Η Νατάσα Εξηνταβελώνη είναι μια ηθοποιός που έχουμε γνωρίσει μέσα από σειρές όπως «Ο παράδεισος των κυριών» και «Αρχελάου 5», καθώς και μέσα από αρκετές παραστάσεις. Η τελευταία παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί, το «Cleansed» της Σάρα Κέιν, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, αποτελεί, μέσα από τις συνεντεντεύξεις, αφορμή για να την γνωρίζουμε όσο γίνεται καλύτερα.
Σε συνέντευξή της στο Harper’s Bazaar Greece και την Άρτεμη Θύμιου, η ηθοποιός μιλάει για την παράσταση και ταυτόχρονα για όλα όσα την εκφράζουν, αποκαλύπτοντας το επίπεδο στο οποίο φιλοσοφεί τα πράγματα.
«Μακάρι να το βρείτε εσείς – εγώ δεν το έχω βρει. Οι στιγμές που έχω συνδεθεί περισσότερο με ανθρώπους στη ζωή μου είναι εκείνες που έχω απογυμνωθεί μπροστά τους και έχει συμβεί το ίδιο και από την άλλη πλευρά. Όταν έχω δει τα τρωτά τους σημεία. Είναι οι φορές που κάποιος με έχει απογοητεύσει ή με έχει πληγώσει περισσότερο, που έχει βγει προς τα έξω το ελάττωμα. Δεν έχω νιώσει να συνδέομαι βαθύτερα στις στιγμές που όλα μυρίζουν γιασεμί (γέλια).», απαντά στο κλισέ ότι «η αληθινή αγάπη πρέπει να είναι αβίαστη».
Η Νατάσα Εξηνταβελώνη αναφέρεται και στο πόσο την έχει επηρεάσει η υποκριτική στο να έχει πιο ανοιχτό μυαλό. «Εννοείται. Κάνοντας τέχνη, και ειδικά θέατρο, στην ουσία μελετάς τον άνθρωπο και την ανθρώπινη ψυχή. Δεν μπορείς να είσαι ηθοποιός αν δεν αγαπάς τον άνθρωπο. Μέσα στα έργα συναντάς κάθε είδους ανθρώπινη εκδοχή: όλα χωράνε, όλα είναι προς παρατήρηση, ανάλυση και κατανόηση.
Με βοηθά να είμαι αισιόδοξη. Έχει να κάνει και με το πρίσμα μέσα από το οποίο το βλέπεις. Για μένα η αλήθεια, πάντα, γεννά χαρά και αισιοδοξία. Ακόμα κι αν μια αλήθεια με πληγώσει, η αξία της υπερβαίνει πολλές άλλες αξίες. Και πιστεύω βαθιά ότι η ανασκόπηση και η ενδοσκόπηση είναι ένα τεράστιο δώρο. Το να αναλύουμε τα κομμάτια μας, ακόμα κι αν ανακαλύψουμε σκοτάδια, φόβους ή απογοητεύσεις, είναι για μένα μέρος του μεγαλύτερου ταξιδιού.»
Νατάσα Εξηνταβελώνη: «Αμειβόμουν χειρότερα από συναδέλφους μου»
Τελικά έχει βρει ή όχι το «μονοπάτι» της στη ζωή; «Νιώθω ότι το «μονοπάτι» δεν είναι μια ευθεία γραμμή που ξέρεις ακριβώς πού οδηγεί. Δεν υπάρχει ένα προκαθορισμένο μονοπάτι. Υπάρχεις εσύ, οι άνθρωποι γύρω σου, η ζωή. Και κάποιες φορές χρειάζεται απλώς να καβαλήσεις το κύμα και να δεις πού θα σε πάει. Δεν είμαι σίγουρη ότι ο απόλυτος έλεγχος αποδίδει πάντα, καμιά φορά έχει και κόστος. Η ζωή, με την πολυπλοκότητα και την τυχαιότητά της, είναι συχνά πιο «έξυπνη» από εμάς και απαιτεί και λίγη εμπιστοσύνη. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και χρειάζεται να της αφήνεις χώρο.
Όπως παραδέχεται η ίδια έχει αλλάξει ο χώρος που δίνει στο λάθος και τη στενοχώρια. «Και γενικότερα το πόσο χώρο δίνεις στη χαρά. Αυτό είναι κάτι που έχω συνειδητοποιήσει έντονα το τελευταίο διάστημα. Όλοι στοχεύουμε στην ευτυχία και την έχουμε κάπως σαν ιδέα στο μυαλό μας. Συχνά υπάρχει μια ανάμνηση μιας «ευτυχισμένης» στιγμής που λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης
για όλη μας τη ζωή. Και έτσι βιώνουμε μικρές αποτυχίες κάθε φορά που κάτι δε φτάνει εκείνη τη στιγμή. Θυμάμαι τον εαυτό μου παλιότερα να είναι πολύ σκληρός και απόλυτος να λέει: “Αυτό δεν είναι ευτυχία, εγώ θέλω κάτι παραπάνω”. Τον τελευταίο καιρό, όμως, συνυπάρχουν μέσα μου αντίρροπες δυνάμεις που έχουν τεράστιο ενδιαφέρον και καλλιτεχνικά και ανθρώπινα.
Δεν είμαι ευτυχισμένη με τη στενή έννοια της λέξης. Υπάρχει αρκετή θλίψη μέσα μου και έχουν συμβεί πράγματα που με έχουν στεναχωρήσει. Ταυτόχρονα, όμως, έχω βρει μια απίστευτη εσωτερική ισορροπία και ηρεμία. Και αυτό με κάνει πολύ ανοιχτή στη χαρά, στη χαρά του προσωρινού, του εδώ και τώρα. Στο έργο υπάρχει μια φράση που λέει: “Μόνο το τώρα υπάρχει. Μόνο αυτό υπήρχε πάντα”. Απλά το αγνοούμε. Είναι μια τεράστια συνειδητοποίηση.
Αν το καταλάβεις, όλα απλοποιούνται με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο. Τα ζώα το καταλαβαίνουν αυτό πολύ καλά. Δε σκέφτονται τι θα γίνει αύριο, αν θα φύγεις για δουλειά. Για εκείνα υπάρχει μόνο το τώρα: είστε μαζί, αγκαλιά στο κρεβάτι, χαίρονται τη στιγμή, το φαγητό, το παιχνίδι. Γι’ αυτό και είναι τόσο μεγάλοι δάσκαλοι.»
Διαβάστε επίσης: Νατάσα Εξηνταβελώνη σε ερώτηση για τον Πάνο Βλάχο: «Ρωτήστε τον! Εγώ τι φταίω…»
