Η Χριστίνα Πολίτη στέκεται μπροστά στις εικόνες της Kate Moss και της Naomi Campbell στην Tate Britain. Το μαύρο tube dress που φοράει μοιάζει σχεδόν να συνεχίζει την ιστορία που αφηγούνται οι φωτογραφίες πίσω της. Ίσιο ντεκολτέ, γυμνοί ώμοι, εφαρμοστή γραμμή, τίποτα περιττό. Θα μπορούσε να είναι 1996. Είναι όμως 2026.
Και ίσως αυτή η μικρή χρονική σύγχυση να είναι ο καλύτερος τρόπος για να μιλήσουμε για τα ’90s σήμερα. Γιατί η δεκαετία που επανέρχεται διαρκώς στις συλλογές, στα editorials και στο προσωπικό στυλ μιας νεότερης γενιάς δεν μοιάζει πλέον με revival. Πολλά από όσα καθόρισαν τότε τη μόδα δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά.
Η αφορμή για την παρουσία της Χριστίνας στο Λονδίνο είναι το The 90s: Art and Fashion, η μεγάλη έκθεση της Tate Britain που ανοίγει στις 8 Οκτωβρίου και εξετάζει τη δημιουργική έκρηξη της Βρετανίας των ’90s μέσα από την τέχνη, τη μόδα και τη φωτογραφία. Την έκθεση επιμελείται ο Edward Enninful, ένας άνθρωπος που δεν παρατηρεί σήμερα εκείνη τη δεκαετία από απόσταση αλλά την έζησε από μέσα.
Το tube dress και η Kate Moss
Το φόρεμα της Χριστίνας έχει κάτι από εκείνον τον μινιμαλισμό που στα ’90s έκανε το απλό να δείχνει καινούργιο. Η αναφορά βρίσκεται κυρίως στη σιλουέτα. Το strapless, εφαρμοστό tube dress του Rick Owens αφήνει τους ώμους γυμνούς και ακολουθεί τις γραμμές του σώματος. Η γυαλιστερή επιφάνειά του προσθέτει μια πιο αιχμηρή, σχεδόν φουτουριστική διάσταση σε μια κατά τα άλλα λιτή γραμμή. Ένα σχέδιο που συνδυάζει τον αισθησιασμό των ’90s με τη σκοτεινή, αντισυμβατική αισθητική του Rick Owens.
Και είναι δύσκολο να δεις αυτή τη γραμμή χωρίς να σκεφτείς την Kate Moss. Στα ’90s, η Moss έγινε ένα από τα πρόσωπα μιας διαφορετικής αντίληψης για το glamour. Τα λιτά φορέματα, οι λεπτές τιράντες ή οι εντελώς γυμνοί ώμοι, το μαύρο και οι καθαρές γραμμές αντικατέστησαν μεγάλο μέρος της υπερβολής που είχε προηγηθεί. Η ίδια η έκθεση περιλαμβάνει την Kate Moss μέσα από τον φακό του Juergen Teller, μαζί με φωτογραφίες και fashion imagery που διαμόρφωσαν την οπτική ταυτότητα της δεκαετίας.
Η Naomi Campbell, ο Calvin Klein, ο Alaïa και αργότερα ο Tom Ford στην Gucci βρίσκονται στην ίδια μεγάλη συζήτηση γύρω από το σώμα και το μινιμαλιστικό φόρεμα. Το tube dress ήταν μία από τις πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις της: μια καθαρή, σχεδόν αυστηρή γραμμή γύρω από το σώμα.
Και τα αξεσουάρ ακολουθούν την ίδια ιστορία
Το ενδιαφέρον στο look της Χριστίνας είναι ότι η αναφορά δεν σταματά στο φόρεμα. Το μαύρο σακάκι, που άλλοτε φορά και άλλοτε κρατά στο χέρι, δημιουργεί εκείνη την αντίθεση ανάμεσα στο μικρό εφαρμοστό φόρεμα και στην πιο χαλαρή γραμμή του blazer που γνωρίσαμε καλά στα ’90s και βλέπουμε ξανά σήμερα.
Η μικρή μαύρη τσάντα με τη λεπτή αλυσίδα, φορεμένη χιαστί, κρατά τις αναλογίες του look καθαρές. Σήμερα θα τη βάζαμε εύκολα στην κατηγορία των micro bags, όμως η μικρή βραδινή τσάντα ήταν ήδη μέρος του μινιμαλιστικού styling των ’90s. Δεν ανταγωνίζεται το φόρεμα ούτε διακόπτει τη λιτή γραμμή του συνόλου. Και μετά είναι τα παπούτσια. Μαύρα, μυτερά, με λεπτό λουράκι στον αστράγαλο. Η pointed γραμμή είναι απολύτως σημερινή, αλλά παραπέμπει ταυτόχρονα στο καθαρότερο, αυστηρότερο styling της δεκαετίας. Το λεπτό ankle strap αφήνει το πόδι γυμνό και δεν βαραίνει το mini.
Φόρεμα, σακάκι, μικρή τσάντα, pointed shoes. Τίποτα δεν προσπαθεί να τραβήξει μόνο του την προσοχή. Και ακριβώς γι’ αυτό το σύνολο λειτουργεί.
Ο Edward Enninful δεν θυμάται απλώς τα ’90s. Ήταν εκεί
Υπάρχει όμως και μια προσωπική ιστορία πίσω από την παρουσία της Χριστίνας Πολίτη στην Tate Britain. Η Χριστίνα και ο Edward Enninful συνδέονται με προσωπική φιλία, ενώ πέρασαν χρόνο μαζί και στη Μύκονο το περασμένο καλοκαίρι. Έτσι, η παρουσία της στο preview της έκθεσης αποκτά διαφορετική διάσταση από μια απλή εμφάνιση σε ένα ακόμη fashion event. Και ο Enninful είναι ίσως ο ιδανικός άνθρωπος για να αφηγηθεί αυτή τη συγκεκριμένη εποχή.
Ήταν μόλις 18 ετών όταν έγινε fashion director του i-D το 1990. Βρέθηκε επομένως στο κέντρο μιας γενιάς που άλλαζε ταυτόχρονα τη μόδα, τη φωτογραφία, τα περιοδικά, τη νυχτερινή ζωή και τον τρόπο με τον οποίο όλα αυτά επικοινωνούσαν με την τέχνη. Δεν επιμελείται μια δεκαετία που γνώρισε αργότερα μέσα από βιβλία και αρχεία. Επιμελείται, σε μεγάλο βαθμό, τη δική του δεκαετία.
Τα ’90s μέσα από την Tate Britain
Το The 90s: Art and Fashion δεν αντιμετωπίζει τη δεκαετία σαν ένα άλμπουμ νοσταλγίας. Μέσα από περισσότερα από 100 έργα, φωτογραφίες, ζωγραφική, γλυπτική και ενδύματα σχεδόν 70 καλλιτεχνών, φωτογράφων και designers, επιχειρεί να ξαναφτιάξει το δημιουργικό περιβάλλον της Βρετανίας των ’90s.
Από το grunge και τη rave κουλτούρα μέχρι την Cool Britannia, η έκθεση επιστρέφει σε μια εποχή όπου η μόδα, η τέχνη, η φωτογραφία, τα clubs και τα ανεξάρτητα περιοδικά έπαψαν να λειτουργούν ως ξεχωριστοί κόσμοι. Ήταν η low-budget, DIY γενιά του i-D και του Dazed & Confused. Μια γενιά που μπορούσε να ξεκινήσει από ένα club night, να περάσει σε μια φωτογράφιση και από εκεί σε μια σχολή τέχνης ή μια πασαρέλα.
Οι Alexander McQueen και Vivienne Westwood συναντούν καλλιτέχνες όπως οι Tracey Emin και Damien Hirst, αλλά η αφήγηση δεν περιορίζεται στα ονόματα που ταυτίστηκαν με την Cool Britannia. Παρουσιάζει επίσης έργα των Steve McQueen, Chris Ofili, Ozwald Boateng και Joe Casely-Hayford, ανοίγοντας το βλέμμα και σε όσους δεν χωρούσαν πάντα στην κυρίαρχη εικόνα της εποχής. Και αυτό κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την επιλογή του Edward Enninful ως επιμελητή. Γιατί ο ίδιος δεν κοιτάζει σήμερα τα ’90s σαν ιστορικός παρατηρητής. Είναι ένας από τους ανθρώπους που τα έζησαν καθώς συνέβαιναν.
1996 ή 2026;
Κοιτάζοντας λοιπόν τη Χριστίνα Πολίτη μπροστά στις φωτογραφίες της Kate Moss και της Naomi Campbell, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο να αποφασίσουμε εάν το look της είναι «ρετρό», γιατί δεν είναι. Το tube dress είναι και πάλι παρόν στη μόδα. Το μαύρο blazer δεν σταμάτησε ποτέ να αποτελεί βασικό κομμάτι μιας γκαρνταρόμπας. Οι μικρές τσάντες επέστρεψαν σε ακόμη μικρότερες διαστάσεις και τα pointed shoes βρίσκονται ξανά στο προσκήνιο.
Αυτό είναι ίσως και το παράδοξο των ’90s. Τριάντα χρόνια αργότερα, πολλά από τα ρούχα που χαρακτήρισαν τη δεκαετία δεν χρειάζεται καν να παρουσιαστούν σαν vintage references. αλλά τα φοράμε ξανά σαν να είναι καινούργια. Και ένα μαύρο tube dress μέσα στην Tate Britain ήταν ένας πολύ καλός τρόπος να το θυμηθούμε.
Διαβάστε επίσης : Bardo Fabiani: Ο φωτογράφος που γεννήθηκε μέσα στην Alta Moda
