Η ανίχνευση προποφόλης στις τοξικολογικές εξετάσεις του Γιώργου Μαζωνάκη φέρνει με τον πιο δραματικό τρόπο στο προσκήνιο ένα από τα πιο ισχυρά, αλλά και εν δυνάμει επικίνδυνα, σκευάσματα της σύγχρονης ιατρικής.
Πρόκειται για ένα ενδοφλέβιο αναισθητικό που χρησιμοποιείται καθημερινά στα χειρουργεία για να προκαλέσει από ήπια καταστολή (για αγχόλυση) έως βαθιά καταστολή και πλήρη γενική αναισθησία. Ωστόσο, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη θεραπευτική ενέργεια και το μοιραίο λάθος είναι εξαιρετικά λεπτή.
Μιλώντας στο iatropedia.gr, η επίκουρη Καθηγήτρια Αναισθησιολογίας, κα Ελένη Μόκα, εξηγεί με αποκαλυπτικό τρόπο πώς η αύξηση της δόσης μπορεί να οδηγήσει στην απουσία αναπνοής:
«Όσο αυξάνεται η δόση της προποφόλης, αυτό που μπορεί να προκαλέσει το φάρμακο είναι καταστολή του αναπνευστικού κέντρου, δηλαδή σταμάτημα της αυτόματης αναπνοής, το οποίο για μένα ως αναισθησιολόγο δεν είναι κάτι τραγικό, αν είσαι σε νοσοκομειακό πάντα περιβάλλον. Διότι μπορώ να υποκαταστήσω με τα μηχανήματα την αυτόματη αναπνοή που πρέπει να έχει ο ασθενής. Αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη, να τον “αερίσω εγώ τον ασθενή”, είτε με την αμπού, είτε μέσω του μηχανήματος.
Σε ένα ιατρείο που δεν θα υπάρχουν αυτά και μάλιστα, από έναν μη ειδικό, καταλαβαίνετε ότι όταν δοθεί λίγη παραπάνω δόση —να σας το πω κι αλλιώς, “δώσε και λίγο παραπάνω δόση για να νιώσει καλύτερα”— ο ασθενής θα χάσει την αναπνοή του πιθανόν, κι από εκεί και πέρα μπορεί και να πεθάνει».
Όπως τονίζει η ειδικός, η δόση της προποφόλης δεν είναι σταθερή ούτε τυχαία. Τροποποιείται σχολαστικά με βάση:
Τα κιλά του ασθενούς, την ηλικία του, τυχόν υπάρχοντα προβλήματα υγείας, το επιθυμητό βάθος καταστολής. Για τον λόγο αυτό, η χορήγησή της επιτρέπεται αποκλειστικά και μόνο από αναισθησιολόγους και σε υποδομές που διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό (νοσοκομεία, κλινικές ή πιστοποιημένες μονάδες ημερήσιας νοσηλείας).
«Είναι ένα φάρμακο, το οποίο το δίνουμε εμείς οι αναισθησιολόγοι, σε συγκεκριμένες προϋποθέσεις, με συγκεκριμένο σκοπό. Και λέμε σε νοσοκομειακό περιβάλλον ή χειρουργείο, γιατί πρέπει να υπάρχει πάντα το κατάλληλο μόνιτορ, να υπάρχει αμπού, να υπάρχει οξυγόνο, να υπάρχει μηχάνημα αναισθησίας και να υπάρχουν κι άλλα φάρμακα για να υποστηριχθεί ο ασθενής, εάν χρειαστεί», αναφέρει η κα Μόκα.
Η προποφόλη διακινείται αυστηρά μέσω νόμιμων οδών και φαρμακαποθηκών προς τα νοσηλευτικά ιδρύματα. Είναι αδύνατον να αγοραστεί από φαρμακείο λιανικής, ενώ απαγορεύεται αυστηρά η κατοχή της ακόμα και από τους ίδιους τους αναισθησιολόγους εκτός εργασιακού χώρου.
«Ούτε εγώ, σαν αναισθησιολόγος, επιτρέπεται να το κρατάω στα χέρια μου, στην τσάντα μου, στο σπίτι μου. Είναι ένα φάρμακο που έρχεται στο νοσοκομείο, το παραλαμβάνει η προϊσταμένη, και όταν θέλω να το χρησιμοποιήσω, το ζητώ από την προϊσταμένη», ξεκαθαρίζει η καθηγήτρια.
Καταλήγοντας, η κα Μόκα υπογραμμίζει ότι η προποφόλη παραμένει ένα σπουδαίο ιατρικό επίτευγμα, αρκεί να βρίσκεται στα κατάλληλα χέρια:
«Είναι ένα φάρμακο-επανάσταση στα χέρια του αναισθησιολόγου. Σε κανενός άλλου τα χέρια. Για να σας το κάνω εικόνα: είναι σαν ένα εξαιρετικό, της καλύτερης μάρκας νυστέρι. Είναι εξαιρετικό στα χέρια του χειρουργού, όχι στα χέρια του μικροβιολόγου».
Διαβάστε επίσης: Υπόθεση Μαζωνάκη: Αποκαλύψεις από τις διαγραμμένες αναζητήσεις και τις ομαδικές συνομιλίες των εργαζομένων
