Το να επισκέπτεσαι έναν τόπο είναι διαφορετικό από το να μαθαίνεις να τον κοιτάζεις. Η Giorgina Clavarino φαίνεται ότι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Και ίσως γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον να γνωρίσουμε καλύτερα την Ιταλίδα που βλέπει αλλιώς την Ελλάδα.
Δεν είναι μόνο η σχέση της με τον Δημήτρη Πατέρα που την έφερε κοντά στη χώρα μας. Είναι κυρίως ο τρόπος με τον οποίο την κοιτάζει.
Γεννήθηκε στη Ρώμη, μεγάλωσε στο Μιλάνο και σήμερα ζει στο Λονδίνο. Η αισθητική της δεν διαμορφώθηκε μόνο μέσα από τις σπουδές και την επαγγελματική της πορεία στη μόδα, στη στρατηγική και στο luxury marketing. Έρχεται από μια χώρα όπου η ομορφιά δεν περιορίζεται στα μουσεία και στα μεγάλα palazzi. Υπάρχει στην αρχιτεκτονική μιας μικρής πόλης, στο στρώσιμο ενός τραπεζιού, σε μια οικογενειακή trattoria, στα υφάσματα, στα κεραμικά, στον τρόπο που φοράς ένα φόρεμα και, τελικά, στον τρόπο που επιλέγεις να ζήσεις. Ίσως γι’ αυτό αναγνώρισε τόσο εύκολα κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα.
Όλα ξεκίνησαν στην Πάτμο
Η ελληνική ιστορία της Giorgina άρχισε σχεδόν κινηματογραφικά. Εκείνη και ο Δημήτρης Πατέρας δεν επρόκειτο καν να βρίσκονται στην Πάτμο το ίδιο βράδυ. Ένας κοινός φίλος επέμενε να τη γνωρίσει σε μια παρέα Ελλήνων και ανάμεσά τους βρισκόταν ο Δημήτρης. Άρχισαν να μιλούν, να γελούν και κάποια στιγμή εκείνος της πρότεινε να πάνε για παγωτό. Περπάτησαν στα σοκάκια της Πάτμου μέχρι το ξημέρωμα. Ο Δημήτρης έφευγε το επόμενο πρωί για τη Μύκονο και η Giorgina πίστεψε ότι η ιστορία πιθανότατα θα τελείωνε εκεί. Συνέβη το αντίθετο. Μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες μιλούσαν ξανά στο FaceTime και συνέχισαν να επικοινωνούν καθημερινά.
Τρεις εβδομάδες αργότερα συναντήθηκαν ξανά στις Σπέτσες, σε ένα οικογενειακό engagement party. Για τη Giorgina ήταν ουσιαστικά το δεύτερο ραντεβού τους, μόνο που βρέθηκε ξαφνικά να γνωρίζει τους γονείς, τα αδέλφια και τη γιαγιά του. Ακολούθησε η Ρώμη και, δυόμισι χρόνια αργότερα, η πρόταση γάμου στο Gstaad. Ο Δημήτρης Πατέρας προέρχεται από την ιστορική ελληνική ναυτιλιακή οικογένεια Πατέρα, όμως η δική του επαγγελματική πορεία βρίσκεται σήμερα στον χώρο των επενδύσεων. Είναι Director στην TriSpan στο Λονδίνο, ενώ προηγουμένως εργάστηκε για τέσσερα χρόνια ως financial analyst στην Aegeus Shipping στην Ελλάδα.
Ποια είναι όμως η Giorgina;
Πολύ πριν η Πάτμος και ο Δημήτρης Πατέρας μπουν στη ζωή της, η Giorgina είχε ήδη βρει τη θέση της στον κόσμο της μόδας, της επικοινωνίας και του branding. Σπούδασε Business Studies στο Cass Business School και εργάστηκε για τέσσερα χρόνια στο digital fashion marketing της Mindshare Worldwide. Στη συνέχεια πέρασε στον χώρο της στρατηγικής, με ιδιαίτερη σχέση με premium και luxury brands.
Το 2024 έκανε το επόμενο βήμα, ιδρύοντας τη Creative Ants, τη δική της εταιρεία με αντικείμενο το strategic marketing και τη δημιουργική επικοινωνία. Είναι μια πλευρά της που έχει σημασία για να καταλάβουμε και όσα βλέπουμε σήμερα στο Instagram της, πίσω από τις όμορφες εικόνες υπάρχει επαγγελματική γνώση γύρω από το πώς χτίζεται μια αφήγηση, πώς παρουσιάζεται ένα brand και τελικά, πώς μια εικόνα μπορεί να μεταφέρει έναν ολόκληρο τρόπο ζωής.
Παράλληλα, από το 2013 δημιούργησε το Giorgina With an Eye, έναν προσωπικό χώρο που ξεκίνησε από τη μόδα και σταδιακά άνοιξε στα ταξίδια, στο φαγητό, στο design και σε όλα εκείνα που συγκροτούν έναν τρόπο ζωής.
Και η ίδια η γεωγραφία της ζωής της εξηγεί αρκετά για το βλέμμα της, γεννημένη στη Ρώμη, μεγαλωμένη στο Μιλάνο, με βάση το Λονδίνο. Κάπου σε αυτή τη διαδρομή προστέθηκε όλο και περισσότερο και η Ελλάδα.
Ο γάμος που αποκάλυψε το βλέμμα της
Ο γάμος της με τον Δημήτρη Πατέρα το 2025 ήταν ίσως η καλύτερη συμπύκνωση του προσωπικού της γούστου. Οι εορτασμοί κινήθηκαν ανάμεσα στη Ρώμη και την ιταλική εξοχή, με τη Giorgina να έχει ενεργό ρόλο στο δημιουργικό κομμάτι. Έφτασε μάλιστα στον wedding planner με ένα PowerPoint περίπου 100 σελίδων γεμάτο ιδέες και references.
Την παραμονή του γάμου, στο Palazzo Aragona Gonzaga της Ρώμης, οργανώθηκε ένα surrealist ball εμπνευσμένο από το θρυλικό πάρτι των Rothschild στο Château de Ferrières το 1972. Για εκείνη τη βραδιά η Giorgina επέλεξε ένα Armani Privé Spring/Summer 2023, μαζί με το headpiece του runway look.
Για την τελετή στο Magliano Sabina φόρεσε bespoke νυφικό δημιουργημένο από τη Gabriella Rio, με αναφορές στη Valentino Haute Couture των ’90s και antique πέπλο. Για το τελικό after-party στράφηκε ξανά στα αρχεία της ιταλικής υψηλής ραπτικής, επιλέγοντας Valentino Haute Couture Spring/Summer 2007.
Δεν ήταν απλώς διαφορετικές αλλαγές ρούχων για διαφορετικές στιγμές του γάμου. Ήταν ένας διάλογος με την ιστορία της ιταλικής μόδας και μια αρκετά σαφής ένδειξη του τρόπου με τον οποίο η Giorgina αντιμετωπίζει το στυλ.
Και ύστερα η Ελλάδα έγινε δική της
Μετά τον γάμο, όμως, συνέβη κάτι που για εμάς έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Ελλάδα άρχισε να εμφανίζεται όλο και περισσότερο στον προσωπικό κόσμο της Giorgina. Όχι σαν εξωτικό background, ούτε απλώς σαν η πατρίδα του συζύγου της. Αθήνα, Πάτμος, Ύδρα, Κρήτη, Σίφνος, Σπέτσες, Αντίπαρος.
Μέσα από τις αναρτήσεις και τα guides της, τα μέρη γίνονται προσωπικές προτάσεις: πού θα φας, πού θα κολυμπήσεις, τι αξίζει να δεις, τι θα φορέσεις. Την Ύδρα την αποκαλεί «happy place» της, ενώ κάποια στιγμή αστειεύτηκε ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει τον τίτλο της «Greece’s Chief Summer Correspondent».
Το αστείο έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή κρύβει μέσα του μια μικρή αλήθεια. Χωρίς επίσημο ρόλο και χωρίς την πρόθεση μιας οργανωμένης καμπάνιας, η Giorgina μεταφέρει μια πολύ προσωπική εικόνα της Ελλάδας σε ένα διεθνές κοινό που την ακολουθεί για τη μόδα, τα ταξίδια, το φαγητό και, κυρίως, για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει όσα της αρέσουν. Και αυτή ίσως είναι η πιο αποτελεσματική μορφή προβολής ενός τόπου, όταν δεν μοιάζει καθόλου με προβολή.
Η Ιταλίδα που βλέπει αλλιώς την Ελλάδα
Εδώ βρίσκεται και το στοιχείο που κάνει τη δική της ματιά διαφορετική. Η Giorgina δεν ανακαλύπτει τη Μεσόγειο σαν τουρίστρια. Έρχεται από την Ιταλία, από έναν πολιτισμό που γνωρίζει πολύ καλά ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται πάντα να φωνάζει.
Μπορεί να βρίσκεται σε ένα palazzo, αλλά εξίσου σε ένα μικρό οικογενειακό εστιατόριο. Σε ένα couture φόρεμα, αλλά και σε ένα όμορφο βαμβακερό τραπεζομάντιλο. Σε ένα έργο τέχνης, αλλά και σε ένα πιάτο με τρία υλικά που έχουν μαγειρευτεί σωστά. Και ίσως γι’ αυτό αναγνωρίζει την ίδια ποιότητα στην Ελλάδα.
Δεν κοιτάζει μόνο το προφανές postcard. Το βλέμμα της πηγαίνει στο τραπέζι, στο φαγητό, στο σπίτι, στα κεραμικά, στα λουλούδια, στην παραλία, στα ρούχα, στους ανθρώπους. Στον τρόπο που όλα αυτά μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να χρειάζεται να μετατραπούν σε «concept».
Υπάρχει κάτι βαθιά μεσογειακό σε αυτή τη ματιά. Η Ιταλία και η Ελλάδα έχουν διαφορετική ιστορία, διαφορετικές συνήθειες και διαφορετικό αισθητικό λεξιλόγιο, αλλά μοιράζονται κάτι πολύ βασικό, την πεποίθηση ότι η ομορφιά μπορεί να είναι μέρος της καθημερινότητας.
Η πολυτέλεια του απλού
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην Ελλάδα που μας δείχνει. Η δική της εκδοχή του luxury δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το ακριβό. Μπορεί να περιλαμβάνει ένα Giorgio Armani ή ένα Chloé, ένα ξεχωριστό ξενοδοχείο ή ένα ιδιαίτερο εστιατόριο. Όμως πολύ συχνά η εικόνα που μένει είναι πολύ πιο απλή και γι’ αυτό περισσότερο οικεία.
Μια βουτιά σε μια ακρογιαλιά. Ένα τραπέζι σε μια ταβέρνα. Ψάρι, ντομάτα, ελαιόλαδο. Ένα μεγάλο μεσημέρι δίπλα στη θάλασσα. Ένα βαμβακερό φόρεμα. Μια ψάθινη τσάντα. Μια βόλτα όταν αρχίζει να πέφτει ο ήλιος. Αυτό ίσως είναι το πραγματικό μεσογειακό luxury, να ξέρεις να ξεχωρίζεις τι αξίζει και όχι απαραιτήτως τι κοστίζει περισσότερο. Και είναι μια εικόνα της Ελλάδας που μπορεί να ζήσει ο καθένας.
Γιατί αυτό που προτείνει δεν βασίζεται στην υπερβολή, αλλά στην επιλογή. Μια όμορφη ακρογιαλιά, ένα απλό τραπέζι, ένα ρούχο που σου αρέσει, μια βόλτα, ένα φαγητό που θα θυμάσαι. Μικρές εμπειρίες που δεν χρειάζεται να είναι εντυπωσιακές για να αποκτήσουν αξία. Το ενδιαφέρον στις εικόνες της είναι ακριβώς αυτή η φυσική συνύπαρξη, το ιδιαίτερο με το καθημερινό, το πολύτιμο με το απλό, η μόδα με μια ζωή που δεν χρειάζεται να στηθεί για να είναι όμορφη. Και ίσως αυτό είναι κάτι που η Ιταλία και η Ελλάδα γνωρίζουν πολύ καλά, η καλή ζωή δεν μετριέται μόνο από το πόσο κοστίζει, αλλά από το πόσο καλά ξέρεις να την απολαμβάνεις.
Ένας άλλος τρόπος να ντυνόμαστε στην Ελλάδα
Υπάρχει, βέβαια, και η μόδα. Μέσα από τις επιλογές της, η Giorgina δημιουργεί σχεδόν άθελά της έναν σύγχρονο οδηγό για το πώς μπορεί κανείς να ντυθεί στην Ελλάδα χωρίς να καταφεύγει στα αναμενόμενα στερεότυπα του resort dressing. Δεν χρειάζεται όλα να είναι λευκά. Ούτε κάθε εμφάνιση να φωνάζει «ελληνικό νησί». Χρώμα, prints, βαμβάκι, λινό, raffia, επίπεδα παπούτσια, ένα ωραίο κόσμημα, φορέματα που κινούνται φυσικά στο σώμα. Και όταν η περίσταση το ζητά, ένα πιο ιδιαίτερο κομμάτι.
Στις δικές της εικόνες βλέπουμε Giorgio Armani, Chloé, Loretta Caponi, Longchamp, Sézane, αλλά και ελληνικό Zeus+Dione. Δεν έχει τόση σημασία η ετικέτα όσο ο τρόπος με τον οποίο το κάθε κομμάτι εντάσσεται στον τόπο. Η λογική παραμένει η ίδια, το ρούχο συνομιλεί με το περιβάλλον, δεν προσπαθεί να το ανταγωνιστεί. Και αυτό ξεπερνά την έννοια μιας «summer wardrobe». Είναι ένας τρόπος να ντύνεσαι στη Μεσόγειο και ειδικότερα στην Ελλάδα, αφήνοντας το ρούχο να ακολουθήσει τη ζωή αντί να συμβαίνει το αντίθετο.
Μια διαφορετική ambassador της Ελλάδας
Κάπως έτσι επιστρέφουμε σε εκείνο το τυχαίο βράδυ στην Πάτμο. Ο γάμος της Giorgina Clavarino με τον Δημήτρη Πατέρα δημιούργησε, χωρίς προφανώς να υπάρχει τέτοια πρόθεση, κάτι περισσότερο από έναν οικογενειακό δεσμό ανάμεσα στην Ιταλία και την Ελλάδα. Έφερε ακόμη πιο κοντά στη χώρα μας μια γυναίκα με διεθνές κοινό, πραγματική γνώση της μόδας και του luxury και, κυρίως, με ένα βλέμμα εκπαιδευμένο να αναγνωρίζει την ομορφιά.
Δεν χρειάζεται να την ονομάσουμε επίσημη «πρέσβειρα». Είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα ακριβώς επειδή δεν είναι. Η Ελλάδα που δείχνει δεν μοιάζει με διαφημιστική καμπάνια. Είναι η Ελλάδα που έχει επιλέξει να γνωρίσει και να ζήσει. Η Πάτμος όπου γνώρισε τον άνδρα της. Η Ύδρα που αγαπά. Η Σίφνος, η Κρήτη, οι Σπέτσες, η Αντίπαρος, η Αθήνα. Ένα ωραίο φόρεμα κάτω από τις ελιές, ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα, μια ταβέρνα, μια βουτιά, μια βόλτα χωρίς πρόγραμμα.
Και αυτή ίσως είναι η πιο δυνατή προβολή που μπορεί να αποκτήσει ένας τόπος, εκείνη που δεν μοιάζει καθόλου με προβολή. Γιατί η Ελλάδα που μας προτείνει δεν είναι ένας κόσμος που απλώς κοιτάζεις στις φωτογραφίες κάποιου άλλου. Είναι ένας τρόπος να ξαναδείς όσα βρίσκονται ήδη γύρω μας και να τους δώσεις την αξία που ίσως μέσα στην καθημερινότητα ξεχνάμε. Τελικά, η Ιταλίδα που βλέπει αλλιώς την Ελλάδα δεν μας συστήνει μια καινούργια χώρα. Μας θυμίζει πόσο όμορφη είναι αυτή που ήδη έχουμε.
Διαβάστε επίσης : Από την Jackie Kennedy στον Jack Schlossberg: Στυλ, μνήμη και η τέχνη του political dressing
