Την Άννα Βίσση την έχουμε δει πάρα πολλές φορές στη σκηνή. Σε μεγάλες παραγωγές, με δυνατά φώτα και looks σχεδιασμένα για το show, αλλά και σε μικρότερα μαγαζιά εκεί όπου, ίσως, μας αρέσει ακόμη περισσότερο.
Όταν την έχεις τόσο κοντά σου, η απόσταση ανάμεσα στη σκηνή και στο κοινό σχεδόν εξαφανίζεται. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο πάρτι με τους φίλους σου και ανάμεσά τους να είναι η Άννα Βίσση και όλο το σύμπαν των μουσικών της. Τραγουδάει, μιλάει, γελάει και ξαφνικά όλος ο χώρος γίνεται μία παρέα. Αυτή η αμεσότητα είναι ένα από τα στοιχεία που την κάνουν τόσο ξεχωριστή ως performer. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το στιλ της όταν δεν προσπαθεί να πει πάρα πολλά ταυτόχρονα.
Η Βίσση έχει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα προσωπικά στιλ στην ελληνική showbiz. Το rock στοιχείο, τα στενά παντελόνια, οι μπότες, τα έντονα jackets, τα κρύσταλλα και η σκηνική υπερβολή αποτελούν εδώ και δεκαετίες μέρος του προσωπικού της λεξιλογίου. Και είναι απολύτως λογικό. Η εικόνα, η κίνηση και το ρούχο είναι κομμάτι του performance της. Κι όμως, κάθε φορά που όλο αυτό χαμηλώνει λίγο την έντασή του, βγαίνει μπροστά κάτι ακόμη πιο δυνατό, η ίδια.
Ένα μαύρο κοστούμι Schiaparelli
Στο επίσημο δείπνο στο Μουσείο της Ακρόπολης, η Άννα Βίσση επέλεξε ένα total black Schiaparelli look. Το satin double-breasted jacket, με τη μακριά γραμμή, τους δυνατούς ώμους και τα χαρακτηριστικά bijoux buttons του οίκου, συνδυάστηκε με ένα φαρδύ μαύρο παντελόνι. Το μαύρο κοστούμι έχει αρκετή σχεδιαστική δύναμη ώστε να μη γίνεται ποτέ ανώνυμο, αλλά δεν επιχειρεί να κερδίσει τη μάχη από τη γυναίκα που το φοράει. Και εδώ βρίσκεται, για εμάς, όλη η επιτυχία του look. Δεν βλέπεις πρώτα το Schiaparelli. Βλέπεις την Άννα. Το satin δίνει τη βραδινή λάμψη, τα χρυσά surrealist στοιχεία βάζουν την απαραίτητη δόση Schiaparelli και το tailoring κρατάει την εικόνα καθαρή και σύγχρονη. Τίποτα περισσότερο δεν χρειάζεται.
Τα κοστούμια της πάνε
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Άννα Βίσση μάς αρέσει ιδιαίτερα μέσα σε ένα κοστούμι. Την έχουμε δει με λευκά, μαύρα, χρωματιστά και πολύ πιο θεατρικά suits, κυρίως στη σκηνή.
Και βέβαια δεν θα ξεχάσουμε το φινάλε του Just the 2 of Us στο OPEN, τον Δεκέμβριο του 2020. Ήμασταν εκεί, στη σκηνή του show του Νίκου Κοκλώνη, σε μια βραδιά που έμελλε να περάσει στην τηλεοπτική ιστορία για μια συνύπαρξη που μέχρι τότε έμοιαζε σχεδόν αδύνατη. Η Άννα είχε εμφανιστεί με ένα εντυπωσιακό μαύρο Balmain suit, κεντημένο και απολύτως σκηνικό. Ένα κοστούμι φτιαγμένο για τα φώτα, τις κάμερες και το μέγεθος εκείνης της στιγμής. Μας αρέσει, όμως, ακόμη περισσότερο όταν το tailoring γίνεται λιγότερο φλύαρο. Γιατί η Βίσση δεν χρειάζεται ένα ρούχο να εξηγεί ποια είναι.
Όταν το ρούχο αφήνει χώρο στην προσωπικότητα
Αυτό είναι ίσως το ωραιότερο στοιχείο στη συγκεκριμένη εμφάνιση. Το μαύρο κοστούμι του Schiaparelli δεν αφαιρεί τίποτα από το rock attitude της. Αντίθετα, αποδεικνύει ότι αυτό το attitude δεν εξαρτάται από μια μπότα, ένα κρύσταλλο ή ένα δερμάτινο jacket. Το rock βρίσκεται στην ίδια. Και όσο ισχυρότερη είναι η προσωπικότητα εκείνου που φοράει ένα ρούχο, τόσο λιγότερο χρειάζεται το styling να την υπογραμμίζει.
Η Άννα έχει ήδη τη λάμψη της performer. Έχει ήδη τον τρόπο που στέκεται, που κοιτάζει τον φακό, που μπαίνει σε έναν χώρο και τραβάει το βλέμμα. Το ρούχο δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί τίποτα από αυτά. Το συγκεκριμένο Schiaparelli λειτουργεί σχεδόν σαν πλαίσιο. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο βλέπεις πρώτα την Άννα και μετά το ρούχο.
Ίσως τελικά αυτή να είναι και η μεγαλύτερη πολυτέλεια στο προσωπικό στιλ: να φτάσεις στο σημείο όπου δεν χρειάζεται πια να αποδεικνύεις ποιος είσαι μέσα από κάθε εμφάνιση. Γιατί μερικές φορές ένα μαύρο κοστούμι αρκεί.
Διαβάστε επίσης : Λάκης Γαβαλάς: Μια Rolls-Royce και ένα στιλ απόλυτα προσωπικό
