Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου με τίτλο «Αρόδου», ο Στέλιος Μάινας μίλησε στην εκπομπή «Καλημέρα, είπαμε;» και άνοιξε την καρδιά του για κομμάτια της ζωής του που σπάνια βγαίνουν μπροστά.
«Ο μπαμπάς μου είναι καπετάνιος κι οι θείοι μου μηχανικοί. Η θάλασσα είναι ένας αγώνας καθημερινός. 17 Δεκεμβρίου του 1970 άκουσα από την ασπρόμαυρη τηλεόραση ότι ένα πλοίο βυθίστηκε στις Φιλιππίνες. Μετά από μια εβδομάδα, έμαθα ότι είχε γίνει ναυάγιο του πλοίου του πατέρα μου κι είχε γλιτώσει».
Σε πιο εξομολογητικό τόνο, ο Στέλιος Μάινας αναφέρθηκε στην απουσία που αφήνει πίσω της η ναυτική ζωή, αλλά και στο πώς τη βίωσε ο ίδιος ως παιδί: «Τα παιχνίδια που φέρνουν οι ναυτικοί στα παιδιά τους είναι η εξαγορά των τύψεων, γιατί αφήνουν τις οικογένειές τους. Εγώ την ένιωσα διπλά την έλλειψη, γιατί είμαι και παιδί χωρισμένων γονιών. Δεν τον γνώρισα πολύ τον πατέρα μου. Είχαμε σχέσεις από την ενηλικίωσή μου και μετά κι άρχισα να καταλαβαίνω τη μοναξιά του κι όλο αυτό που φέρνει. Οι ήρωες είναι οι γυναίκες ναυτικών κι όχι οι ναυτικοί».
Στέλιος Μάινας: «Πολλές φορές έχω αποτύχει απέναντι στο κοινό»
Κάνοντας στη συνέχεια μια στάση σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς σταθμούς της τηλεοπτικής του πορείας, ο ηθοποιός μίλησε για τη σχέση του με τη σειρά «Μεν και Δεν», για το πώς τη βλέπει σήμερα, αλλά και για τις επαφές που κράτησαν ή χάθηκαν με τα χρόνια.
«Καμιά φορά βλέπω τους “Μεν και Δεν” και λέω “τι έκανες ρε φίλε, ρεζίλι”. Με την καλή έννοια, γιατί αγάπησα αυτή τη σειρά. Με τον Χάρη Ρώμα και την Άννα Κουρή βρισκόμαστε πολύ συχνά. Δυστυχώς, με την Τζόυς Ευείδη δεν έχουμε πολλές επαφές. Τους αγαπώ και τους εκτιμώ και την Τζόυς το ίδιο. Αυτά είναι τα νιάτα μου. Το είχα χαρεί με μέτρο. Δεν μπορείς να είσαι πάντα ο πρωταγωνιστής στη ζωή».
«Πιστεύω ότι τα remake είναι ξαναζεσταμένο φαγητό. Για πολλά χρόνια μου πρότειναν τον ρόλο του Τίμου, για αυτό έλεγα όχι κι ήθελα να φύγω από αυτήν την εικόνα. Δεν ήμουν αυτό. Ήμουν ένα φοβισμένο παιδάκι, χαμηλών τόνων, που έτρωγα πολύ ξύλο στη γειτονιά».
Διαβάστε επίσης: Στέλιος Μάινας: «Τώρα είναι πια αργά για να νομίζω εγώ ότι κάτι είμαι, τώρα είμαι στην έξοδο…»
