Η ζωή του Φίλιππου Τσαγκρίδη δεν οργανώνεται σε ρόλους αλλά σε επιλογές. Δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στο προσωπικό και το επαγγελματικό, ανάμεσα στην τέχνη και την επιχειρηματικότητα, ανάμεσα στο στυλ και στη στάση ζωής. Όλα συνδέονται από έναν άξονα που διατρέχει σιωπηλά την καθημερινότητά του και καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο κινείται στον κόσμο. Η αισθητική σαν τρόπος ζωής δεν λειτουργεί εδώ σαν μότο, αλλά σαν μέθοδος σκέψης. 

η αισθητική σαν τρόπος ζωής

Σαν φίλτρο που καθορίζει τι αξίζει να διαρκέσει. Αυτό γίνεται άμεσα αντιληπτό ακόμη και από τον τρόπο που χρησιμοποιεί το Instagram. Όχι σαν εργαλείο αυτοπροβολής, αλλά σαν οπτικό ημερολόγιο. Ταξίδια, έργα τέχνης, οικογενειακές στιγμές, τραπέζια φαγητού, χώροι που μοιάζουν να έχουν επιλεγεί για το συναίσθημα που γεννούν και όχι για την αναγνωρισιμότητά τους.

η αισθητική σαν τρόπος ζωής

Το στυλ σαν εσωτερική πειθαρχία

Το στυλ του Φίλιππου Τσαγκρίδη δεν υπακούει στη μόδα της στιγμής. Υπακούει στη συνέπεια. Το tailoring είναι αυστηρό αλλά ποτέ επιδεικτικό. Τα κοστούμια του ορίζουν το σώμα με ακρίβεια, χωρίς να το εγκλωβίζουν. Στα πιο casual σύνολα, η ίδια λογική παραμένει παρούσα. 

η αισθητική σαν τρόπος ζωής

Καθαρές γραμμές, ουδέτερα χρώματα, υλικά που αντέχουν στον χρόνο. Ακόμη και όταν επιλέγει μια πιο τολμηρή χρωματική εμφάνιση, η κίνηση δεν μοιάζει παρορμητική. Μοιάζει με συνειδητή απόφαση. Το στυλ, σε αυτή την περίπτωση, δεν λειτουργεί σαν διακόσμηση. Λειτουργεί σαν αντανάκλαση σκέψης. Σαν τρόπος να δηλώνεις την παρουσία σου χωρίς να διεκδικείς προσοχή.

Η αισθητική σαν τρόπος ζωής και η σχέση με την τέχνη

Η ενασχόλησή του με την τέχνη έχει βαθιές οικογενειακές ρίζες. Μεγαλώνοντας δίπλα στη μητέρα του, Ειρήνη Παναγοπούλου, ανέπτυξε από νωρίς μια οικειότητα με το έργο τέχνης όχι σαν αντικείμενο αξίας, αλλά σαν φορέας μνήμης και αφήγησης. Η συλλεκτική του ματιά διαμορφώθηκε αργά, χωρίς βιασύνη. Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι δεν τον ενδιέφερε ποτέ να αποκτήσει έργα πριν νιώσει έτοιμος να τα κατανοήσει. 

η αισθητική σαν τρόπος ζωής

Η προσωπική του συλλογή περιλαμβάνει έργα σημαντικών σύγχρονων καλλιτεχνών όπως Γιάννης Βαρελάς, Ηλίας Καφούρος, Στέλιος Φαϊτάκης, Παναγιώτης Λουκάς, Μαλβίνα Παναγιωτίδη, Βασίλης Παπαγεωργίου, Βαλίνια Σβορώνου, αλλά και διεθνείς δημιουργούς όπως ο Steve Gianakos, τα έργα του οποίου αποτελούν σταθερά σημεία αναφοράς στον προσωπικό του χώρο. 

Η επιλογή των έργων δεν υπακούει σε επενδυτική λογική. Υπακούει στο συναίσθημα και στον διάλογο που ανοίγουν με τον χώρο και τον θεατή. Αυτή η αντίληψη αποτυπώθηκε ξεκάθαρα και στην εικαστική πρωτοβουλία Ephemeral Party, όπου ένας υπόγειος χώρος στάθμευσης στο κέντρο της Αθήνας μετατράπηκε σε προσωρινό εκθεσιακό χώρο. Η έκθεση φιλοξένησε καλλιτέχνες όπως Κωνσταντίνος Κακανιάς, Ariana Papademetropoulos, Raed Yassin, Max Hooper Schneider, Ηλιοδώρα Μαργέλλου, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη μπορεί να υπάρξει έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια, αρκεί να της δοθεί χώρος και χρόνος.

Ναυτιλία, επιχειρηματικότητα και η έννοια της διάρκειας

Στη ναυτιλία, ο Φίλιππος Τσαγκρίδης συνεχίζει μια οικογενειακή διαδρομή που βασίζεται στη διάρκεια και όχι στην προβολή. Η θάλασσα δεν επιτρέπει ελαφρότητα. Απαιτεί πειθαρχία, στρατηγική και υπομονή. Οι ίδιες αρχές διατρέχουν και την επιχειρηματική του δραστηριότητα εκτός ναυτιλίας. 

Στον χώρο της εστίασης, η προσέγγισή του παραμένει επιμελητική. Η ιστορική Ταβέρνα Οικονόμου διατηρήθηκε σχεδόν ανέγγιχτη, με απόλυτο σεβασμό στη μνήμη και την ταυτότητά της. Αντίθετα, το Gallina Athens εκφράζει το παρόν. Ένας χώρος όπου η γαστρονομία, η αρχιτεκτονική, το κρασί και η τέχνη συνυπάρχουν ισότιμα, δημιουργώντας μια εμπειρία που ξεπερνά το φαγητό.

Μια ενιαία αφήγηση ζωής

Ο Φίλιππος Τσαγκρίδης δεν ξεχωρίζει επειδή δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς. Ξεχωρίζει επειδή τους συνδέει. Οικογένεια, τέχνη, στυλ, ναυτιλία, εστίαση λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Η αισθητική δεν εμφανίζεται σαν διακόσμηση, αλλά σαν κοινή γλώσσα. 

Σε μια εποχή όπου η επιτυχία συχνά συνοδεύεται από υπερβολή, η στάση του μοιάζει σχεδόν αντισυμβατική. Χαμηλόφωνη, συγκροτημένη, με διάρκεια. Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει πραγματικά η αισθητική σαν τρόπος ζωής. Όχι να ζεις μέσα σε ωραίες εικόνες, αλλά να φροντίζεις τον τρόπο που τις δημιουργείς.

Διαβάστε επίσης: Το κολιέ του Αγίου Βαλεντίνου! Από το Taj Mahal στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ και την Margot Robbie

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ