Με αφορμή τη φετινή θεατρική του συνεργασία με τον Λεωνίδα Κακούρη, τη Σοφία Μανωλάκου και τον Δημήτρη Σταρόβα, ο Γιώργος Κωνσταντίνου άνοιξε την καρδιά του σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Μιλώντας στην εφημερίδα On Time Σαββατοκύριακο και τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου, ο αγαπημένος ηθοποιός αναφέρθηκε τόσο στην επαγγελματική του πορεία όσο και σε προσωπικές στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή του, αποκαλύπτοντας, μεταξύ άλλων, γιατί αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για τον εθισμό του στον τζόγο και στέλνοντας το δικό του μήνυμα για τη νέα χρονιά.
Μάρω Κοντού – Γιώργος Κωνσταντίνου: Η γλυκιά αγκαλιά της Ελενίτσας και του Αντωνάκη της!
Μιλήσατε ανοιχτά για τον εθισμό σας στον τζόγο. Τι σας ώθησε να το αποκαλύψετε, ενώ συνήθως κρατάτε την προσωπική σας ζωή μακριά από τα φώτα;
Ο λόγος ήταν το ότι πόνεσα πάρα πολύ από αυτό. Ήθελα να το πω ανοιχτά, για να γίνει ένα καμπανάκι για τους νέους και να μην ξεκινήσουν κάτι τέτοιο. Να μην ασχοληθούν καθόλου με αυτό. Εγώ ήμουν εξαρτημένος. Η εξάρτηση είναι ό,τι χειρότερο. Έχασα και οικονομικά και ψυχικά.
Γιατί κάθε φορά που ένας παίκτης πάει και χάνει την περιουσία του ή οτιδήποτε άλλο, πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη. Εκείνο που με έσωσε, ήταν αυτό το DNA που έχω, το οποίο κατά κάποιον τρόπο με αναισθητοποιούσε και κατάφερνα και το ξεπερνούσα. Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που το συνέχιζα.
Τι εύχεστε για το 2026;
Είμαι πάντα ανήσυχος σχετικά με την παγκόσμια κατάσταση, γιατί έχω ζήσει έναν πόλεμο και ξέρω τι σημαίνει. Είναι εύκολο να ευχηθεί να υπάρχει ειρήνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο. Αυτό, όμως, είναι ουτοπία. Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει ποτέ. Είναι όπως τα μυρμήγκια: αν βάλεις μαύρα και κόκκινα σε ένα βάζο, θα πλακωθούν μεταξύ τους. Δεν μπορείς να τα χωρίσεις με τίποτα.
Τουλάχιστον, να υπάρχει περισσότερη αγάπη από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτό είναι το σημαντικότερο. Γιατί έζησα και μια τέτοια εποχή. Όταν τελείωσε η Κατοχή, ο άνθρωπος αγάπησε τον άνθρωπο. Είχε περάσει τέτοιον πόνο, που είχε ανάγκη τον διπλανό του. Τότε έγιναν και οι ωραίες εποχές. Ήταν η εποχή της αθωότητας.
Διαβάστε επίσης: Γιώργος Κωνσταντίνου: «Αν ήταν κάθετος ο γκρεμός, δεν ξέρω αν θα υπήρχα»
