Μετά την περιπέτεια που αντιμετώπισε με την υγεία της και τη νοσηλεία της στο Ασκληπιείο της Βούλας, η Καίτη Φίνου μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους όσα την προβλημάτισαν κατά τη διαδρομή με το ΕΚΑΒ.
Η ηθοποιός, βλέποντας μέσα από το ασθενοφόρο τις αλλαγές στο Ελληνικό, μίλησε με έντονη συγκίνηση για τις παραλίες όπου περνούσε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, εκφράζοντας παράλληλα την οργή και την απογοήτευσή της για όσα βλέπει να αλλάζουν στην Αθήνα.
Συγκεκριμένα η Καίτη Φίνου απευθυνόμενη στους followers της είπε: «Πήγα εχθές με ασθενοφόρο, με το ΕΚΑΒ δηλαδή στο Ασκληπιείο Βούλας. Ξέρετε ότι όταν σε ξαπλώνουν στο κρεβάτι έχει δύο παράθυρα στην πόρτα που βλέπεις, δεν μπορούσα να δω πολλά πράγματα αλλά επειδή η παραλιακή μου είχε λείψει πολλά πολλά χρόνια, όταν μπήκαμε στην παραλιακή και επειδή ήταν άδειοι οι δρόμοι, το κατάλαβα από αυτό το μικρό παράθυρο. Σαφώς δεν μπορούσα να σηκωθώ από τους πόνους να δω θάλασσα εκείνη την ώρα. Και έτσι μου αρκούσε που έβλεπα τις άκρες των δέντρων όπου κάποια στιγμή έπαψαν να υπάρχουν δέντρα και βλέπω έναν ουρανοξύστη.
Απορώ πώς δεν ξεσηκώθηκαν όλοι οι κάτοικοι των γύρω περιοχών εκεί που μένουν, να ξεσηκωθούν γι’ αυτό το πράγμα που ξεφύτρωσε ξαφνικά, δεν ξέρω πώς έγινε μέσα στο Ελληνικό. Μιλάω για τον ουρανοξύστη το οποίο είναι το μαύρο του το χάλι. Μέσα σε αυτή την ομορφιά που είχαμε και πού θαυμάζαμε τόσα χρόνια. Δεν θέλω να πω περισσότερα πάνω σε αυτό το θέμα. Σταμάτησα και να πονάω και έκανα ένα mini βιντεάκι όσο προλάβαινα όπως πήγαινε το ΕΚΑΒ, ήταν τόσο φριχτός ο θυμός μου.
Στην επιστροφή όταν πια πήρα την κατάλληλη αγωγή, σταμάτησαν λίγο οι πόνοι, για να γυρίσω πίσω με ΕΚΑΒ ήταν λίγο δύσκολο, υπήρξαν πολλά ατυχήματα και δυστυχήματα από ό,τι άκουγα οπότε…Έπρεπε να πάρω ταξί. Ντάξει τώρα το πώς μπήκα, το πώς βγήκα είναι άλλο πράγμα, σημασία έχει ότι τον παρακάλεσα από τη στιγμή που θα πονούσα που θα πονούσα τον παρακαλούσα να πάμε από παραλιακή γιατί θα ερχόμουν στο Σπίτι του Ηθοποιού που είναι Κάτω Πατήσια.
Έτυχα σε έναν άνθρωπο και ξαφνικά άρχισα να βλέπω από τη μεριά που ήταν τα παλιά μπουζούκια, τα παλιά κλαμπ, οι παλιές ντίσκο διώροφες μεζονέτες, πολυκατοικίες, λέω τι είναι όλα αυτά; Πήγαινε για χιλιομετρική απόσταση μεγάλη και μου λέει αυτά είναι σπίτια που έχουν αγοράσει ήδη, δεν με ένοιαζε καθόλου αν τα έχουν αγοράσει, αν θα τα αγοράσουν, αν τα έχουν νοικιάσει, αν θα τα νοικιάσουν, εμένα αυτό που ξαφνικά σκέφτηκα… Να μη μιλήσουμε ότι εκεί πέρα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν χτίσματα, από τη μεριά της παραλίας, γιατί η παραλία θα έπρεπε να είναι για όλους τους Αθηναίους, για όλους τους Έλληνες, θύμωσα γιατί αυτές οι παραλίες θα γίνουν σίγουρα ιδιωτικές, αποκλείεται να αφήσουν να περάσει κόσμος απλός, απλός κόσμος που θέλει να κάνει το μπάνιο του χωρίς να θέλει να πληρώσει κάποια πλαζ.
Το λέω και βουρκώνω γιατί κάπου εκεί ήταν και ο Μπάτης, ο Άλιμος που πηγαίναμε με τους γονείς μου. Δηλαδή ήταν παραλίες που είχα ζήσει και τα παιδικά μου και τα εφηβικά μου χρόνια. Ντρέπομαι, ντράπηκα.
Ντρέπομαι για πολλά πια, ντρέπομαι για πολλά που είμαι ελληνίδα και το λέω με πόνο ψυχής γι’ αυτά που βλέπω και γίνονται. Ακόμη μία φορά ντράπηκα, θύμωσα και τώρα είναι που αν ήμουν 20 χρόνια νεότερη θα είχα φύγει και θα είχα πάει εξωτερικό, οπουδήποτε. Αρκεί να μη βλέπω να καταστρέφετα ό,τι ωραιότερο έχει δώσει ο Θεός στον κόσμο. Μία χώρα που νομίζω οι περισσότερες Έλληνες την αγαπήσαμε, πρέπει να είναι πολύ λίγοι που την μισούν, είναι αυτή που την καταστρέφουν, που έχουν ξεκινήσει πολλά χρόνια να την καταστρέφουν αλλά εμείς δεν το βλέπαμε.
Σαφώς δεν ακούγαμε και τους πιο ακραίους, αυτούς που λέγανε τα πιο ακραία πράγματα είτε από τη μία πλευρά είτε από την άλλη. Δεν ακούγαμε τους ανθρώπους που λέγανε την πραγματικότητα και δεν καταλαβαίναμε γ@μωτο τι ήταν αυτό που θα άλλαζε. Έχω θυμώσει πάρα πολύ που η χώρα μας δεν θα είναι ελληνική σε λίγα χρόνια.
Θα είναι μία μουσουλμανική χώρα είτε μας αρέσει είτε όχι, σε όποιον αρέσει στο φινάλε, γιατί εγώ αυτό βλέπω, γιατί εγώ μένω σε αυτές τις γειτονιές, γιατί βλέπω τις προτεραιότητες τα νοσοκομεία ποιος είναι. Και δεν τις είδα τώρα τις προτεραιότητες, από τότε που η αδερφή μου ήταν στο νοσοκομείο με καρκίνο και μου έλεγαν μέσα από το νοσοκομείο ότι πρέπει πρώτα να εξυπηρετούμε αλλοδαπούς στα φάρμακα και ας έχετε εσείς προτεραιότητα! Και ας με πείτε ρατσίστρια γ@μω το κέρ@το μου! Πείτε με όπως θέλετε! Αλλά όσο προλαβαίνουμε, προλαβαίνουμε να σώσουμε από τους προδώτες που όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ ποιοι είναι, να σώσουμε ένα κομμάτι γης. “Μας πούλησαν” θα πείτε οι περισσότεροι, μας έχουν ήδη πουλήσει, έχουν γίνει συμφωνίες. Και εγώ θα πω ποτέ δεν είναι αργά, γιατί η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στους Έλληνες, η Αθήνα πρέπει να παραμείνει στους κατοίκους της».
Δείτε το βίντεο:
Διαβάστε επίσης: Η Καίτη Φίνου συγκλονίζει με ανάρτησή της: «Νιώθω πως φεύγει η καρδιά μου»
