Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Buongiorno το πρωί της Μεγάλης Τρίτης 7 Απριλίου και μίλησε για την περίοδο που έζησε και εργάστηκε στη Γερμανία, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μακριά από την Ελλάδα.
Ο ηθοποιός αποκάλυψε πως το 2016 πήρε την απόφαση να φύγει στο εξωτερικό, αναζητώντας νέες ευκαιρίες, λόγω της οικονομικής κρίσης που επικρατούσε τότε στη χώρα.
«Το 2016 μου τη βάρεσε κι έφυγα λόγω κρίσης για 5-6 χρόνια και γύρισα γιατί δεν άντεχα άλλο το σκότος και το κρύο. Δούλευα σε θέατρο στο Βερολίνο και στο Αμβούργο. Η μόνη δυσκολία ήταν η γλώσσα. Χωρίς να το επιδιώξω πήρε μια ροή το πράγμα επαγγελματικά. Δούλευα πολλά χρόνια. Ερχόταν κι η κρίση κι έβλεπα μια μιζέρια. Ήθελα κάτι καινούριο.»
Όπως ανέφερε, παρά τις δυσκολίες, κατάφερε να σταθεί επαγγελματικά και να εξελιχθεί, κάτι που –όπως είπε– δεν περίμενε ούτε ο ίδιος.
«Στο τέλος είπα ότι τα κατάφερα κι ό,τι έγινε δεν το περίμενα ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου να φύγω από το θέατρο κι ήρθε πάλι και με άρπαξε και με έβαλε μέσα. Στις πρώτες μου δουλειές εκτιμήθηκε το πόσο γρήγορα είχα προχωρήσει με τη γλώσσα κι ο στόχος μου ήταν να μείνω», δήλωσε ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην πίεση που έβαζε ο ίδιος στον εαυτό του, προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δουλειάς σε ένα ξένο περιβάλλον.
«Λύγισα, αυτομαστιγωνόμουν κι ήθελα να μιλώ τέλεια τη γλώσσα. Να ανταπεξέρχομαι στη δουλειά και να μη λένε “α, αυτός είναι ξένος”. Ήθελα να είμαι σωστός επαγγελματίας και κανείς δεν μου το ζητούσε. Ήταν πολύ ευχαριστημένοι. Κάποια στιγμή κουράστηκα και σωματικά και ψυχολογικά. Ήμουν αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Τώρα με αγαπώ περισσότερο», εξομολογήθηκε.
Κλείνοντας, στάθηκε σε μια από τις πιο έντονες στιγμές που έζησε επί σκηνής, περιγράφοντας το συναίσθημα μετά την πρώτη του παράσταση στο Βερολίνο.
«Το χειροκρότημα που θυμάμαι κι ήταν μεγάλο για να το πετύχω, ήταν αυτό της πρώτης μου παράστασης στο Βερολίνο. Έβαλα τα κλάματα μετά το χειρκρότημα. Ήταν απίστευτο αυτό που μου συνέβαινε».
