Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν; Έχουν περάσει σχεδόν 100 χρόνια από τότε που διαδραματίζεται η υπόθεση της παράστασης του Δημήτρη Καρατζιά και του Μάνου Αντωνιάδη και βλέποντάς τη νιώθεις ότι ίσως τίποτα να μην έχει αλλάξει καθώς η ανάγκη για επιβίωση κάνει τους ανθρώπους να ευτελίζονται ή να ευτελίζουν άλλους ανθρώπους… και στις μέρες μας, απλά με άλλους τρόπους.
Πριν ακόμα ξεκινήσει η παράσταση στον ιδιαίτερο χώρο του Εν Αθήναις, η ηθοποιός Δήμητρα Κολλά σε βάζει στο πνεύμα… «Εκεί είναι η θέση σας» μου λέει ντυμένη φυσικά με τα ρούχα της νοσοκόμας… «Να πας γύρω γύρω, για να κάτσεις όχι από το σκαλί, αλλιώς θα σε βάλω να τρέξεις»… Χαμογέλασα χωρίς να ξέρω. Ανακάλυψα την ώρα της παράστασης τι εννοούσε και χάρηκα που την υπάκουσα…
Όλα ξεκινούν σε μια αίθουσα αναψυχής όπου νεαρά ζευγάρια με… καταπατημένα τα μεγάλα τους όνειρα, χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά, λαμβάνουν μέρος σε ένα μαραθώνιο χορού προκειμένου να κερδίσουν 750 δολάρια ο καθένας, φυσικά μόνο εάν στεφθούν νικητές. Ένας μαραθώνιος χορού που σιγά σιγά γίνεται εφιάλτης, καθώς η κούραση, η ανέχεια και η κακή διατροφή, οδηγούν τους ήρωές μας στην ψυχική και σωματική εξουθένωση. Μια παράσταση σκληρή αλλά συνάμα απολαυστική αφού δεν καταλαβαίνεις πώς πέρασαν 150 λεπτά θέασης… Ο Δημήτρης Καρατζιάς με τη δυναμική και ρεαλιστική σκηνοθετική ματιά του, κατάφερε να μας κάνει να ταυτιστούμε με τους ήρωες και κυρίως να τους συμπονέσουμε. Να ιδρώσουμε μαζί τους, να κλάψουμε μαζί τους, να νιώσουμε μέχρι που μπορούν να φτάσουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Υπέροχη και η μουσική του Μάνου Αντωνιάδη, δημιούργησε έντονα συναισθήματα, συμπληρώνοντας μαγικά το θέαμα επί σκηνής.
Ένα μεγάλο μπράβο και στους 17 ηθοποιούς επί σκηνής όχι μόνο για την ερμηνείας τους αλλά και για την αντοχή τους, για τον συντονισμό τους και για τον τρόπο που… αγάπησαν τον ρόλο τους.
Νίκος Ιωαννίδης,
Γιώργος Σεϊταρίδης,
Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη, Θάνος Κρομμύδας,
Ορνέλα Λούτη,
Νικόλας Μπράβος, Όλγα Θανασιά
Δήμητρα Κολλά
και οι Στέφανος Κακαβούλης, Χριστίνα Σαμπανίκου, Σωτήρης Μεντζέλος, Αντώνης Αντωνίου, Αγάπη Παπαθανασιάδου, Ευάγγελος Ανδρέας Εμμανουήλ, Αλεξάνδρα Γαϊδατζή, Παρασκευή Αλίρη και η Γιάννα Σταυράκη.
Τα πρόσωπα και τα κορμιά τους, λίγο πριν την κατάρρευση είναι υπόδειγμα υποκριτικής. Σαν να χόρευαν στα αλήθεια για 55 μέρες, για ατέλειωτες ώρες με ελάχιστο ύπνο και ξεκούραση.
Λίγα λόγια για το έργο
1932, στην «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης». Σε μια αποβάθρα αναψυχής, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, δίπλα στο Χόλιγουντ, ένας ακόμη «μαραθώνιος χορού*» ξεκινάει. Δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι και άστεγοι, θύματα της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, διεκδικούν μια θέση. Κίνητρο το μεγάλο έπαθλο αλλά και η δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατήσει ο χορός. Στόχος ένα καλύτερο μέλλον, μια πιο ανθρώπινη ζωή και γιατί όχι, μια καριέρα στον κινηματογράφο. Το Αμερικάνικο όνειρο!
Οι κανόνες του μαραθωνίου, σκληροί και αδυσώπητοι. Οι διαγωνιζόμενοι πρέπει με κάθε τρόπο να παραμείνουν όρθιοι, χορεύοντας αδιάκοπα, με ελάχιστα διαλείμματα, για μέρες, εβδομάδες, μήνες, μέχρι τελικής κατάρρευσης. Νικητής, το τελευταίο ζευγάρι που θα κρατηθεί όρθιο.
Για 52 μέρες, παρακολουθούμε τις ιστορίες δώδεκα συμμετεχόντων και των διοργανωτών του διαγωνισμού. Από την μία, οι ζωές, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι προσπάθειες, οι αποτυχίες και από την άλλη η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης, η εξαθλίωση ως ψυχαγωγία και η απελπισία ως θέαμα. Άνθρωποι που ωθούνται πέρα από τα σωματικά και ψυχικά τους όρια προς τέρψιν του κοινού.
Ποιος θα κερδίσει το έπαθλο; Ποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής σε αυτόν τον μαραθώνιο, που σταδιακά μετατρέπεται σε σκληρό διαγωνισμό, σε απάνθρωπο αγώνα αντοχής, σε άγριο Freak Show, που δεν χωράει αξιοπρέπεια, συμπόνια, συναισθηματισμός και χλευάζει τον ίδιο τον άνθρωπο. Όλα επιτρέπονται φτάνει να έρθουν κι άλλοι θεατές. Ολοένα και περισσότεροι. Που γίνονται συμμέτοχοι στο θέαμα. Που διψάνε για την πτώση των χορευτών, ανακουφισμένοι που οι ίδιοι παραμένουν θεατές κι όχι διαγωνιζόμενοι σε αυτό το σκληρό παιχνίδι επιβίωσης.
Συντελεστές
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Horace McCoy
Μετάφραση, διασκευή: Δημήτρης Καρατζιάς – Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική / Ηχητικό τοπίο / Τραγούδια – Στίχοι: Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας – Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Χορογράφος: Ναταλία Βαγενά
Φωτογραφίες promotion: Νίκος Ζαχαρόπουλος
Βοηθός Φωτογράφου: Όλγα Ανδιάρη
Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου – Ελένη Μαζνώκη
Αφίσα: Γιάννης Κεντρωτάς
Trailer : ORKI Productions: https://www.youtube.com/watch?v=t5oq7uSttW0
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Λάμπρος Τζώρας, Ελένη Μαζνώκη
Κατασκευή μάσκας: Ελένη Σουμή
Μοδίστρα: Trungel -Nagy Mònika
Εκτυπώσεις / Στάμπες: NtsPrints
Πρόγραμμα παράστασης / κείμενο: Εκδόσεις Αιγόκερως
Επικοινωνία / Προώθηση παράστασης: Νταίζη Λεμπέση
Οργάνωση παραγωγής: Δήμητρα Γεωργοπούλου
Παραγωγή: ΤΕΑΜ VAULT ΑΜΚΕ
Παίζουν: Νίκος Ιωαννίδης, Γιώργος Σεϊταρίδης, Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη, Ορνέλα Λούτη, Δήμητρα Κολλά, Νικόλας Μπράβος, Στέφανος Κακαβούλης, Χριστίνα Σαμπανίκου, Σωτήρης Μεντζέλος, Αντώνης Αντωνίου, Θάνος Κρομμύδας, Αγάπη Παπαθανασιάδου, Ευάγγελος Ανδρέας Εμμανουήλ, Όλγα Θανασιά, Αλεξάνδρα Γαϊδατζή, Παρασκευή Αλίρη και η Γιάννα Σταυράκη.
Τι ήταν οι «Μαραθώνιοι Χορού»;
Διαγωνισμοί αντοχής, όπου ζευγάρια χόρευαν νύχτα – μέρα, συνεχόμενα, με ολιγόλεπτα διαλείμματα και ελάχιστο ύπνο, για εβδομάδες, ακόμη και για μήνες. Στόχος τους να μείνουν οι τελευταίοι όρθιοι για να κερδίσουν το χρηματικό έπαθλο του διαγωνισμού.
Τη δεκαετία του 1920 οι μαραθώνιοι αυτοί ήταν η τελευταία λέξη της μόδας στην ψυχαγωγία. Ο κόσμος έψαχνε ευκαιρία να σπάσει τα ρεκόρ σε κάθε είδους δραστηριότητα και ο χορός ήταν μία από αυτές.
Όταν όμως ξέσπασε το Κραχ το 1929 και ο κόσμος πάσχιζε πια να εξασφαλίζει τα προς το ζην, οι επιχειρηματίες εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση, μετέτρεψαν αυτούς τους χορούς σε μία άκρως κερδοφόρα επιχείρηση. Για να προσελκύουν διαγωνιζόμενους, κυρίως ανέργους και φτωχούς που προσπαθούσαν να επιβιώσουν κυνηγώντας μια θέση στο Αμερικάνικο όνειρο, παρείχαν δωρεάν διαμονή, φαγητό και μια σχετική ιατρική περίθαλψη! Πολλοί από τους συμμετέχοντες αποκτούσαν χορηγούς, οι οποίοι για να εξασφαλίσουν τη διαφήμιση των προϊόντων τους, έφταναν στο σημείο να τους ταΐζουν ακόμη και 12 φορές την ημέρα, ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο τους έδιναν περισσότερη ενέργεια. Αυτό έκανε τη συμμετοχή στους μαραθώνιους χορού ακόμα πιο περιζήτητη, καθώς ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα να τρώνε τόσο πλουσιοπάροχα την εποχή της «Μεγάλης Ύφεσης».
Το κοινό φυσικά, που λάτρευε τη θεατρικότητα των θεαμάτων αρένας, πλήρωνε καθημερινά εισιτήριο για να παρακολουθήσει αυτά τα σκληρά και άγρια show που συνδυάζανε τη μουσική και το χορό, το τραγούδι και το θέατρο με το δράμα όλων αυτών των ανθρώπων που προσπαθούσαν να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτούς τους διαγωνισμούς, φτάνοντας στα όρια της κατάρρευσης, αποχωρώντας συνήθως εξαντλημένοι, λιπόθυμοι, τραυματισμένοι, μετά από ψυχολογικά ξεσπάσματα και ψυχωσικά επεισόδια, πολλοί από αυτούς, ακόμη και νεκροί. Σήμερα θεωρούνται ένα από τα πιο σκοτεινά θεάματα στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα.
Διαβάστε επίσης: Είδαμε την παράσταση η Δούκισσα της Πλακεντίας κι αυτή ειναι η κριτική μας!
