Η Τόνια Σωτηροπούλου έκατσε στον καναπέ του “Πρωίαν σε Είδον” και συνομίλησε με τον Φώτη Σεργουλόπουλο και τη Τζένη Μελιτά.
Η ηθοποιός μίλησε για τον θάνατο του πατέρα της, που τη σημάδεψε ως γεγονός και για φιλίες που έχει αφήσει πίσω, λόγω συμπεριφορών που την πόνεσαν.
Αρχικά δήλωσε: «Ό,τι σε πονάει στη συμπεριφορά του άλλου προφανώς είναι κάτι το οποίο δεν είναι για να είναι στη ζωή σου και είναι ωραίο να μην αγκυλωνόμαστε και να αφήνουμε. Έχω αφήσει πάρα πολλές φιλίες πίσω μου και σχέσεις με ανθρώπους που ήμασταν πολύ κοντά. Όχι επειδή έχουμε να χωρίσουμε κάτι, αλλά επειδή μεγαλώνοντας πιστεύω ότι όλοι αλλάζουμε και μπορούμε, μπορεί να μην μπορούμε να συνυπάρξουμε στο ίδιο πεδίο, να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε, να θέλουμε άλλα πράγματα, να έχουμε άλλες προτεραιότητες…
Η αγάπη πάντα υπάρχει και σίγουρα είναι ωραίο να κρατάς επαφές με ανθρώπους που σημαίνουν και έχουν σημαίνει κάτι για εσένα, όπως κι εσύ για εκείνους. Αλλά όχι τώρα με το στανιό. […] Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε με ανθρώπους που ταιριάζουμε, μας εξελίσσουν, μας κάνουν καλό και ό,τι είναι να φύγει, ας φύγει. Γιατί αντίστοιχα μπορεί να υπάρξουμε και εμείς αυτό για κάποιον άλλο…
Είναι καλό κάποια πράγματα να τα συζητάμε. […] Πολλές φορές μένουμε σε σχέσεις οι οποίες δεν είναι καλές ούτε για εμάς, ούτε για τους άλλους, ούτε για τον σύντροφο, τον εκάστοτε σύντροφο, για να μη χάσουμε αυτό που είναι η καθημερινότητα και η βάση και η ασφάλεια. Όσο μεγαλώνουμε πρέπει να κάνουμε πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους, να είμαστε ευτυχισμένοι…
Άμα είσαι όμως σε κάτι το οποίο φαινομενικά σου προσφέρει ασφάλεια επειδή είναι γνώριμο αλλά δεν είναι καλό για σένα και δε σε εξελίσσει και κάθεσαι το βράδυ και αρρωσταίνεις, επειδή δεν είσαι πλήρης από συναισθήματα όπως είναι η αγάπη, όπως είναι η ευτυχία, το να σε προσέχει… Έχει να κάνει με το τι θέλεις στη ζωή σου τη δεδομένη στιγμή. Νομίζω ότι είναι καλό να πορευόμαστε, να πηγαίνουμε μπροστά…
Θέλω να είμαι παρατηρητής όσων μου μαθαίνει η ζωή. Προφανώς είναι το κομμάτι της αυτοβελτίωσης, της ψυχοθεραπείας εννοείται και όσο ζω μαθαίνω. Και κατάλαβα ότι ξέρεις πρέπει να αποτινάξουμε και φόβους που έχουμε. Και φέτος ήταν μια πολύ κομβική χρονιά για εμένα, γιατί έχασα τον πατέρα μου τον Ιανουάριο και ένα από τα πράγματα που φοβόμαστε πιο πολύ, το πιο δεδομένο που θα συμβεί, είναι φυσικά η απώλεια. Πόσο μάλλον η απώλεια ενός από τους σημαντικούς σου άξονες. Γιατί είναι μία από τις δύο ρίζες μας οι γονείς…
Και προφανώς έχει όλο αυτό το δυσάρεστο κομμάτι και τη θλίψη και τη ζωή μετά από αυτό, είναι ένα προσωπικό ταξίδι, ο θρήνος και το πού τον βάζεις στη ζωή σου και στην καρδιά σου. Ταυτόχρονα, αντικειμενικά είναι σε ένα βαθμό για μένα μια μεγάλη απελευθέρωση, γιατί καταλαβαίνεις πώς είναι να πορεύεσαι μόνος, πώς είναι να είσαι στα πόδια σου…
Τότε καταλαβαίνεις ότι η ευτυχία είναι κάτι που έρχεται και πάλι έρχεται και ανακαλύπτεις τη ζωή με άλλο τρόπο και όλα παίρνουν μια άλλη μορφή. Συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει λόγος να κρατάω σχέσεις με ανθρώπους που πια δε λειτουργούν μόνο και μόνο επειδή έτσι είναι. Εδώ αλλάζει η ζωή, πεθαίνουν οι άνθρωποι. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα. Η ζωή σε φέρνει εκεί που θες να πας. Να μην κρατάμε αντίσταση χρειάζεται…
Διαβάστε επίσης: Τόνια Σωτηροπούλου για τα social media: «Όλοι ζούμε ταυτόχρονα σε ένα ψέμα»
