Βρήκαμε τον Μιχάλη Φαλιάγκα εντελώς τυχαία σε μια αφίσα έξω από ένα θέατρο στο κέντρο του Μανχάταν. «Mercury Fur» ήταν το όνομα της παράστασης. Ήταν ο παραγωγός καθώς και ένας από τους πρωταγωνιστές του έργου. Μας είχε κινήσει την περιέργεια, οπότε αγοράσαμε ένα εισιτήριο και την παρακολουθήσαμε. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, από την πολύ αρχή.
Συνέντευξη με τον Μιχάλη Φαλιάγκα
Ε: Μιχάλη, ας ξεκινήσουμε από τα πρώτα σου χρόνια. Πού γεννήθηκες και πώς προέκυψε η ενασχόλησή σου με την Κτηνιατρική στη Θεσσαλονίκη;
Μιχάλης Φαλιάγκας: Γεννήθηκα στην Καρδίτσα στις 18 Μαΐου του 1995. Η πόλη μου όμως δεν είχε τα ερεθίσματα εκείνα, ώστε να ξεδιαλύνει μέσα μου, κατά τα σχολικά χρόνια, αν η αγάπη μου για την υποκριτική ήταν τέτοια, που θα αποτελούσε, στη συνέχεια, στόχο ζωής. Οι καλές μου αποδόσεις στις πανελλαδικές εξετάσεις μου εξασφάλισαν την είσοδό μου στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ε: Τι σήμανε η Θεσσαλονίκη για εσένα και πώς βίωσες τα φοιτητικά σου χρόνια;
Μιχάλης Φαλιάγκας: «Η Θεσσαλονίκη με διαμόρφωσε σαν άνθρωπος». Η διαμονή μου στην πόλη για 5 χρόνια αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα για έναν νέο με όνειρα, φιλοδοξίες, όρεξη να κατακτήσει τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων έθεσα θεμέλια βαθιά αλλά και γερά για το μέλλον μου. Παράλληλα με την Κτηνιατρική σχολή τέλειωσα μια σχολή Bartending, ίδρυσα την πρώτη μου εταιρεία με Escape Rooms, το cLock Escape Rooms, οργάνωσα ένα Tedx Event και δούλεψα σαν ηθοποιός για τη μεγαλύτερη εταιρεία Escape rooms της πόλης, την Great Escape. Όμως, όλα αυτά και η επιστήμη που σπούδαζα με επιτυχία, δεν ήταν αυτά που με γέμιζαν και με ικανοποιούσαν.
Ε: Πώς αποφάσισες να στραφείς στην υποκριτική και πώς ένιωσες την πρώτη φορά που πάτησες το πόδι σου σε θεατρική σχολή;
Μιχάλης Φαλιάγκας: Παράλληλα με την κτηνιατρική αποφάσισα να γραφτώ σε μια σχολή υποκριτικής. «Ήθελα να διαπιστώσω εάν αυτό που σιγοέβραζε μέσα μου για χρόνια ήταν κάτι αληθινό, κάτι σημαντικό για εμένα ή μια καψούρα που ενδεχομένως εξυπηρετούσε άλλες εσωτερικές μου ανάγκες». Έτσι γράφτηκα στο New York Acting Studio.
«Έλεγα ανέκαθεν πως ένιωθα σαν ένα πλοίο χαμένο στους απέραντους ωκεανούς προς αναζήτηση για ένα λιμάνι. Την πρώτη φορά που ανέβηκα στην σκηνή της σχολής ένιωσα πως βρήκα το λιμάνι μου. Εκείνη την στιγμή ήξερα τι θα κάνω για όλη την υπόλοιπη ζωή μου». Από εκεί και πέρα όλα φαινόντουσαν εύκολα, μέσα στην δυσκολία τους.
Ε: Μετά την αποφοίτησή σου το 2020 από το ΑΠΘ και τη στρατιωτική σου θητεία, ποια ήταν τα επόμενα επαγγελματικά σου βήματα στην Ελλάδα;
Μιχάλης Φαλιάγκας: Αφού αποφοίτησα το 2020 από την Κτηνιατρική του Α.Π.Θ., κατατάχτηκα στο στρατό και τον Σεπτέμβριο του 2021 μετακινήθηκα στην Αθήνα, για να εργαστώ σαν κτηνίατρος, για την εξασφάλιση της διαβίωσής μου και παράλληλα θα ακολουθούσα και την υποκριτική.
Ε: Πώς προέκυψε το μεγάλο ταξίδι και η είσοδός σου στη φημισμένη σχολή «Stella Adler» στη Νέα Υόρκη;
Μιχάλης Φαλιάγκας: Το επόμενο βήμα, όμως, σε σχέση με την υποκριτική ήταν πολύ μεγάλο και είχε τίτλο “Νέα Υόρκη”. Το καλοκαίρι του 2023 τόλμησε και έκανε την πρώτη μου οντισιόν για το καλοκαιρινό πρόγραμμα της σχολής <> στην Νέα Υόρκη, μια σχολή με ιστορία καθώς και τα μικρότερα ποσοστά εισαγωγής σε ολόκληρη την πολιτεία.
Και έγινα δεκτός! Το καλοκαιρινό πρόγραμμα με επιβράβευσε με τους καλύτερους βαθμούς της τάξης μου και μου έδωσε την ευκαιρία να κυνηγήσω την εισαγωγή μου στο 2ετές επαγγελματικό πρόγραμμα. Μετά από πολλαπλές στρεσογόνες οντισιόν, ήμουν πλέον σπουδαστής σε μία από τις καλύτερες σχολές υποκριτικής της Νέας Υόρκης και έδινε πλέον στα όνειρά μου σάρκα και οστά.
Ε: Πώς κατάφερνες να συνδυάσεις τη σκληρή δουλειά και τις σπουδές σου στη Νέα Υόρκη;
Μιχάλης Φαλιάγκας: Τα επόμενα 2 χρόνια πέρασαν γρήγορα. Η κούραση ήταν μεγάλη καθώς έπρεπε να είμαι στην σχολή κάθε απόγευμα 5-10 και τα πρωινά να εργάζομαι για να μπορέσω να επιβιώσω. Σαββατοκύριακα και αργίες δεν υπήρχαν, αφού πλέον είχαν αντικατασταθεί από δουλειά, διάβασμα και πρόβες. Αλλά φαινόταν σαν η κούραση να μην έχει πραγματική σημασία, αφού η αγάπη μου για αυτό που έκανα ήταν αρκετή να υπερνικήσει κάθε εμπόδιο. Τον Ιούνιο του 2026 αποφοιτώ από την σχολή με εξαιρετικούς βαθμούς, την επιβράβευση των καθηγητών μου, ένα οπλοστάσιο γνώσεων και μια αστείρευτη πηγή ενέργειας, για να ξεκινήσω την καριέρα μου, πλέον, ως επαγγελματίας ηθοποιός.
Ε: Ποια ήταν η πρώτη σου επαγγελματική παράσταση στο ελληνοαμερικάνικο κοινό;
Μιχάλης Φαλιάγκας: Η πρώτη μου επαγγελματική παράσταση δεν άργησε να έρθει. Η μεταφορά της κωμωδίας της Δήμητρας Παπαδοπούλου “Ο Παππούς έχει πίεση” που για χρόνια παίζεται στην Ελλάδα με εξαιρετική επιτυχία, ανέβηκε στο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού, στην Αστόρια, σπάζοντας ρεκόρ προσέλευσης. Εκεί υποδύομαι τον Θανάση, έναν αστυνομικό που επισκέπτεται το σπίτι της Φώφης, για να επιστρέψει τον παππού που χάθηκε, αλλά καταλήγει να την ερωτευτεί, μην γνωρίζοντας ότι μέσα στο σπίτι υπάρχει κρυμμένη κοκαΐνη.
Είχα μόλις συστηθεί με τον καλύτερο τρόπο στο ελληνοαμερικάνικο κοινό καθώς τα σχόλια προς το πρόσωπό μου ήταν διθυραμβικά. Η μεταβλητότητα του χαρακτήρα μου, η κίνησή μου καθώς και η υποκριτική μου δεινότητα, μου έδωσαν όλα όσα χρειαζόταν για να αποδώσω στον ρόλο την βαρύτητα που έπρεπε.
Ε: Τι ακολούθησε μετά το «Ο Παππούς έχει πίεση»; Μίλησέ μας για το «Ice Cream for Breakfast».
Μιχάλης Φαλιάγκας: Πριν καν τελειώσει η παράσταση “Ο Παππούς έχει πίεση” είχα ήδη κλείσει την επόμενη μου δουλειά. Ένα πρωτότυπο έργο του Ιάσονα Παπαδόπουλου με την ονομασία “Ice Cream for Breakfast”. Το έργο ακολουθεί την καθημερινότητα του Diego, ενός σύγχρονου νέου, τα πάθη και τις ανησυχίες του, τις αμαρτίες και τις προσδοκίες του, έχοντας πάντα να αντιμετωπίσει τις φωνές στο κεφάλι του, του αγγελικού, φοβικού, εγωκεντρικού Hugo και του “διαβολικού”, παρορμητικού, σεξουαλικού Sid.
Αυτή τη φορά υποδύομαι τον ρόλο του Sid, αναλαμβάνοντας να προσδώσω στον χαρακτήρα μια ντόμπρα, ειλικρινή, και bossy, αλλά ταυτόχρονα χιουμοριστική πλευρά. Το έκανα με μεγάλη επιτυχία και το κοινό αγάπησε τον χαρακτήρα μέσα από την ερμηνεία μου.
Ε: Πώς γεννήθηκε η ιδέα της ίδρυσης της δικής σου θεατρικής ομάδας, της <>, και η παραγωγή του «Mercury Fur»;
Μιχάλης Φαλιάγκας: Σκέφτηκα τη δημιουργία κάτι μεγαλύτερου, που θα ακουστεί, θα έχει διάρκεια και θα προσφέρει φρέσκο αέρα και ποιότητα. Να διαδώσω στην Αμερική την αρχαία ελληνική κουλτούρα, τα ιδανικά, το ήθος και τις αξίες που πρεσβεύει το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Επειδή δεν υπήρχε κανένας να με συνδράμει σε αυτό αποφάσισα να το κάνω μόνος μου. Έτσι, έφτιαξα την δική μου θεατρική ομάδα, την <>, αποτελούμενη από ανθρώπους με πάθος, δίψα και αγάπη να τολμήσουν, να προσπαθήσουν, να καινοτομήσουν και να πετύχουν.
Η δημιουργία της Skene γρήγορα συνοδεύτηκε με την παραγωγή της πρώτης παράστασης. “Mercury Fur” το όνομα της — ναι, η αφίσα που τυχαία είδατε έξω από το θέατρο! Ένα έργο ενός υπερταλαντούχου Αγγλικού συγγραφέα του Philip Ridley, το οποίο θυμίζει ανατριχιαστικά πολύ μια αρχαία τραγωδία. Διαδραματίζεται σε ένα φουτουριστικό Λονδίνο όπου ο κόσμος γεμάτος χάος και αναρχία έχει χάσει κάθε έννοια ενότητας και ανθρωπιάς. Τα ναρκωτικά έχουν αντικαταστήσει οι παραισθησιογόνες πεταλούδες και ο κόσμος καταρέει. Η ιστορία ακολουθεί 2 αδέρφια, τον Elliot και τον Darren, οι οποίοι κάτω από τις εντολές του Spynx οργανώνουν “πάρτι” ώστε άνθρωποι με χρήμα και εξουσία να πραγματοποιήσουν τις πιο σκοτεινές τους φαντασιώσεις.
Εγώ υποδύομαι τον Elliot, τον μεγαλύτερο από τα 2 αδέρφια. Ένας ρόλος εντελώς διαφορετικός από ό,τι ποτέ είχα εξερευνήσει. Ένας ρόλος απαιτητικός, δραματικός και αρκετά σωματικός. Η παράσταση γίνεται sold out, οι θεατές βγαίνουν από το θέατρο σοκαρισμένοι, χαμογελαστοί, σκεπτόμενοι. Πέτυχα το σκοπό μου και σαν παραγωγός και σαν ηθοποιός, βγάζοντας τον κόσμο από τη ζώνη ασφαλείας του. Και ναι, το σκέφτομαι σοβαρά να φέρω την παράσταση στην Ελλάδα!
Ε: Ποια είναι η επόμενη μεγάλη πρόκληση μετά από αυτή την επιτυχία;
Μιχάλης Φαλιάγκας: Είχα κλείσει ήδη την επόμενη παράσταση, η οποία είναι μεγάλη. Αυτή τη φορά θα πρωταγωνιστήσω στην πρώτη μου αρχαία ελληνική τραγωδία, σε συνεργασία με το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα στο Queens, το LaGuardia Performing Arts Center. Η παράσταση είναι “Οι Τρωάδες” και θα ενσαρκώσω τον Ταλθύβιο, τον αγγελιοφόρο των Ελλήνων. Ένα ακόμα μεγάλο challenge για μένα. Η παράσταση τρέχει αυτή την περίοδο και, παρόλο που δεν μπορείτε να την παρακολουθήσετε ζωντανά, οι πρόβες δείχνουν πως αναμένεται σπουδαία.
Ε: Κλείνοντας, πώς αισθάνεσαι για τη μέχρι τώρα πορεία σου στη Νέα Υόρκη και ποια είναι η φιλοσοφία σου για το θέατρο;
Μιχάλης Φαλιάγκας: «Νιώθω ευλογημένος και είναι προνόμιο να είσαι ηθοποιός, ανέκαθεν αλλά πόσο μάλλον σήμερα, όπου όλοι σωπαίνουν και βρίσκονται απομονωμένοι και εγκλωβισμένοι πίσω από μια οθόνη. Όταν όλοι βάζουν μια “μάσκα”, ένα προσωπείο, για να βγουν στον έξω κόσμο και να μπορέσουν να προστατευτούν και να επιβιώσουν στην δουλειά, στο μετρό, στα λεωφορεία, κάποιες φορές ακόμα και μεταξύ των φίλων και των σχέσεών τους, ο ηθοποιός καλείται να αφαιρέσει αυτή τη “μάσκα”, να ανέβει στην σκηνή και να υπάρξει γυμνός και ευάλωτος.
Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να επιτρέψει στον εαυτό του, να νιώσει, να κινηθεί, να αναπνεύσει και εκφραστεί ελεύθερα και να αποτελέσει τον αγωγό για να μεταδώσει το μήνυμα του εκάστοτε έργου στους θεατές, ένα μήνυμα που μπορεί να έχει γραφτεί αιώνες πριν αλλά ακόμα μένει ζωντανό και η ανάγκη του να ακουστεί πιο επίκαιρη από ποτέ. Όσο οι άνθρωποι υπάρχουν και κατοικούν σε αυτό τον πλανήτη, θα υπάρχει και η ανάγκη τους να ακούν, να βλέπουν και να αισθάνονται πράγματα! Και ο πιο ασφαλής τρόπος να γίνει αυτό είναι μέσω κάποιου άλλου. Άρα το θέατρο θα συνεχίσει να ζει και να υπάρχει!»
