Μια ιδιαίτερη συνεργασία παρουσιάζει το νέο τεύχος Μαΐου της Vogue, με τη Μέριλ Στριπ και την Άννα Γουίντουρ να φωτογραφίζονται μαζί σε ένα κοινό εξώφυλλο που ήδη έχει προκαλέσει αίσθηση. Η φωτογράφιση φέρει την υπογραφή της Άνι Λίμποβιτς, ενώ οι δύο γυναίκες συμμετείχαν και σε ειδικό βίντεο για τα social media του περιοδικού.
Στο ίδιο τεύχος, η ηθοποιός και η ισχυρή προσωπικότητα της μόδας συνομιλούν με τη σκηνοθέτιδα Γκρέτα Γκέργουιγκ, με αφορμή την επιστροφή της εμβληματικής ταινίας «Ο Διάβολος φοράει Prada».
Η Μέριλ Στριπ, που ενσάρκωσε τη Μιράντα Πρίστλι – έναν χαρακτήρα εμπνευσμένο από την Άννα Γουίντουρ – μίλησε για την προσέγγισή της στον ρόλο και τη σημασία της ηγεσίας. «Με ενδιέφερε η επιχειρηματική πλευρά, αυτό το βάρος της ευθύνης για τις δουλειές πολλών ανθρώπων, το να διοικείς έναν μεγάλο οργανισμό και να τον κρατάς σε λειτουργία».
Από την πλευρά της, η Άννα Γουίντουρ σχολίασε με χιούμορ αλλά και ειλικρίνεια τη σύνδεση με τον κινηματογραφικό χαρακτήρα. «Καταρχάς, θα ήθελα να πω ότι είναι μεγάλη τιμή να με υποδύεται η Μέριλ, όσο μακριά κι αν βρίσκεται η Μιράντα από εμένα. Ποιος δεν θα θεωρούσε ότι αυτό είναι το πιο εξαιρετικό δώρο; Μου αρέσει η ηλικία μου. Νιώθω το ίδιο ζωντανή, ενθουσιασμένη και συνειδητοποιημένη όσο ποτέ, και μου αρέσει να μαθαίνω από τα παιδιά μου και από όλες τις ομάδες μου σε όλο τον κόσμο. Είναι πάντα συναρπαστικό. Και νομίζω ότι με την εμπειρία αποκτάς ισορροπία και αναλογία, και ξέρεις ότι η ζωή δεν είναι τέλεια και ότι τα πράγματα θα πάνε στραβά και απλώς θα κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Αλλά αν δεν λειτουργήσει, πρέπει να προχωρήσεις. Θεωρώ ότι η ηλικία είναι στην πραγματικότητα πλεονέκτημα».
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στην αισθητική εξέλιξη της Μιράντα Πρίστλι, με τη Μέριλ Στριπ να αποκαλύπτει αλλαγές στην εικόνα του χαρακτήρα. «Στην πρώτη ταινία όλοι φοβόντουσαν την Άννα, οπότε δεν μπορούσαμε να βρούμε ρούχα. Κανείς δεν μας έδινε. Αυτή τη φορά την απλοποιήσαμε. Την κάναμε πιο λιτή και πιο ουσιαστικά ο εαυτός της. Και τα μαλλιά της δεν είναι τόσο φουσκωμένα. Λατρεύει τα αξεσουάρ, αλλά υπάρχει κάτι ατρόμητο σε εκείνη. Λιγότερο ανήσυχη για το τι σκέφτονται οι άλλοι».
Όταν η κουβέντα στράφηκε στο ενδεχόμενο ανταλλαγής ρόλων, η Άννα Γουίντουρ απάντησε με αυτοσαρκασμό: «Δεν υπάρχει περίπτωση. Δεν έχω κανένα ταλέντο. Δεν μπορώ να τραγουδήσω, να χορέψω, να παίξω, είμαι άχρηστη με τα χέρια μου, δεν μπορώ να μαγειρέψω, σίγουρα δεν μπορώ να ράψω».
Η Μέριλ Στριπ, με τη σειρά της, σχολίασε τις προκλήσεις που θα είχε μια τέτοια εμπειρία, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη δημιουργική πλευρά της μόδας. «Διευθύνεις μια πολυεθνική εταιρεία, αυτό μόνο… Θα φοβόμουν τα παπούτσια. Κάθε μέρα, το να τα συνδυάζεις όλα. Αλλά το να δουλεύεις με πολλούς νέους ανθρώπους θα ήταν συναρπαστικό, να κρατάς τις ιδέες σε ροή. Μου αρέσει αυτό το είδος αλληλεπίδρασης και επίσης το να δημιουργείς κάτι που κάνει τους ανθρώπους χαρούμενους. Να βρίσκεις την ομορφιά. Να την αναζητάς, να την καλλιεργείς. Να τη στηρίζεις. Αυτό είναι καλό».
