Ο Γρηγόρης Βαλτινός έκατσε στον καναπέ της εκπομπής “Studio στις 3” και άνοιξε την καρδιά του μιλώντας για την μακρόχρονη πορεία του στο θέατρο και για την εικόνα του πολύ σοβαρού που έχει βγάλει προς τα έξω τόσα χρόνια.
Αρχικά δήλωσε: «Εγώ ήμουνα πάντα ρολίστας. Δεν ήμουν ποτέ ο ζεν πρεμιέ με το κορμί, τα μπλουζάκια, τα μπράτσα και τα τέτοια. Και εντάξει, με παρεξήγησε ο κόσμος. Νόμιζε ότι είμαι σοβαρός. […] Πάντα από πιτσιρικάς στην παρέα ήμουνα η χαρά της ζωής, η χαρά της παρέας. Γέλια, κέφι, μεταμφιέσεις. Ο κλόουν της παρέας. Γιατί κάτι με τράβαγε προς τα εκεί, προς το θέατρο. Διοργάνωνα παραστάσεις, διοργάνωνα συναυλίες, κάναμε συγκρότημα και τραγούδαγα το ψώνιο…
Δεν ήξερα καν αν έχω γοητεία. Προφανώς δεν είχα. Την απέκτησα αργότερα. Τη σπούδασα, δεν ξέρω, δεν καταλάβα. Επειδή ήμουν ξέρεις πάντα χωμένος -με έτρωγε η κασίδα μου-στις γιορτές σχολικές, εθνικές, θρησκευτικές, οργάνωνα παραστάσεις, απαγγελίες, ποιήματα, στην τάξη διάβαζα τα κομμάτια τα νεοελληνικά, διάβαζα Παπαδιαμάντη, διάβαζα τους ποιητές κτλ… καταλαβαίνεις τώρα ένα τέτοιο άτομο έχει μεγαλύτερη δημοφιλία. Προϋπήρχε η εξωστρέφεια, η βύθιση στις ιδέες και στην επικοινωνία, η ανάγκη για αποδοχή. Αυτή δεν τελειώνει ποτέ αλλά μειώνεται η αγωνία της», εξομολογείται αμέσως μετά…
Δεν αρκεί να τα θέλεις όλα για να είσαι καλός σε όλα. Αλλά αν έχεις κάποια από τα πράγματα που είπαμε πριν, αν έχεις ένα φιλότιμο, έναν επαγγελματισμό, θα κοιτάξεις αυτό που κάνεις. Εγώ πάντα το αντιμετωπίζω σαν ένα παιχνίδι, σαν μία αναμέτρηση η οποία θα με γεμίσει δύναμη, θα με γεμίσει αυτοπεποίθηση. Να το κάνω καλά ρε γαμώτο, έτσι, για τη φανέλα…
Ο ηθοποιός μίλησε επίσης για την αποτυχία στη δουλειά του: «Εγώ τη φορτώνομαι πάντα. Ο πρώτος που τη φορτώνεται είμαι εγώ, ίσως γιατί εδώ και πολλά χρόνια επιλέγω τα πράγματα, το έργο. Κάποιες φορές το σκηνοθετώ κιόλας μες στην απερισκεψία μου. Ευτυχώς, δεν έχω μετρήσει πολλές αποτυχίες…
Θέλει πάρα πολλή δουλειά, πάρα πολλή προσοχή, πολλή σκέψη, πολλή ωριμότητα. Αυτό το πράγμα το σκέφτομαι πριν επιλέξω κάτι, μπορεί να το σκέφτομαι και δέκα χρόνια. Να το κάνω αυτό το έργο; Ήρθε η στιγμή του; Έχω να πω κάτι; Είμαι ώριμος υποκριτικά; Γιατί κι αυτό μετράει πάρα πολύ. Έχω φτάσει σε ένα σημείο αφαίρεσης και ωριμότητας; Η αφαίρεση είναι το παν στην υποκριτική…
Δοκιμάζεσαι κάθε μέρα. Κάθε μέρα νιώθεις ότι, αν χάσεις κάποιον θεατή, τους θεατές, τη μαγιά σου, τη μαζεύεις σπυρί σπυρί, θεατή θεατή, κάθε μέρα. Μπορεί να κερδίσεις έναν άνθρωπο από μία παράσταση και να πει «Πήγα, μου άρεσε το έργο, η επιλογή, η ερμηνεία. Α, θα πηγαίνω να τον παρακολουθώ αυτόν τον καλλιτέχνη, θα ακούω τα τραγούδια του, θα ακούω τους δίσκους του, θα βλέπω τις παραστάσεις του». Αυτό λοιπόν, το μαζεύεις κάθε βράδυ. Βράδυ βράδυ, πενήντα χρόνια».
Διαβάστε επίσης: Γρηγόρης Βαλτινός: H ζωή του, το θέατρο και ο χρόνος που περνά – «Τους μισούσα όλους μέχρι να…»
