Γεννημένος στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, ο Στέφανος Κακαβούλης επέστρεψε πριν από λίγους μήνες οικογενειακώς στην Ελλάδα. Μέχρι τα 21 του χρόνια, όταν και μπήκε στη Δραματική Σχολή, είχε έρθει αντιμέτωπος με τον τραυλισμό: «Μόλις ανέβηκα στη σκηνή της σχολής και άρχισα να προσποιούμαι ότι είμαι κάποιος άλλος, η γλώσσα μου λύθηκε». Ο δραστήριος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης μιλά στο ΟΚ! για τη μαγεία της τέχνης που του άλλαξε τη ζωή.
Ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης, επίσης ποιητής και δάσκαλος υποκριτικής. Ποια επαγγελματική ιδιότητα σε εκφράζει περισσότερο;
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια. Όλες συνθέτουν αυτό που είμαι.
Έχεις κάνει άλλες δουλειές για να επιβιώσεις;
Φυσικά, ευτυχώς για μικρή περίοδο. Τα μαθήματα διδασκαλίας ήταν και παραμένουν βράχος. Με κρατούν δημιουργικό και σε εγρήγορση.
Η πρώτη σου εμπειρία ήταν το 2002, ως βοηθητικός ηθοποιός στα γυρίσματα που έγιναν στη Σαντορίνη για την ταινία “Lara Croft Tomb Raider: Το λίκνο της ζωής”, με την Αντζελίνα Τζολί.
Πήγαινα στο δεύτερο έτος της δραματικής σχολής και θυμάμαι ότι με επέλεξαν μετά από τρία κάστινγκ. Τότε είχαν ακουστεί τα ονόματα του Αλέξη Γεωργούλη, του Μέμου Μπεγνή και του Κώστα Σόμμερ. Για κάποιον λόγο ταίριαξα εγώ στο μυαλό του σκηνοθέτη, Γιάν ντε Μποντ. Στην εναρκτήρια σκηνή γίνεται ένας παραδοσιακός ελληνικός γάμος. Εγώ ήμουν ο γαμπρός, η Κατερίνα Τσάβαλου η νύφη και κουμπάρα η Μαρίνα Καλογήρου. Η Αντζελίνα Τζολί είχε παράλληλα γυρίσματα μ’ εμάς για μια σκηνή στη θάλασσα όπου έκανε φιγούρες με jet ski. Τη συναντήσαμε μετά στο πάρτι που είχε γίνει, αφότου είχαν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα. Ήταν κούκλα, αλλά όχι ιδιαίτερα προσιτή.
Διαβάστε περισσότερα στο περιοδικό ΟΚ! που κυκλοφορεί στα περίπτερα μόνο με 2.5 ευρώ
