Η 21η Ιουνίου, Γιορτή του Πατέρα, στάθηκε αφορμή για τη Ρούλα Ρέβη να κάνει μια πιο προσωπική και βαθιά εξομολόγηση μέσα από το instagram, συνδέοντας τη δική της οικογενειακή εμπειρία με τη σημασία του πατρικού ρόλου.
Η γνωστή φωτογράφος, που συχνά μοιράζεται σκέψεις για την οικογένεια και την προσωπική της διαδρομή, δημοσίευσε τρυφερές εικόνες με τον σύζυγό της, Αποστόλη Τότσικα και τα παιδιά τους, αποτυπώνοντας στιγμές καθημερινής ανεμελιάς και οικογενειακής θαλπωρής.
Μέσα από την ανάρτησή της, η Ρούλα Ρέβη άνοιξε μια ευρύτερη συζήτηση για το τι σημαίνει τελικά «μπαμπάς» και όχι απλώς «πατέρας», βάζοντας στο επίκεντρο την τρυφερότητα, την παρουσία και τη συναισθηματική ασφάλεια που προσφέρει ένα ανδρικό πρότυπο μέσα στην οικογένεια. Σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση, έγραψε χαρακτηριστικά:
«….φταίμε όλες μας για το μοτίβο του πατέρα που βάλαμε στο μυαλό μας; Ή ποιος φταίει που εξανάγκασε τους πατεράδες στην σιωπή και στην υποχρέωση να κουβαλούν τα βάρη , τα χρήματα , τη δύναμη στο σπίτι; Ξεκίνησε επειδή ήταν ο δυνατός που θα έβγαινε να φέρει την τροφή απέξω , να παλέψει με τα άγρια θηρία για να προστατέψει την οικογένεια του, και μετά διαιωνίστηκε αυτή η συνθήκη ; Ναι μπορεί …
Είναι η φύση που τον κάνει να θέλει να είναι σούπερ ήρωας να καταπίνει σπαθιά και να μοιάζει αλύγιστος ; Ή μήπως είναι προσδοκίες που αγγίζουν την υπερβολή;
Παλιά έλεγαν «έχουμε καλό πατέρα δεν πίνει δεν παίζει χαρτιά και πηγαίνει στη δουλειά» ,δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου καμία άλλη ατάκα κανείς να τον ρωτά τον πατέρα αν είναι ευτυχισμένος , χαλαρός , ανέμελος , αν αγαπιέται ,αν αισθάνεται πως αγαπιέται . Και η υποχρέωση του μόνο μεγάλωνε μαζί με τις προσδοκίες μας .
Μπαμπάς και όχι πατέρας είναι εκείνος που στην τρυφερή μας ηλικία τρέχουμε στο σκοτάδι να τον βρούμε όχι γιατί είναι δυνατός αλλά γιατί είναι εκείνος που μαζί του σπάμε τα όρια μας , νικάμε τους φόβους μας , ξεφεύγουμε από το άγρυπνο βλέμμα της μάνας που μας παρακολουθεί διαρκώς. Μπαμπάς και όχι πατέρας είναι το καταφύγιο μας , εκείνος που ένα ανόητο λάθος μας το κάνει να μοιάζει περιπέτεια και όχι ζημιά. μπαμπάς κι όχι πατέρας είναι τα χέρια στο ποδήλατο όταν βγάζουμε τις βοηθητικές ,τα απλωμένα χέρια στο νερό της θάλασσας όταν αφαιρούμε τα μπρατσάκια, μια κρυφή σοκολάτα τη στιγμή που δεν πρέπει να την φάμε και μια τεράστια βαθιά αγκαλιά όταν μας μαλώνουν για κάτι ασήμαντο και νοιώθουμε αδικία .
Και μετά από όλα αυτά , μεγαλώνει και εκείνος μαζί μας και γίνεται ο πατέρας , ο παρατηρητής της ζωής μας της πορείας μας , ο συνήθως σιωπηλός σωματοφύλακας μας …
Είμαι πολύ τυχερή που βρήκα έναν τέτοιο μπαμπά για τα παιδιά μου , πρώτη φορά στη ζωή μου κατάλαβα πως είναι να έχεις μπαμπά @apostolis_totsikas_official σε αγαπάμε»
Η ανάρτηση αυτή έρχεται να φωτίσει και μια πιο εσωτερική πλευρά της ίδιας, καθώς η Ρούλα Ρέβη έχει μιλήσει πολλές φορές στο παρελθόν για την απουσία ανδρικού προτύπου στη δική της παιδική ηλικία και τη διαδρομή της προς την προσωπική ισορροπία και την οικογενειακή πληρότητα.
Σήμερα, μέσα από τη δική της οικογένεια, φαίνεται να ξαναορίζει την έννοια του «μπαμπά», όχι ως ρόλο απόστασης και ευθύνης, αλλά ως παρουσία, τρυφερότητα και καθημερινή συναισθηματική σύνδεση.
