Η φετινή επιλογή της Ελλάδας για τη Eurovision 2026 δεν είναι απλώς μια ακόμη συμμετοχή. Είναι statement. Τα τελευταία χρόνια, ως χώρα, έχουμε επιλέξει πιο «ασφαλείς» δρόμους. Πιο radio-friendly, πιο εσωστρεφείς συμμετοχές. Σίγουρα όχι ριψοκίνδυνες. Και κάπου εκεί, η Ελλάδα είχε αρχίσει να χάνει το στοιχείο της έκπληξης.
Από το «ΜΠΛΕ» στη Eurovision: Η βραδιά που ο Ακύλας έκανε γνωστή τη συμμετοχή του στον εθνικό τελικό
Με το “Ferto”, όμως, τα δεδομένα αλλάζουν. Ο Akylas εκπροσωπεί μια διαφορετική κατεύθυνση. Πιο τολμηρή. Πιο σύγχρονη. Πιο ευρωπαϊκή. Μια επιλογή που δεν θυμίζει το «παραδοσιακό» προφίλ που στέλνουμε τα τελευταία χρόνια, αλλά ευθυγραμμίζεται με αυτό που βλέπουμε να επιβραβεύεται από το κοινό της Ευρώπης: τραγούδια με ταυτότητα, ένταση και αυθεντική αφήγηση.
Η τελευταία φορά που η Ελλάδα πήρε ένα τόσο έντονο καλλιτεχνικό ρίσκο ήταν με τον Μιχάλη Ρακιντζή το 2002. Τότε, ίσως ήμασταν μπροστά από την εποχή μας. Σήμερα όμως; Οι εποχές έχουν αλλάξει. Οι τάσεις έχουν μετακινηθεί. Το κοινό της Eurovision αναζητά το διαφορετικό, το ιδιαίτερο, το concept.
Και το “Ferto” δεν είναι «τρολ» συμμετοχή — όσο κι αν κάποιοι βιαστούν να το χαρακτηρίσουν έτσι. Είναι ένα τραγούδι βαθιά συναισθηματικό. Μιλά για τον υπερκαταναλωτισμό, την έλλειψη, τις δυσκολίες, τα βιώματα που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο. Έχει αφήγημα. Έχει ρίζα. Έχει λόγο ύπαρξης.
Αυτό ακριβώς είναι που μπορεί να το απογειώσει. Το ευρωπαϊκό televoting τα τελευταία χρόνια δείχνει ξεκάθαρα προτίμηση σε συμμετοχές με έντονη σκηνική ταυτότητα και ξεχωριστό χαρακτήρα. Αν το “Ferto” παρουσιαστεί σκηνικά όπως του αξίζει με σωστή αισθητική, έμφαση στο concept και δυνατή ερμηνεία μπορεί να διεκδικήσει μια θέση μέσα στην πρώτη πεντάδα και γιατί όχι ακόμα πιο ψηλά
Και το πιο σημαντικό; Δεν είναι μόνο τραγούδι κοινού. Αν η σκηνική παρουσίαση αναδείξει το συναίσθημα και το βάθος του κομματιού, τότε και οι επιτροπές μπορούν να το εκτιμήσουν εξίσου. Γιατί πίσω από την ένταση υπάρχει ουσία. Και η ουσία, όταν παρουσιάζεται σωστά, αναγνωρίζεται.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η χρονιά που η Ελλάδα δεν παίζει απλώς για μια «καλή θέση» αλλά για το κάτι παραπάνω!
Διαβάστε επίσης: Akylas στο Στούνιο 4: «Νιώθω ότι κάτι μου χρωστούσε η ζωή»
