Ο Χριστόφορος Κωνσταντινίδης, πρωταθλητής της ενόργανης έχασε τη μητέρα του, Βασιλική Χλωρού στην τραγωδία στα Τέμπη. Βρισκόταν στο τρίτο βαγόνι του μοιραίου τρένου.
Το okmag επικοινώνησε με τον Χριστόφορο λίγο πριν φύγει για τα Τρίκαλα. Ετοιμαζόταν εκείνο το απόγευμα για αποστολή με την ομάδα έρευνας και διάσωσης στην οποία ανήκει — μαζί με τη Σελίν, τον σκύλο του, ένα Μαλινουά, που βρίσκεται σε φάση εκπαίδευσης. Η Ομάδα είναι η Anubis Search & Rescue Team, το έργο της οποίας γνώρισε με αφορμή το δυστύχημα στα Τέμπη. «Είναι οι άνθρωποι που μας βοήθησαν περισσότερο από όλους», θα μου πει αργότερα. «Δεν σου χτυπούν απλώς το χέρι στην πλάτη. Παράγουν έργο».
Δεν τηρήσαμε συγκεκριμένη σειρά στις ερωτήσεις. Αρχίσαμε να μιλάμε και πολύ γρήγορα, χωρίς να το καταλάβουμε, ήρθε εκείνος ο γνώριμος κόμπος, ο ίδιος που είχαμε νιώσει το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου, πριν από τρία χρόνια.
Τι έχει αλλάξει από τότε.
«Τίποτα απολύτως», μου απαντά. «Πέρα από το ότι έχουμε κουραστεί πάρα πολύ. Δεν υπάρχει αίσθηση δικαίωσης. Και αυτή η αναμονή πολλαπλασιάζει τον θυμό. Έχουμε καταστραφεί οικονομικά. Μας έχουν γονατίσει».
Ο αθλητισμός και η παρακαταθήκη
Ο Χριστόφορος Κωνσταντινίδης υπήρξε αθλητής της ενόργανης γυμναστικής. Τον ρωτώ ποια είναι σήμερα η σχέση του με τον αθλητισμό.
Μου εξηγεί πως έχει αφήσει την ενεργό δράση στον πρωταθλητισμό, λόγω της νέας πραγματικότητας. «Η καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολη. Ο δικαστικός αγώνας, οι υποχρεώσεις, η οικογένεια… δεν είναι εύκολο να τα συνδυάσεις όλα μετά τα Τέμπη».
Υπάρχει, όμως, ένα φωτεινό σημείο. Έχει δημιουργήσει έναν σύλλογο ενόργανης γυμναστικής στο Ίλιον, αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας του, της Βασιλικής Χλωρού, που χάθηκε στα Τέμπη.
Όταν μιλά για εκείνη, ο τόνος του αλλάζει.
«Η μαμά μου με έβαλε στον αθλητισμό από δύο ετών. Αν δεν ήταν εκείνη, δεν θα ήμουν εδώ σήμερα».
Τον ρωτώ τι κρατά ως παρακαταθήκη.
«Όταν πήγαινα εγώ μπροστά, ήταν εκεί να με σπρώχνει. Και όταν δεν μπορούσα, πήγαινε εκείνη και με τραβούσε».
Θέλει, μου λέει, να φτιάξει κάτι που θα μείνει. «Κάτι που θα υπάρχει και όταν εγώ δεν θα είμαι εδώ». Ως συνέχεια.
Ο παγωμένος χρόνος
Αν κοιτάξεις πίσω σε αυτά τα τρία χρόνια, τι έχει αλλάξει μέσα σου;
Ξέρεις τι; Το βλέπω από τώρα. Το Σάββατο που έρχεται θα νιώσουμε σαν να ήταν χθες. Είμαστε κολλημένοι στις πρώτες εβδομάδες. Μπαινοβγαίνουμε στην Ευελπίδων, έχουμε κάνει χίλιες μηνύσεις… Είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μία μέρα.
Έχεις πει ότι δεν έχεις πενθήσει και ότι δεν θα μπορέσεις μέχρι να έρθει η δικαίωση. Ισχύει ακόμη;
Ναι, 100%. Το πένθος είναι ένα από τα στάδια. Εμείς έχουμε κολλήσει στο στάδιο του θυμού.
Το κομμάτι των αποζημιώσεων σε τι φάση βρίσκεται;
Λάβαμε την αρχική αποζημίωση, την προκαταβολή που είχε δοθεί δύο – τρεις μήνες μετά το δυστύχημα. Μέχρι εκεί.
Όσο η συζήτηση συνεχίζεται με τον Χριστόφορο και τη σύζυγό του, την Αγάπη, η αίσθηση είναι πως δεν μιλάω απλώς με έναν άνθρωπο που έχασε τη μητέρα του, αλλά με μια οικογένεια που ζει καθημερινά με αυτό το τραύμα και προσπαθεί να συνεχίσει, όπως ο καθένας αντέχει και μαθαίνει.
Όταν τους ρωτώ σχετικά με τον Σύλλογο και την απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να ασχοληθεί με την πολιτική μου λένε πως επιλέγουν να μην παίρνουν θέση υπέρ η κατά καμίας κίνησης. «Ο καθένας διαχειρίζεται την απώλειά του όπως μπορεί. Η Μαρία είναι μια γυναίκα που έχει χάσει το παιδί της. Δεν θέλω να πω τίποτα για αυτόν τον άνθρωπο».
Σκέφτομαι τον σύλλογο και την εικόνα του Χριστόφορου και της Σελίν φεύγοντας για τα Τρίκαλα, ο Χριστόφορος δεν δίνει την εικόνα ανθρώπου που έχει ξεπεράσει όσα έγιναν, δίνει, όμως, την εικόνα ενός ανθρώπου που — ακόμη κι αν δεν το έχει συνειδητοποιήσει πλήρως — έχει αρχίσει να μετουσιώνει τον πόνο της απώλειας και το κενό σε πράξη. Σε συνέχεια.
Κι αυτή είναι ίσως η μόνη απόδειξη πως έχουν περάσει τρία χρόνια από το δυστύχημα των Τεμπών.
Διαβάστε επίσης: Τέμπη τρία χρόνια μετά – Κανείς δεν ξεχνά την τραγωδία
