Οι δύο ηθοποιοί Δημήτρης Μακαλιάς και Γιούλη Τσαγκαράκη που συναντιούνται πρώτη φορά στην καλοκαιρινή επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!» του Θεάτρου του Νέου Κόσμου –που παρουσιάζεται σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα– φωτογραφίζονται μαζί για το ΟΚ! και μοιράζονται προσωπικές και επαγγελματικές στιγμές από τις παράλληλες διαδρομές τους.
Γιούλη, το ευρύ κοινό σε έμαθε από τη σειρά Σέρρες του Γιώργου Καπουτζίδη. Όπως έχεις πει, του έστειλες η ίδια email ζητώντας του δουλειά.
Γιούλη: Με τον Γιώργο ήμασταν συμμαθητές στη δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Όπως και αργότερα, όταν μπήκα στο Εθνικό Θέατρο, είχα συνεργαστεί με τον Γιώργο Γάλλο, που υποδύθηκε στη σειρά τον αδελφό μου. Αυτό που συνέβη με τις Σέρρες μπορεί να ήταν και τύχη. Ένα βιογραφικό έστειλα στον Γιώργο, ό,τι έκανα δηλαδή όλα τα χρόνια της επαγγελματικής μου διαδρομής, χωρίς όμως να έχω άμεση επαφή μαζί του. «Διάβασα ότι ετοιμάζεις μια σειρά, τις Σέρρες. Θα με ενδιέφερε να συμμετάσχω» του είχα γράψει. Βέβαια, πέρασα από ακρόαση. Από την αρχή με προόριζαν για τον ρόλο της θείας Σταματίνας. Και μέσα σε λίγες μέρες μού απάντησαν: «Ετοιμάσου. Φεύγουμε Σέρρες για γυρίσματα».
Η θεία Σταματίνα που ερμήνευσες, ήταν η πρώτη ίντερσεξ γυναίκα στην τηλεόραση. Εσύ γνώριζες τον όρο «ίντερσεξ», δηλαδή «διαφυλικός»;
Γιούλη: Η Σταματίνα είχε γυναικείο φαινότυπο με ανδρικό DNA. Δεν ήξερα ότι το Ι σήμαινε Ίντερσεξ στο αρκτικόλεξο ΛΟ ΑΤΚΙ+, έναν όρο ομπρέλα που συμπεριλαμβάνει όλους αυτούς τους ανθρώπους
Πώς αντιμετώπισες όλη αυτή την ξαφνική δημοσιότητα;
Γιούλη: Με τρόμαξε. Ειδικά όταν έπαιξε το επεισόδιο με την περίφημη ατάκα μου, «ΙΚΤΟΛΑ», όπου η θεία Σταματίνα άλλαζε τη σειρά των γραμμάτων στο αρκτικόλεξο ΛΟΑΤΚΙ+. Εκείνο το δεκαήμερο έβλεπα παντού το πρόσωπό μου, ήταν σοκαριστικό. Δεν ήμουν συνηθισμένη σε αυτή την απότομη αναγνωρισιμότητα.
Έφτασες ποτέ κοντά στον γάμο;
Γιούλη: Όχι, δεν μου έχει προκύψει.
Διαβάστε περισσότερα στο περιοδικό ΟΚ! που κυκλοφορεί στα περίπτερα μόνο με 2.5 ευρώ

Διαβάστε επίσης: Γιούλη Τσαγκαράκη: «Οι Σέρρες ήταν έτοιμες για το Netflix, δεν μας ενδιέφερε αν θα…»