Η Ρένια Λουιζίδου παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «All In» και μίλησε για τη μεγάλη της αδυναμία στο ποδόσφαιρο.
Η ηθοποιός περιέγραψε πως έγινε και ξεκίνησε να πηγαίνει στο γήπεδο, καθώς ο πατέρας της την έπαιρνε από μικρή στο γήπεδο του Άρη και σιγά σιγά άρχισε να της αρέσει πολύ και κόλλησε. Παράλληλα δήλωσε πως βλέπει αγώνες και κατά τη διάρκεια θεατρικών παραστάσεων.
Αρχικά δήλωσε: «Ήταν η ομάδα Φοίρος, Κούης, Ζήνδρος, Μπαλής. Ήταν μια καλή εποχή του Άρη. Ο μπαμπάς μου ήταν φανατικός. Ο αδερφός μου δεν τον συνόδευε και άρχισε να παίρνει εμένα στο γήπεδο από πάρα πολύ μικρή, από νωρίς από το δημοτικό. Έτσι κόλλησα…
Ήταν αυτό που κάναμε μαζί με τον μπαμπά μου, ας πούμε. Ως κορίτσι ήταν αυτό που έκανα μαζί με τον μπαμπά μου. Και άρχισε να μου αρέσει πάρα πολύ το γήπεδο. Μετά κάποια στιγμή τα πράγματα αγρίεψαν ποδοσφαιρικά πολύ και άρχισε να φοβάται να με πάρει. Ήταν ταραγμένες εποχές από πλευράς επεισοδίων…
Μετά ο μπαμπάς μου άρχισε να απογοητεύεται από το ποδόσφαιρο που έχει πάρει αυτή την τροπή. Κι εκείνος τραβήχτηκε και έμεινα εγώ να βλέπω ποδόσφαιρο μόνη μου. Ήταν από αυτούς τους πολύ φανατικούς που εάν δεν μπορούσε να δει, δηλαδή όταν βλέπαμε στην τηλεόραση πήγαινε στο διάδρομο και έλεγε “Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ”…
Και εγώ καθόμουν στην τηλεόραση μπροστά και του έκανα αναμετάδοση. Ήταν αυτό που μας έδενε με τον μπαμπά μου, ένα από τα λίγα πράγματα που μπορούσαμε να κάνουμε μαζί όταν ήμουν μικρή. Και μου έμεινε μια αγάπη για το άθλημα. Δηλαδή πραγματικά πιστεύω ότι είναι το πιο ωραίο σπορ. Παρότι βλέπω και μπάσκετ, πουθενά δε βρίσκω αυτό που βρίσκω στο ποδόσφαιρο…
Και φεύγουμε μαλλιά κουβάρια την Τετάρτη απ’ το θέατρο, που είναι μέτζο η παράσταση, μαλλιά κουβάρια να προλάβουμε να δούμε Champions League στο σπίτι. Ενώ με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, που παίζαμε μαζί, που είναι και αυτός πολύ τρελαμένος με το ποδόσφαιρο, ζήσαμε μεγάλες στιγμές δύο τρία χρόνια. Είχαμε βάλει τηλεόραση στα καμαρίνια και βλέπαμε και την ώρα της παράστασης μπάλα. Champions League δεν υπάρχει περίπτωση να μη δω. Παρακολουθώ ξένα πρωταθλήματα περισσότερο ίσως και από το ελληνικό…
Στο σπίτι ο έρμος, ο άντρας μου, ήταν πιο πολύ του μπάσκετ. Εγώ ειλικρινά, χωρίς να το κάνω επίτηδες, χωρίς να πω κουβέντα εγώ, έβλεπα με τους φίλους μου ποδόσφαιρο. Χωρίς εγώ όμως να κάνω καμία προσπάθεια, αλήθεια τώρα, ο γιος μου δεν τον ενδιαφέρει καθόλου το μπάσκετ και κόλλησε από μόνος του, από πολύ πιτσιρικάς, με το ποδόσφαιρο…
Οπότε από τη στιγμή που γίναμε και δύο μέσα στο σπίτι, του το έχουμε επιβάλει με κάποιο τρόπο και είναι το οικογενειακό μας. Δηλαδή ειδικά τα παιχνίδια τα ευρωπαϊκά, είναι το αγαπημένο μας. Εμείς δε θα φάμε Κυριακή μεσημέρι μαζί, όπως η τηλεοπτική μου οικογένεια, αλλά θα δούμε όλοι μαζί Champions League. Ο γιος μου φταίει γι’ αυτό. Είμαστε οπαδοί της Ρεάλ. Θα δούμε οπωσδήποτε τους αγώνες της Ρεάλ και οπωσδήποτε τα μεγάλα ματς του Champions League…
Είναι διασκέδαση πριν από όλα. Μ’ αρέσει πάρα πολύ να βλέπω το παιχνίδι. Βρίσκω ότι έχει ένα χιούμορ το ποδόσφαιρο, ωραίες ώρες, στα συνθήματα, στις καφρίλες που γίνονται, που κι αυτό το απολαμβάνω. Όχι όταν χοντραίνει το πράγμα…
Εκτονώνεις και μια ενέργεια. Επίσης, μ’ αρέσει αυτό που μαζεύονται πολλοί άνθρωποι γύρω από μια κοινή συνθήκη. Έχει μια ομοιότητα με τη δουλειά μου, αυτό δηλαδή το ότι και οι από πάνω και οι από κάτω καλούνται να κάνουν το ίδιο, όπως και στο θέατρο. Γιατί και οι ηθοποιοί καλούνται να γίνουν μια ομάδα στο θέατρο κάθε φορά και το κοινό. Το βρίσκω πολύ απολαυστικό».
Ρένια Λουιζίδου: «Δεν είμαι καθόλου εργασιομανής. Είμαι ένας πάρα πολύ κρυφός τεμπέλης άνθρωπος»
Διαβάστε επίσης: Ρένια Λουιζίδου για το Σόι σου: «Μετά από πέντε χρόνια συνεργασίας δεν χρειάζεται πρόβα»
