Η Αναστασία Φακλή είναι από τις σχεδιάστριες που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν τη δική τους ξεχωριστή ταυτότητα στον χώρο της μόδας. Με προσωπική αισθητική, αγάπη για τη διαχρονικότητα και μια σταθερή επιμονή στη δημιουργία Made in Greece, έχει χτίσει ένα πιστό κοινό γυναικών που δεν ακολουθεί απλώς τη δουλειά της, αλλά συμμετέχει ενεργά στην πορεία της…
Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν τον δρόμο τους από νωρίς. Και υπάρχουν κι εκείνοι που, χωρίς να το γνωρίζουν, τον περπατούν από παιδιά. Η Αναστασία Φακλή ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πολύ πριν το σχέδιο γίνει επάγγελμα, πριν τα υφάσματα αποκτήσουν γραμμές και σχήμα στα χέρια της, υπήρχαν τα πατρόν της γιαγιάς της, οι ραπτομηχανές και οι εικόνες μιας άλλης εποχής.
Η γιαγιά, μια ραπτομηχανή και τα πρώτα όνειρα της Αναστασίας
«Μεγάλωσα μέσα σε πατρόν και ραπτομηχανές. Η γιαγιά μου ήταν μοδίστρα στην Αθήνα. Από εκείνες τις παλιές μοδίστρες που έραβαν για τα μεγάλα σαλόνια. Ήταν από τις καλύτερες τότε», εξομολογείται και συνεχίζει: «Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι έπαιρνα ένα σεντόνι και έλεγα “θα το κάνω παντελόνι”. Έπαιρνα ένα κασκόλ και έλεγα “θα το κάνω τοπάκι”. Σε καμία περίπτωση όμως δεν περίμενα τότε ότι αυτή θα είναι η δουλειά μου».
Εκείνη την περίοδο η δημιουργικότητας της μικρής Αναστασίας συνάντησε την ανάγκη: «Θυμάμαι ότι ήμουν πολύ αδύνατη και μικροκαμωμένη. Τότε δεν υπήρχε το x small, οπότε η αλήθεια είναι πως πιο πολύ ήθελα να μάθω να φτιάχνω ρούχα για να κάνουνε σε εμένα. Είχα φτάσει γυμνάσιο και όλες οι φίλες μου έπαιρναν ρούχα από τα γυναικεία και εγώ έπαιρνα από τα παιδικά γιατί δεν μου έκανε τίποτα. Θυμάμαι έπαιρνα σεντόνια, τα έστρωνα στο κρεβάτι και τα δίπλωνα προσπαθώντας με το παιδικό μου μυαλό να βγάλω πατρόν. Αλλά σου λέω, δεν μου πέρναγε καν από το μυαλό να ασχοληθώ με αυτό. Μου άρεσε όμως το εμπόριο, ήθελα να έχω κάτι δικό μου…»
Το όνειρο που περίμενε όσο έκεινη ανακάλυπτε τον κόσμο
Η πορεία της τελικά θα περνούσε από πολλούς διαφορετικούς σταθμούς πριν επιστρέψει εκεί όπου βρισκόταν εξαρχής η πραγματική της επιθυμία. «Στην αρχή ασχολήθηκα με τα οικονομικά, νόμιζα ότι ήθελα να γίνω λογίστρια. Για χρόνια ασχολήθηκα με όλα τα υπόλοιπα εκτός από τα ρούχα. Η σχολή που είχα περάσει ήταν πολύ δύσκολη… Χρηματοοικονομικά και Ασφαλιστικά στην Ιεράπετρα».
Η απόφασή της να μην πάει στη σχολή υπήρξε καθοριστική. «Από τα 17,5 ξεκίνησα να δουλεύω γιατί ήθελα πάντα να είμαι ανεξάρτητη. Σε όλο αυτό ήταν κόντρα οι γονείς μου. Ειδικά ο μπαμπάς μου, που δεν ήθελε η κόρη του να δουλεύει. Εγώ πήγα τότε στην εστίαση. Χρειαζόμουν χαρτζιλίκι. Αργότερα πέθανε ο παππούς μου, τον οποίο είχα σαν μπαμπά μου. Πήγα λοιπόν εκεί που παραθερίζαμε, στην Αίγινα, για να δουλέψω σεζόν αρχικά. Τελικά έμεινα μόνιμα περίπου οκτώ χρόνια. Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι μεγαλώνω και στράφηκα στο πάθος μου».
Η επιθυμία να αποκτήσει κάτι δικό της άρχισε να γίνεται όλο και πιο έντονη. Ανέλαβε εξ ολοκλήρου ένα κατάστημα με είδη οικιακού εξοπλισμού, όμως η ανάγκη για ένα προσωπικό εγχείρημα παρέμενε. «Εκεί φούντωνε η επιθυμία του να έχω κάτι δικό μου. Έφυγα λοιπόν από την Αίγινα γιατί ένιωθα ότι είχε ένα ταβάνι όλο αυτό. Ήρθα στην Αθήνα και δούλεψα σε μια δερματολογική κλινική, όπου έγινα μάνατζερ».
Η στιγμή που όσα οραματιζόταν πήραν σάρκα και οστά
Η συγκεκριμένη δουλειά, ωστόσο, θα την έφερνε αντιμέτωπη με μια δύσκολη περίοδο. Το περιβάλλον στη δερματολογική κλινική επηρέασε την ψυχολογία της και κατάλαβε ότι είχε αρχίσει να επηρεάζει και την υγεία της. «Έφτασα στο σημείο να παραιτηθώ γιατί κατάλαβα ότι είχε αρχίσει να έχει αντίκτυπο στην υγεία μου. Εκεί ήταν η μόνη περίοδος που σταμάτησα να δουλεύω. Είχα όμως έναν στόχο. Οραματιζόμουν να ανοίγω το δικό μου μαγαζί. Οραματιζόμουν τα ρούχα που θα φοράω, τα μαλλιά μου, το πώς θα ξεκλειδώνω το μαγαζί μου. Έχω ακόμα την εικόνα. Μάζευα λοιπόν τα χρήματά μου και είχα βάλει τον στόχο μου. Να φύγω από εκεί που δεν μου άρεσε και να κάνω το όνειρό μου. Ήταν δεδομένο για εμένα ότι αυτό που θα κάνω σχετίζεται με το ρούχο. Απλώς δεν ήξερα ότι θα κάνω και τα σχέδια…»
Το επόμενο βήμα ήρθε σχεδόν φυσικά. Καθώς άρχισε να κοιτάζει χώρους και ρούχα για το showroom που ονειρευόταν, η Αναστασία άρχισε να παρατηρεί όλα εκείνα που θα ήθελε να αλλάξει. «Έτσι όπως κοίταζα χώρους και ρούχα, άρχισα να σκέφτομαι ότι κάποια πράγματα στα ρούχα δεν μου αρέσουν. Ήθελα πάντα κάτι να αλλάξω. Εκεί σκέφτηκα να πάω σε μια σχολή, να πάρω μια γενική γνώση, προκειμένου όταν έρχεται κάποιος στον χώρο μου να έχω άποψη πάνω στο ρούχο. Πήγα σε μια σχολή απλά για να ρωτήσω και ξεκίνησα. Είχα μια εκπληκτική καθηγήτρια, που ουσιαστικά μου έβαλε την ιδέα για το σχέδιο. Μου είπε: “Αφού θα κάνεις κάτι τέτοιο, γιατί να μην κάνεις τα δικά σου ρούχα;”. Έτσι, σιγά σιγά, μπήκα σε αυτό και το αγάπησα πάρα πολύ».
Την ίδια περίοδο, όμως, η πανδημία ανέτρεψε τα σχέδιά της. Η δημιουργία του showroom καθυστέρησε και όλα έμοιαζαν να μπαίνουν στον «πάγο». Μέχρι που, λίγο πριν ολοκληρώσει τη σχολή, αποφάσισε να ανεβάσει στο Instagram κάποια ρούχα που είχε δημιουργήσει αρχικά για τον εαυτό της. «Ένα καλοκαίρι, λίγο πριν τελειώσω τη σχολή, βγάζω κάποια ρούχα για εμένα πιο πολύ και ανεβάζω φωτογραφίες στο Instagram, όπως ανεβάζουμε όλοι. Αρχίζει και έχει μια απήχηση ανεξήγητη. Δεν το περίμενα ούτε εγώ. Με ρωτούσαν από πού είναι το ρούχο και πόσο κάνει. Ήταν σαν κάποιος να έχει ακούσει τις προσευχές μου. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακόμα. Χωρίς να το καταλάβω και χωρίς καν να είμαι έτοιμη, άνοιξα την εταιρεία και μέσα σε μία εβδομάδα είχα βγάλει μια μικρή κολεξιόν. Έτσι ξεκίνησε όλο το ταξίδι».
Το τίμημα του να χτίζεις κάτι δικό σου
Ο δρόμος, όπως παραδέχεται, δεν άνοιξε εύκολα. Η επιτυχία των πρώτων φωτογραφιών δεν σήμαινε ότι η συνέχεια θα ήταν απλή. Αντίθετα, η Αναστασία βρέθηκε αντιμέτωπη με τις απαιτήσεις ενός ιδιαίτερα δύσκολου χώρου, αλλά και με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια γυναίκα επιχειρηματίας στην Ελλάδα. «Θέλει γερό στομάχι. Καταρχήν, είναι πολύ δύσκολο να είσαι γυναίκα επιχειρηματίας στην Ελλάδα. Πονάω που το λέω, γι’ αυτό και στηρίζω πάρα πολύ τη γυναικεία επιχειρηματικότητα. Μιλάω με άπειρες γυναίκες στα social και η μία βοηθάει την άλλη. Δυστυχώς, δεν σε υπολογίζουν όπως υπολογίζουν έναν άντρα. Από τα deadlines που δεν τηρούνται μέχρι το οτιδήποτε».
Στις δυσκολίες της επιχειρηματικότητας προστίθενται και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει συνολικά η ελληνική παραγωγή ρούχων. «Είναι και ένας δύσκολος χώρος γενικά. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν χέρια για να ράβουν. Δυστυχώς. Όλοι οι άνθρωποι που έχουν τα φασόν υποφέρουν από προσωπικό. Είναι τρομακτικό ότι ίσως και να αρχίσει να χάνεται αυτή η τέχνη. Γιατί είναι τέχνη. Υπάρχει και πολύ fast fashion, το οποίο μας καταστρέφει όλους. Πρέπει να έχεις και κάποιες γνωριμίες. Εγώ δεν είχα. Ό,τι έχω κάνει, το έχω κάνει εντελώς μόνη μου».
Όταν τη ρωτάω αν υπήρξε κάποια στιγμή μέσα σε αυτή τη διαδρομή που σκέφτηκε να τα παρατήσει, η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη. «Πολλές φορές. Κάθε χρόνο, σε κάθε κολεξιόν. Κάθε φορά θα υπάρξει αυτή η πολύ πιεστική περίοδος που λες “μήπως τελικά αυτό δεν είναι για εμένα;”, “μήπως δεν μπορώ;”, “μήπως δεν αξίζει τον κόπο;”. Σε κάθε κολεξιόν, υπάρχει πολύ κλάμα και άγχος από πίσω. Είναι τρομερά δύσκολο να κάνεις αυτή τη δουλειά στην Ελλάδα. Κι εγώ επιμένω να την κάνω εδώ. Μ’ αρέσει που είναι Made in Greece. Κάθε φορά όμως εκεί που σκέφτομαι να τα παρατήσω, εκεί μου φεύγει. Μπορεί να μου στείλει κάποια γυναίκα που έχει πάρει ρούχο μου ένα μήνυμα και να είναι τόσο όμορφα τα λόγια που μου γράφει, που λέω: “Όχι, θα συνεχίσω”. Μου δίνουν τρομερή δύναμη οι γυναίκες που με ακολουθούν και που μου κάνουν την τιμή να φορέσουν ένα ρούχο μου. Έχω λάβει τόσο αγάπη που μόνο και μόνο γι’ αυτό αξίζει να το προσπαθώ ξανά και ξανά».
Οι κολεξιόν που στέλνουν ηχηρά μηνύματα
Κάθε συλλογή της Αναστασίας Φακλή κουβαλά τη δική της ιστορία. «Όλες μου οι κολεξιόν έχουν ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για εμένα. Κι αυτό γιατί όλες από πίσω έχουν μια ιστορία. Η “You”, που είχα βγάλει πριν από κάποια χρόνια, είχε να κάνει με την κοινότητα που είχε αρχίσει να χτίζεται και τις γυναίκες που μου έστελναν τόσα πολλά μηνύματα στα social media. Είχα περάσει κι εγώ κάποια προβλήματα υγείας, τα οποία είχα επικοινωνήσει. Αντίστοιχα λοιπόν οι γυναίκες που με ακολουθούν μου έλεγαν τις δικές τους ιστορίες. Είπα λοιπόν ότι αυτή η κολεξιόν είναι αφιερωμένη σε όλες αυτές τις γυναίκες. Την ημέρα που ραβόταν ένα ρούχο, μπορεί να είχα λάβει μόλις ένα μήνυμα από κάποια γυναίκα. Κάπως έτσι το ρούχο έπαιρνε το όνομα της γυναίκας που μου έστειλε».
Η έμπνευση, πάντως, μπορεί να κρύβεται παντού. Στον δρόμο, σε ένα ταξίδι, σε μια εικόνα που θα τραβήξει την προσοχή της ή ακόμη και σε κάτι τόσο απλό όσο ένα πλακάκι. «Παίρνω πολλές εικόνες από τον δρόμο ή από κάποιο ταξίδι μου. Σίγουρα κοιτάμε τις πασαρέλες και τις τάσεις, αλλά εγώ δεν είμαι τόσο των τάσεων. Πάντα προσαρμόζω τα ρούχα μου σε εμένα γιατί θέλω τα ρούχα μου να είναι διαχρονικά. Μπορείς να εμπνευστείς από ένα πλακάκι. Έχει τύχει να μου συμβεί».
Η Αναστασία βλέπει τις Ελληνίδες να εξελίσσονται και στον τρόπο που ντύνονται, χωρίς να πιστεύει ότι υπάρχουν αυστηροί κανόνες που πρέπει να ακολουθούνται. «Θεωρώ ότι υπάρχουν πάρα πολλές καλοντυμένες γυναίκες. Επίσης πιστεύω ότι κάπως παρερμηνεύεται το fashion icon. Παρόλα αυτά, βλέπω πολλές γυναίκες καλοντυμένες και βλέπω ότι οι Ελληνίδες εξελίσσονται σε αυτό. Είναι πλέον και τα ερεθίσματα διαφορετικά σε σχέση με το παρελθόν. Κάποτε ακούγαμε ότι το μακρύ φόρεμα δεν πάει στις μικρόσωμες. Θεωρώ ότι δεν ισχύει καθόλου. Αν εσύ νιώθεις καλά και όμορφα με αυτό που φοράς, πίστεψέ με, θα φανεί και θα το φορέσεις καλύτερα από το καλύτερο μοντέλο πάνω στη γη».
Από το προσωπικό βίωμα στη δύναμη μιας ολόκληρης κοινότητας
Τα social media έχουν παίξει σημαντικό ρόλο και στη δική της πορεία. Τα τελευταία δύο χρόνια, όπως λέει, είναι ακόμη πιο ενεργή, χωρίς όμως να αισθάνεται την ανάγκη να δημιουργεί μια διαφορετική εικόνα από αυτή που πραγματικά είναι. «Μ’ αρέσει πολύ. Αυτό που βλέπεις στα social media, αυτή είμαι. Δεν έχω κανένα φίλτρο ούτε το παίζω κάποια άλλη».
Η παρουσία της στα social media συνδέθηκε και με ένα θέμα που αποφάσισε να επικοινωνήσει ανοιχτά: την ενδομητρίωση. Ένα βίντεο που έκανε για την προσωπική της εμπειρία έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα σε πολλές γυναίκες, καθώς η ίδια παραδέχεται πως για χρόνια δεν άκουγε τα σημάδια του σώματός της. «Δεν άκουγα το σώμα μου. Δυστυχώς άφηνα και ένα μεγάλο κομμάτι της δουλειάς να μπαίνει μπροστά. Ήμουν ο άνθρωπος που άφηνα τελευταία την Αναστασία στη μοίρα της. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να το αλλάξω. Ο λόγος που επικοινώνησα το συγκεκριμένο θέμα είναι γιατί, πριν κάνω εγώ την επέμβαση, έψαχνα να βρω βίντεο από γυναίκες που έχουν μιλήσει στην Ελλάδα γι’ αυτό και βρήκα δύο. Στο εξωτερικό είδα άπειρα βίντεο. Σκέφτηκα: “Μα καλά, γιατί ακόμα θεωρούμε ταμπού να μιλήσουμε για την ενδομητρίωση;”. Είναι πολύ δύσκολο να βρει κάποιος ότι έχεις ενδομητρίωση. Όταν έγινε και ένιωσα την ανακούφιση σκέφτηκα ότι αυτό θέλω να το επικοινωνήσω με τις γυναίκες. Πήρα χιλιάδες μηνύματα. Νιώθω ότι μέσα από αυτό το βίντεο βοήθησε η μία την άλλη».
Λίγο πριν ολοκληρωθεί η συζήτησή μας, η ερώτηση για το τι συμβουλή θα έδινε στον νεότερο εαυτό της την συγκινεί. «Δεν ξέρω γιατί πάντα με συγκινεί αυτή η ερώτηση. Θα ήταν να πιστεύω σε εμένα και να μην σταματήσω ποτέ να πιστεύω σε εμένα. Ανεξάρτητα από το τι γίνεται γύρω σου, ποιος πιστεύει και ποιος δεν πιστεύει. Θα έλεγα στη μικρή Αναστασία: “Πίστεψε σε εσένα και τα όνειρά σου και θα τα καταφέρεις”».
Διαβάστε επίσης: Μαγιό 2026: Οι τάσεις του φετινού καλοκαιριού
