν ασταμάτητα. Ένας χώρος ζωντανός, σε συνεχή κίνηση, που μοιάζει περισσότερο με καλλιτεχνικό εργαστήριο. Εδώ δεν βλέπεις μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Βλέπεις τον τρόπο που γεννιέται πραγματικά ένα ρούχο.
Ο Στέλιος Κουδουνάρης μιλά όπως ακριβώς δουλεύει. Γρήγορα, παρατηρητικά, με χιούμορ και με εκείνη τη μόνιμη αίσθηση ότι έχει ζήσει δύο διαφορετικές εποχές της μόδας. Την εποχή που περίμενες τα περιοδικά στο περίπτερο και την εποχή που ένα TikTok μπορεί να ξεπουλήσει μέσα σε ένα βράδυ ένα φόρεμα.
Η συζήτησή μας ξεκινά από τις αλλαγές στη μόδα, αλλά πολύ γρήγορα ανοίγει προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τη Chanel και τον Matthieu Blazy, σαν παράδειγμα μιας σπάνιας πια αναμονής στη μόδα, μέχρι το ultra fast fashion, τις influencers, το My Style Rocks, το γιατί οι designers ντύνονται τελικά τόσο απλά και γιατί ένα reality μπορεί να είναι πιο αληθινό από μια «σοβαρή» εκπομπή μόδας.
Η μόδα του 2026, το TikTok και η εποχή του ατελείωτου scroll
Τι συμβαίνει στη μόδα το 2026;
Η μόδα σήμερα είναι ό,τι ήταν πάντα. Απλώς είναι πολύ πιο αναλώσιμη, πολύ πιο γρήγορη και, δυστυχώς, έχω την αίσθηση ότι δεν προλαβαίνουμε ούτε οι δημιουργοί ούτε ο κόσμος να αφομοιώσουμε τη δημιουργία μας, να την εξελίξουμε και να την αφήσουμε να ταξιδέψει με τους ανθρώπους μέσα στον κόσμο. Η μόδα είναι τα πάντα. Είναι αυτό που καθορίζει τις εποχές, τον τρόπο που ζούμε, τον τρόπο που ντυνόμαστε. Αλλά πλέον όλα κινούνται με μια ταχύτητα που δεν αφήνει χώρο στην παρατήρηση.
Υπάρχει πια αναμονή στη μόδα ή όλα καίγονται πριν καν φτάσουν στα καταστήματα;
Παλιά υπήρχαν οι βασικές συλλογές, μετά τα flash, τα cruise. Τώρα μοιάζει σαν όλα να είναι ένα συνεχόμενο lookbook. Αυτό υπήρχε, αλλά λειτουργούσε συμπληρωματικά στις βασικές συλλογές. Το να βγάλεις, για παράδειγμα, τα Χριστούγεννα πιο λαμπερά ρούχα, που έχουν σχέση με την κολεξιόν και ανταποκρίνονται στις ανάγκες του κοινού, το βρίσκω κανονικό. Τώρα όμως βγαίνει μια κολεξιόν, που είναι για έναν χρόνο μετά, την έχεις δει τόσο έντονα στα social, έχεις κάνει τόσο γρήγορα scroll, που δεν έχεις προλάβει καν να την παρατηρήσεις. Έχεις ήδη πάει στην επόμενη πληροφορία. Οπότε όταν έρθει η ώρα να μπει στα καταστήματα, μοιάζει ήδη παλιά.
Άρα μια εξαίρεση, όπως η πρώτη συλλογή του Matthieu Blazy για τη Chanel, λειτουργεί ακριβώς επειδή ξαναφέρνει την αναμονή;
Εκεί μιλάμε για μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Η Chanel είναι ένας ηγετικός οίκος και έγινε μια πάρα πολύ μεγάλη αλλαγή μετά τον Karl Lagerfeld. Ο κόσμος της μόδας περίμενε πολύ να δει ποιος θα τον αντικαταστήσει και τι θα δείξει ο Matthieu Blazy. Όταν ένας βοηθός ή ένας άνθρωπος μέσα από έναν οίκο βγαίνει και αντικαθιστά έναν σχεδιαστή που έχει προηγηθεί για χρόνια, συνήθως δεν βλέπεις κάτι πολύ διαφορετικό. Είτε από φόβο, είτε από σεβασμό, είτε γιατί έτσι έχει μάθει να δουλεύει, είτε γιατί πολλές φορές αυτό που βλέπαμε ήταν ήδη σε μεγάλο βαθμό δουλειά της ομάδας και όχι μόνο του σχεδιαστή που φαινόταν μπροστά. Στην περίπτωση της Chanel, όμως, υπάρχει άλλο βάρος. Υπάρχει η αναμονή, υπάρχει η ιστορία, υπάρχει η αγωνία να δεις αν μπορεί να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο.
Η μόδα έγινε πιο δημοκρατική ή πιο ελεγχόμενη;
Έχει πολλά καλά και πολλά κακά. Κυρίως καλά. Το ότι ένας σχεδιαστής το 2026 μπορεί μέσα από τα social να επικοινωνήσει μόνος του τη δουλειά του και να μην εξαρτάται από τρίτους για να τον επιλέξουν, να τον δείξουν, να τον προωθήσουν, είναι ένα πολύ δημοκρατικό στοιχείο. Βοηθάει πάρα πολύ τα νέα παιδιά, αλλά και τους πιο παλιούς. Από την άλλη, είσαι μέσα σε έναν ανεξέλεγκτο κυκεώνα πληροφοριών, σχεδιαστών, εταιρειών, brands και ανθρώπων που αυτοαποκαλούνται σχεδιαστές. Κάποιος μπορεί να σου δείξει κάτι που είναι αντιγραφή, κάτι που δεν έχει καμία ουσία, ή κάτι τόσο καλά φτιαγμένο με AI που δεν καταλαβαίνεις αν είναι πραγματικό, αν είναι καλή ποιότητα, αν έχει σχεδιασμό. Αν ο καταναλωτής δεν έχει ανεπτυγμένο κριτήριο, δεν μπορεί να διαχωρίσει το καλό από το κακό, το μέτριο από το ιδιαίτερο, αυτό που έχει σχεδιασμό από αυτό που δεν έχει. Όλα μπαίνουν στο ίδιο περιβάλλον. Δεν υπάρχει φίλτρο.
Όταν ξεκινούσες, η προβολή γινόταν αλλιώς.
Όταν ξεκινούσα, το 2008, δεν υπήρχαν social όπως υπάρχουν σήμερα. Έπρεπε να σε βάλει ένα περιοδικό, να φορέσει κάτι σου μια celebrity, να γίνει ένα editorial. Εγώ έγραφα CD και τα έστελνα ταχυδρομικώς στους συντάκτες μόδας, με την ελπίδα ότι κάποιος θα τα δει, θα δημοσιεύσει κάτι, θα έρθει κάποιος να πάρει ένα ρούχο. Ήταν εντελώς άλλο πράγμα.
Influencers, viral μόδα και η δύναμη των social media
Η μόδα πουλά ακόμη ρούχα ή πουλά την επιθυμία να μοιάσεις σε κάποιον;
Απόλυτο όχι, αλλά οι influencers είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι. Παλιά μπορεί να έβαζε ένα φόρεμα μια ηθοποιός. Τώρα υπάρχουν άνθρωποι που ο κόσμος τους παρακολουθεί 24 ώρες το 24ωρο. Ταυτίζεται μαζί τους. Άρα τους έχει περισσότερη εμπιστοσύνη για να αγοράσει αυτό που φορούν ή παρουσιάζουν. Ποιος είναι πιο αποτελεσματικός εμπορικά; Μια διάσημη ηθοποιός που θα τη δεις σε ένα κόκκινο χαλί, όπου πολύ σπάνια θα βρεθεί μια πελάτισσα, ή μια influencer που φοράει ένα ρούχο σε μια πιο κανονική περίσταση; Το δεύτερο λειτουργεί περισσότερο για την αγορά. Αλλά και πάλι, επειδή θεωρείται εύκολη δουλειά, που δεν είναι, βλέπεις πάρα πολύ κόσμο που θεωρεί ότι είναι influencer. Δεν είναι όλοι influencers. Influencer σημαίνει ότι έχεις πραγματική επιρροή.
Δηλαδή σήμερα μπορεί να πουλήσει περισσότερο ένα φόρεμα επειδή το φόρεσε μια viral γυναίκα στο TikTok παρά επειδή το υπέγραψε ένας σχεδιαστής;
Ναι, αυτό συμβαίνει. Ο κόσμος πολλές φορές δεν ζητά «το φόρεμα του σχεδιαστή». Ζητά «το φόρεμα που φόρεσε η τάδε». Αυτό αλλάζει πολύ τα πράγματα. Δεν θα το πάρω επειδή είναι του τάδε σχεδιαστή. Θα το πάρω επειδή το φόρεσε κάποια που μου αρέσει και θέλω να είμαι λίγο σαν αυτή.
Παλιά μια δημοσιογράφος μόδας όπως η Suzy Menkes μπορούσε να ανεβάσει ή να γκρεμίσει έναν οίκο. Σήμερα μπορεί μια influencer να είναι εμπορικά πιο ισχυρή;
Εμπορικά, ναι. Μια επαγγελματική κριτική μιας συλλογής δεν απευθύνεται στον τελικό καταναλωτή. Απευθύνεται στον μικρόκοσμο της μόδας. Δεν ενδιαφέρει την κυρία Μαρία που θέλει να αγοράσει ένα φόρεμα. Η κριτική δεν την ενδιέφερε ποτέ με αυτόν τον τρόπο. Αυτό όμως στο τέλος απαξιώνει κάπως και τον οίκο και τη δημιουργία. Δίνει περισσότερη σημασία στο ότι επειδή το φόρεσε η τάδε, μου αρέσει και θέλω να το πάρω.
Τα trends υπάρχουν ακόμη;
Υπάρχουν, ναι. Τα βλέπουμε και τα παρακολουθώ. Προσπαθώ να μην είμαι πιστός στα trends, αλλά δεν μπορώ να είμαι και μη επίκαιρος. Αν, για παράδειγμα, βλέπω το μπορντό, που είναι τάση, και μου αρέσει, θα το χρησιμοποιήσω. Αν θέλω να το σπάσω με ένα φλούο κίτρινο, θα το κάνω με τον δικό μου τρόπο. Προσπαθώ να είμαι με το ένα πόδι έξω από τα trends. Να τα γνωρίζω, αλλά να μην τα υπηρετώ τυφλά.
Οι influencers δημιουργούν trends ή απλώς τα κάνουν να καίγονται πιο γρήγορα;
Δεν νομίζω ότι έχουν αυτή τη δύναμη. Περισσότερο γίνεται το αντίστροφο. Η βιομηχανία ορίζει τα trends και όταν οι influencers τα αγκαλιάσουν, τότε γίνονται viral και ξεχειλώνουν. Αλλά δεν τα δημιουργούν οι influencers.
My Style Rocks, τηλεόραση και η δημοκρατία του στυλ
Η τηλεόραση σε έχει βοηθήσει;
Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Καταρχάς σαν άνθρωπο. Με βοήθησε να μαλακώσω, να είμαι πιο διαλλακτικός, πιο διερευνητικός στο να ακούσω και την άλλη άποψη. Στο My Style Rocks είχα απέναντί μου κορίτσια πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, με διαφορετικούς σωματότυπους, χαρακτήρες, οικονομικές δυνατότητες, κοινωνικές αφετηρίες και προσωπικό στυλ. Δεν αρκούσε να πω μου αρέσει ή δεν μου αρέσει. Έπρεπε να εξηγήσω γιατί, πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί, πώς θα μπορούσε κάθε γυναίκα να γίνει καλύτερη στην εικόνα της. Στη δουλειά μου πριν, μπορεί να έβλεπα κάτι και να έλεγα απλώς «δεν μου αρέσει, πάμε παρακάτω». Στην τηλεόραση έπρεπε να το εξηγήσω για να είμαι κατανοητός.
Μπορεί πια ο καθένας να φοράει ό,τι θέλει;
Ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Αλλά κάθε τι έχει έναν αντίκτυπο. Στον διαγωνισμό, όμως, πρέπει κάπως να υπάρχει μια κριτική που να βασίζεται σε συμμετρία, σε χρωματολογία, σε κάποια κριτήρια. Αλλιώς πώς θα κρίνεις; Από την άλλη, είναι πολύ σημαντικό ότι σήμερα μια γυναίκα δεν αποκλείεται από τη ζωή επειδή δεν έχει το σώμα που κάποτε θεωρούνταν «σωστό». Παλιά οι γυναίκες plus size φορούσαν πιο πολύ καφτάνια για να κρύψουν τον όγκο τους. Τώρα μπορούν να βάλουν κάτι κοντά στο σώμα. Αυτό είναι επίτευγμα. Όμως στη δουλειά μου βλέπω καθημερινά και κάτι άλλο. Ντύνω πολλές γυναίκες που παντρεύουν τα παιδιά τους ή έχουν μια σημαντική εκδήλωση. Οι 9,9 στις 10, αν έχουν ένα σημείο που δεν τις ευχαριστεί, θέλουν να το κρύψουν. Δεν βλέπω πλήρη ελευθερία σε αυτό.
Το ντύσιμο έχει ηλικία;
Πιστεύω ότι έχει. Αν ένας άνθρωπος αισθάνεται νέος, μπορεί να ντύνεται πιο νεανικά. Αλλά δεν γίνεται μια γυναίκα 60 ετών να ντύνεται όπως μια 17χρονη. Είναι άλλη φάση ζωής, άλλο status, άλλο σώμα, άλλη παρουσία. Η Άννα Βίσση, για παράδειγμα, δεν ντύνεται σαν 17χρονη. Σίγουρα δεν ντύνεται όπως ο μέσος όρος των συνομηλίκων της, αλλά και ο μέσος όρος των συνομηλίκων της δεν κάνει την ίδια δουλειά. Είναι στη σκηνή, στα φώτα, έχει καταπληκτικό σώμα, γυμνάζεται, είναι λαμπερή γυναίκα. Έχει ένα δικό της στυλ, πιο νεανικό, αλλά όχι νεανίστικο.
Το ελληνικό Fashion Week, οι συλλογές και η δύσκολη πραγματικότητα της ελληνικής μόδας
Τι λείπει από το ελληνικό Fashion Week;
Λείπει ένα Fashion Week που θα προάγει όντως τη μόδα. Εγώ συμμετείχα πολλά χρόνια στο Athens Exclusive, όταν ήμουν πιο νέος, γιατί ήταν ένας τρόπος να ανοίξω τη δουλειά μου. Έδειξα 7 ή 8 σεζόν. Για τους νέους σχεδιαστές είναι ένα βήμα με σχετικά χαμηλό κόστος.Όμως πρέπει να πούμε ότι το Athens Exclusive Fashion Week είναι μια ιδιωτική επιχείρηση. Δεν είναι θεσμός με την έννοια που μπορεί να το φαντάζεται κάποιος. Μπορεί να δείξει σχεδιαστής, μπορεί να δείξει βιοτεχνία, μπορεί να δείξει κάποιος που κάνει στολές ή πιτζάμες. Άρα δεν είναι μια ομπρέλα όπου πας να δεις τις τάσεις της σεζόν και τους ανθρώπους που δουλεύουν πραγματικά πάνω στη μόδα.Δεν θέλω να μιλήσω κακά. Δίνει βήμα και είναι ευκαιρία για κάποιους.
Γιατί στην Ελλάδα είναι τόσο δύσκολο να υπάρχουν κανονικές συλλογές;
Οι σχεδιαστές που κάνουν κανονικές κολεξιόν είναι πραγματικά ελάχιστοι. Οι περισσότεροι αφιερώνουν τον χρόνο τους στο custom-made, γιατί από εκεί έρχεται πιο άμεσα το εισόδημα. Αυτό όμως αφήνει λιγότερο χρόνο για να ετοιμαστεί μια συλλογή έγκαιρα. Στο εξωτερικό, ένας μεγάλος οίκος μπορεί να κάνει και custom-made και κολεξιόν, γιατί έχει τεράστιες ομάδες. Εδώ οι επιχειρήσεις είναι μικρές. Πρέπει ο ίδιος άνθρωπος να κάνει prêt-à-porter, χονδρική, custom-made, θεωρητικά και υψηλή ραπτική. Είναι δύσκολο. Εγώ προτιμώ να είμαι περισσότερο πιστός στη συλλογή μου, που είναι η βάση μου. Το custom-made το έχω περιορίσει σε ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να επικοινωνήσω αισθητικά. Αν μια γυναίκα θέλει ένα νυφικό στη δική μου φιλοσοφία, θα χαρώ πολύ να το κάνω. Αν θέλει κάτι άλλης αισθητικής, δεν θα το αναλάβω.
Οι καλοκαιρινές και οι χειμερινές συλλογές σου είναι ίδιες σε μέγεθος και σε λογική;
Όχι. Υπάρχει συνειδητά διαφοροποίηση. Το καλοκαίρι, ειδικά στην Ελλάδα, στην Κύπρο και γενικά στη Μεσόγειο, υπάρχουν περισσότερες εκδηλώσεις, γάμοι, βαφτίσεις, αποφοιτήσεις, μεγάλα πάρτι. Ο κόσμος θέλει ένα καλό φόρεμα. Μια γυναίκα που δεν μπορεί να αγοράσει μια ολόκληρη σχεδιαστική γκαρνταρόμπα, μπορεί να αγοράσει ένα φόρεμα για μια περίσταση. Άρα το καλοκαίρι υπερισχύει το φόρεμα και το ρούχο περίστασης. Τον χειμώνα συμβαίνει το αντίστροφο. Ο κόσμος δεν ντύνεται πια τόσο λαμπερά στις γιορτές όπως παλιά. Έχει πέσει λίγο η λάμψη. Υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για ένα ωραίο πλεκτό, ένα καλό πανωφόρι, ένα πουκάμισο που μπορεί να φορεθεί σε πολλές περιστάσεις. Στην πορεία κατάλαβα ότι αφού έτσι έχει διαμορφωθεί η κοινωνία, οφείλω να την ακολουθήσω. Δεν πρέπει να είμαι κόντρα σε αυτό.
Τι πρέπει να κάνει ένας νέος σχεδιαστής σήμερα;
Πρέπει πρώτα να ακολουθήσει το ένστικτό του και αυτό που θέλει ο ίδιος να κάνει. Τα πρώτα χρόνια είναι σοφότερο να μην ακολουθήσει την αγορά, όσο δύσκολο και σκληρό κι αν είναι αυτό, γιατί πρέπει και να ζήσει από τη δουλειά του. Πρέπει πρώτα να δώσει το στίγμα του. Μετά θα δει πώς θα το συνδέσει με την αγορά. Θέλει ταλέντο και στρατηγική. Αλλά δεν μπορεί η στρατηγική να πνίγει το ένστικτο του δημιουργού. Αν το πνίξει, το αποτέλεσμα θα είναι αδύναμο.
Πώς βλέπεις πλατφόρμες του ultra fast fashion;
Τα ultra fast fashion τα θεωρώ μάστιγα. Καταλαβαίνω τον κόσμο που θέλει να αγοράσει φθηνά, αλλά από την άλλη είμαι υπέρμαχος του λιγότερα και καλύτερα. Μέχρι και τον Covid μιλούσαμε για πιο συνειδητή κατανάλωση, για περιβαλλοντικό αποτύπωμα, για λιγότερα πράγματα. Αυτές οι πλατφόρμες ήρθαν να καταπατήσουν όλο αυτό. Έχουν τόσα πολλά φθηνά, κακά και άχρηστα πράγματα, που θεωρώ ότι δημιουργούν μόνο κακό. Προωθούν την υπερκατανάλωση σε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε. Δεν μπορώ και δεν θέλω να τις ανταγωνιστώ.
Τι γίνεται με τους celebrities ή influencers που βγάζουν δικές τους σειρές ρούχων;
Μπορεί να είναι πολύ βιώσιμες επιχειρηματικά. Αλλά δεν μπορώ να συγκρίνω έναν άνθρωπο που κάνει ένα brand ρούχων σαν επιχειρηματική κίνηση με έναν σχεδιαστή. Άλλο είναι ένας άνθρωπος που έχει σπουδάσει μόδα, που ξέρει πώς φτιάχνεται ένα ρούχο από το ένα μέχρι το εκατό, και άλλο μια εταιρεία ρούχων που έχει μπροστά έναν επώνυμο άνθρωπο. Αυτό μπορεί να είναι απολύτως ok σαν επιχείρηση. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιος αυτοαποκαλείται σχεδιαστής μόδας χωρίς να κάνει αυτή τη δουλειά.
Ένας νέος που ξεκινά σήμερα πρέπει να γίνει influencer ή να πάει σε σχολή;
Είναι άλλο πράγμα. Ένας διάσημος άνθρωπος που έχει βγάλει χρήματα μπορεί να ανοίξει ένα εστιατόριο. Δεν σημαίνει ότι είναι σεφ. Με την ίδια λογική μπορεί να ανοίξει μια εταιρεία ρούχων, να πάρει σχεδιάστρια, πατρονίστ, μοδίστρες και να λειτουργήσει μια επιχείρηση. Αυτό δεν είναι το ίδιο με τη δουλειά ενός σχεδιαστή. Ο σχεδιαστής προτείνει, μελετά, χτίζει ταυτότητα. Πολλές συλλογές influencers παρακολουθούν απλώς τις τάσεις. Δεν έχουν πάντα συγκεκριμένο σχεδιαστικό ύφος.
Η τηλεόραση είναι τελικά όπως τη φανταζόσουν πριν τη γνωρίσεις από μέσα;
Με την τηλεόραση με έχει γοητεύσει πάρα πολύ το πίσω μέρος, το δημιουργικό. Τα πρώτα χρόνια δεν μπορούσα να το διανοηθώ ότι θα έλεγα κάτι τέτοιο. Μου αρέσει να βλέπω πώς γίνεται μια εκπομπή, πώς γίνεται το casting, πώς φτιάχνεται το budget, γιατί μπαίνει μια εκπομπή μια συγκεκριμένη ώρα, τι έχει απέναντι. Η μόδα στην τηλεόραση δεν παρουσιάζεται ακριβώς όπως τη συζητάμε εμείς οι επαγγελματίες. Παρουσιάζεται περισσότερο το στυλ και το lifestyle. Αυτό είναι επίσης μόδα, αλλά είναι η τελευταία ανάγνωση της μόδας, όταν τα ρούχα έχουν φτάσει στα καταστήματα και στον κόσμο. Η τηλεόραση είναι λαοφιλές μέσο. Το να φτάνουν κάποιες πληροφορίες στο κοινό με έναν εύπεπτο και χαριτωμένο τρόπο, μου αρέσει. Τα πρώτα χρόνια μου έκανε εντύπωση που ο κόσμος δεν ήξερε έννοιες που για εμάς είναι βασικές, όπως layering, color blocking, το ότι ένα πανωφόρι καθορίζει μια εικόνα, το ότι μια τσάντα ολοκληρώνει ένα look. Με την επανάληψη, μέσα από το My Style Rocks, αυτά έμειναν στον κόσμο.
Πιστεύεις ότι η τηλεόραση βελτίωσε τον τρόπο που ντύνεται ο καθημερινός άνθρωπος;
Ναι, γιατί έδωσε πληροφορίες. Ότι, για παράδειγμα, μια νονά δεν μπορεί να φοράει φόρεμα με φτερά, γιατί το παιδί μπορεί να πνιγεί από τα φτερά. Είναι κάτι που μια γυναίκα μπορεί να μη σκεφτεί, γιατί δεν είναι η δουλειά της να το σκεφτεί. Βλέπει ένα ωραίο φόρεμα και λέει, με αυτό θα γίνω νονά. Αυτές οι αναλύσεις μπορεί να ακούγονται αστείες ή περιττές, αλλά είναι πραγματικές. Με την επανάληψη έμειναν πάρα πολλά πράγματα.
Το reality στοιχείο θεωρείς ότι βοηθά τελικά μια εκπομπή μόδας ή την απομακρύνει από την ουσία της;
Το reality είναι παρεξηγημένη έννοια. Όταν παρακολουθείς ανθρώπους με πραγματικές αντιδράσεις σε πραγματικό χρόνο, μπορείς να καταλάβεις καλύτερα γιατί ντύθηκαν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Στο My Style Rocks, γνωρίζοντας τους χαρακτήρες, μπορούσες να πεις ότι αυτό είναι το στυλ της συγκεκριμένης κοπέλας. Αν δεν τη γνωρίζεις και βλέπεις απλώς μια γυναίκα με ένα φόρεμα, τι θα της πεις; Σωστό ή λάθος; Βάσει ποιου κριτηρίου; Το μόνο που με πειράζει είναι το reality που δεν είναι reality. Όταν βαφτίζουμε reality έναν σκηνοθετημένο τσακωμό για να δημιουργηθεί ίντριγκα, αυτό δεν μου αρέσει, δεν με αφορά ούτε σαν τηλεθεατή ούτε σαν άνθρωπο που θα συμμετείχε.
Αθήνα, βιβλία, σειρές και η ζωή πίσω από τον σχεδιαστή
Πώς ξεκινάς τη μέρα σου;
Με καφέ. Black. Μεγάλο espresso. Espresso lungo.
Διαβάζεις βιβλία;
Δυστυχώς διαβάζω μόνο στις καλοκαιρινές διακοπές.
Το τελευταίο βιβλίο που διάβασες;
Το τελευταίο ήταν το Άνθρωποι με άγχος του σκανδιναβού συγγραφέα Fredrik Backman. Μου αρέσουν πολύ και οι βιογραφίες.
Μια βιογραφία που σου έχει μείνει;
Η αυτοβιογραφία του ιδρυτή της Nike Phil Knight «Χτίζοντας μια Αυτοκρατορία». Είναι ένα απλό βιβλίο, αλλά παίρνεις μαθήματα ζωής. Και το βιβλίο της Sophia Amoruso περιγράφει πώς μια 22χρονη που έψαχνε στα σκουπίδια και έκανε ωτοστόπ κατέληξε να δημιουργήσει το Nasty Gal, ένα e-shop με vintage ρούχα που έφτασε σε έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων.
Το πρωί πώς ενημερώνεσαι;
Το πρώτο πράγμα που κάνω στο κινητό είναι τα mail. Αν δω το newsletter του Business of Fashion και έχει κάτι που με ενδιαφέρει, θα το διαβάσω. Είναι το αγαπημένο μου site. Μετά μπορεί να διαβάσω κάτι που αφορά τη μόδα, πολιτική, κάποιο κοινωνικό θέμα ή και κάτι πιο καλλιτεχνικό, τηλεοπτικό, ελληνικό. Επειδή τους ξέρουμε τους ανθρώπους εδώ, κάπως με ενδιαφέρει.
Αγοράζεις ακόμη περιοδικά;
Δυστυχώς σπάνια. Αν είμαι στο εξωτερικό, θα αγοράσω συνήθως στο αεροδρόμιο περιοδικά για το αεροπλάνο. Μπορεί να πάρω Vogue γαλλική, αμερικανική ή ιταλική. Εγώ ήμουν ένας άνθρωπος που περίμενε έξω από το περίπτερο να φέρουν τα περιοδικά όταν ήμουν παιδί. Το χαρτζιλίκι μου πήγαινε όλο εκεί. Έχει αλλάξει το πράγμα. Τα περιοδικά τα νιώθω αλλιώς πια. Μου λείπει η έκπληξη. Πλέον έχουμε δει τις συλλογές πολύ πριν βγουν τα περιοδικά. Και στα editorial βλέπεις συχνά total look, γιατί το επιβάλλουν οι διαφημιζόμενοι. Δεν αφήνουν πάντα τους στιλίστες και τους editors να κάνουν τη δουλειά τους όπως θα ήθελαν.
Τι μουσική ακούς όταν δουλεύεις;
Όταν δουλεύω δεν ακούω τίποτα. Θέλω ησυχία.
Στο σπίτι;
Μπορεί να ακούσω κλασική μουσική βάζω στην τηλεόραση το Τρίτο Πρόγραμμα. Αν είναι να βγω έξω, θα βάλω κάτι πιο pop. Δεν θα ψάξω κάτι συγκεκριμένο.
Πού βγαίνεις;
Πια βγαίνω κυρίως για φαγητό. Δεν είναι τόσο ποτό η έξοδός μου. Αν με καλέσουν σε club, στα μπουζούκια ή κάπου αλλού, θα πάω. Αλλά προτιμώ να πάω για φαγητό και να μπορώ να μιλήσω. Τελευταία έχω πάει στην Άννα Βίσση, στην Ευρυδίκη στον Σταυρό του Νότου, στην Τάμτα στο Smut. Το show της Τάμτα είναι πάρα πολύ ωραίο, πολύ πρωτοποριακό. Και μου αρέσει που γίνεται σχετικά νωρίς. Πας στις 7 και στις 10 ή 12 είσαι σπίτι σου.
Αγαπημένη ταινία;
Το Primal Fear με τον Richard Gere και τον Edward Norton. Είναι αστυνομικό, δικαστικό, με απόλυτη ανατροπή. Ο Edward Norton είναι έπος.
Σειρές βλέπεις;
Τώρα δεν βλέπω κάτι, αλλά μου αρέσουν οι σειρές με ένταση. Το Breaking Bad είναι αγαπημένη μου σειρά. Μου άρεσε και το La Casa de Papel. Από τις πιο πρόσφατες, αν και δεν είναι καινούρια, μου άρεσε το Inventing Anna.
Πού τρως στην Αθήνα;
Μια κλασική αξία είναι η Αργυρώ στου Παπαδάκη. Στου Φιλίππου πάω συχνά, είναι ακριβώς από κάτω και είναι το comfort food μου. Μου αρέσει πολύ το Ex Machina, το Ιώδιο, ο Μαύρος Γάτος στο Παγκράτι, και το Σπύρος και Βασίλης, που είναι από τα αγαπημένα μου.
Διακοπές πού πας;
Κολλάω με μέρη. Το τελευταίο νησί που μου άρεσε πολύ είναι η Πάτμος, όπου έχω πάει τρία χρόνια συνεχόμενα. Τώρα σκέφτομαι να μην πάω και φέτος, για να αλλάξω. Αγαπάω πολύ το Μιλάνο. Στο Παρίσι πηγαίνω πιο συχνά λόγω δουλειάς. Δεν έχω ταξιδέψει όσο θα ήθελα. Θέλω πολύ να πάω στην Αμερική και στην Ιαπωνία.
Είσαι άνθρωπος της Αθήνας;
Ναι. Ο Λυκαβηττός είναι πολύ ωραίος και επειδή μένω κοντά, ανεβαίνω μερικές φορές μέχρι πάνω, μέχρι την εκκλησία. Περπατάω γενικά πολύ. Μπορεί να πάω και στο Νιάρχος με τα πόδια αν έχω χρόνο. Μου αρέσει να περπατάω γιατί αποσυμπιέζομαι και παρατηρώ πράγματα που δεν τα βλέπεις αλλιώς. Το κάνω και στο εξωτερικό. Αποφεύγω να μπαίνω στο μετρό, γιατί θέλω να βλέπω την πόλη.
Γιατί πολλοί άνθρωποι της μόδας ντύνονται τόσο απλά;
Δεν υπάρχει κανόνας. Αλλά επειδή η δουλειά μας είναι να είμαστε συνεχώς μέσα στα χρώματα, στις υφές, στα διαφορετικά, στα επόμενα, υπάρχει ένας κορεσμός. Στη δική μας ζωή θέλουμε μια στολή ασφαλείας. Εμένα με βοηθάει να μην ασχολούμαι πολύ με το τι φοράω. Έτσι έχω πιο καθαρό μυαλό για να προσέξω τι θα φορέσουν οι άλλοι.
Τι δεν θα φορούσες ποτέ;
Τα περισσότερα πράγματα. Δεν μπορώ τα έντονα χρώματα και τα κραυγαλέα ρούχα πάνω μου. Σχεδιάζω όμως και πράγματα με ένταση, γιατί μου αρέσουν. Δεν σχεδιάζω τίποτα μόνο για να το πουλήσω. Προφανώς πρέπει να πουληθεί, αλλά για να μπορέσω να το πουλήσω πρέπει πρώτα να μου αρέσει.
Έχεις ρουτίνα προσώπου;
Τα τελευταία χρόνια βάζω μια ενυδατική και μια κρέμα ματιών. Πριν δεν έβαζα τίποτα. Ούτε αντηλιακό. Τώρα βάζω και αντηλιακό το καλοκαίρι.
Γυμναστική κάνεις;
Ενδυνάμωση. Λίγα βάρη, λίγο όργανα. Βαριέμαι φριχτά τη γυμναστική. Πάω γιατί πρέπει, όπως όλοι. Δεν είναι ότι μου αρέσει και βγαίνω έξω να τρέξω.
Γλυκά;
Σοκολατένια. Μου αρέσουν.
Άρωμα;
Φορούσα για πάρα πολλά χρόνια, 25 ας πούμε, την Allure της Chanel. Τα τελευταία χρόνια, επειδή μου στέλνουν πολλές κολόνιες, μπαίνω στον πειρασμό και δοκιμάζω. Έτσι σταμάτησα να φοράω μόνο Allure. Τα καλοκαίρια, λίγο το πρωί, μπορεί να βάλω Cool Water του Davidoff.
Θέλεις να συμπληρώσεις κάτι;
Να ευχαριστήσω την ομάδα μου. Χωρίς ομάδα δεν γίνεται τίποτα. Τα βασικά άτομα του ατελιέ είναι πάρα πολλά χρόνια μαζί μου. Θέλω οι άνθρωποι να μένουμε πολλά χρόνια μαζί. Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσλαμβάνω καινούργιους ανθρώπους και φυσικά να απολύω. Δεν έχω απολύσει ποτέ κανέναν, παρά μόνο μία φορά. Θέλω να εργαζόμαστε σαν ομάδα.
Η τελευταία εικόνα πριν νυχτώσει στο Κολωνάκι
Κατηφορίζοντας αργότερα προς την πλατεία Κολωνακίου, περάσαμε ξανά μπροστά από το κατάστημα του Στέλιου Κουδουνάρη. Οι μεγάλες βιτρίνες, μέσα στο μαλακό φως του απογεύματος, έκαναν τον δρόμο να μοιάζει για λίγο πιο φωτεινός, πιο καλοκαιρινός.Τα φορέματα της νέας συλλογής, με αποχρώσεις του κοραλλί, του βεραμάν και του πορτοκαλί, έσπαγαν τη γκρι εικόνα της πόλης. Κοιτώντας τα μέσα από το τζάμι, είχες σχεδόν την αίσθηση διακοπών. Σαν να έφερναν μαζί τους λίγη υγρασία από νησί, απογεύματα Αυγούστου και εκείνη τη χαλαρότητα που στην Αθήνα ξεχνάμε τον περισσότερο χρόνο. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη μόδα του 2026. Όχι απλώς να σχεδιάσεις ένα όμορφο ρούχο, αλλά να αλλάξεις για λίγο τη διάθεση κάποιου καθώς περπατά σε έναν δρόμο της πόλης.
Διαβάστε επίσης: Κώστας Αυγούλης: Τι αλλάζει πραγματικά στη φωτογραφία μόδας σήμερα
